عوامل خطر غیر آشکار برای زوال عقل شناسایی شده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار،ترکیبی از ضعف جسمی و افسردگی، خطر ابتلا به زوال عقل را در بزرگسالان مسن به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد و اثر ترکیبی آنها ممکن است تقریباً ۱۷٪ از خطر کلی این بیماری را تشکیل دهد. این نتیجه‌ای است که توسط یک تیم بین‌المللی از دانشمندان به دست آمده است. این مطالعه در مجله روانپزشکی عمومی منتشر شده است.

تخمین زده می‌شود که در حال حاضر ۵۷ میلیون نفر در سراسر جهان با زوال عقل زندگی می‌کنند و این تعداد تا سال ۲۰۵۰ می‌تواند سه برابر شود. مطالعات قبلی، ضعف جسمی و افسردگی را به عنوان عوامل خطر مستقل، با وجود مکانیسم‌های مشترک بیولوژیکی و پاتولوژیک، در درجه اول بررسی کرده‌اند.

برای ارزیابی تداخلات احتمالی آنها، محققان داده‌های مربوط به ۲۲۰۹۴۷ نفر با میانگین سنی ۶۴ سال (۵۳٪ زن) را که در سه مطالعه بزرگ گروهی شرکت داشتند، تجزیه و تحلیل کردند.

ضعف جسمانی با استفاده از معیار‌های اصلاح‌شده‌ی فرید ارزیابی شد: اگر فردی سه یا بیشتر از ویژگی‌های زیر را داشت، ضعیف در نظر گرفته می‌شد، از جمله کاهش وزن ناخواسته، خستگی شدید، فعالیت بدنی کم، راه رفتن آهسته و قدرت گرفتن ضعیف اشیا. افسردگی با استفاده از پرسشنامه‌های سلامت روان و داده‌های بستری در بیمارستان ارزیابی شد.

در طول میانگین تقریباً ۱۳ سال پیگیری، ۹۰۸۸ شرکت‌کننده به زوال عقل از هر نوع مبتلا شدند. تجزیه و تحلیل نشان داد که در مقایسه با افرادی که از نظر جسمی در وضعیت خوبی بودند، افراد گروه ضعیف بیش از ۲.۵ برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به زوال عقل بودند، در حالی که افسردگی این خطر را ۵۹٪ افزایش می‌داد.

بیشترین خطر در شرکت‌کنندگانی مشاهده شد که هر دو عامل را با هم داشتند. چنین افرادی بیش از سه برابر بیشتر از افرادی که نه ضعف جسمی داشتند و نه افسردگی، در معرض ابتلا به زوال عقل بودند.

علاوه بر این، محققان اثر متقابل قابل توجهی بین این عوامل یافتند: تقریباً ۱۷٪ از خطر کلی زوال عقل را می‌توان به ترکیب آنها نسبت داد.

نویسندگان خاطرنشان کردند که وقتی یکی از عوامل نسبتاً شدید باشد، بدن و سیستم مراقبت‌های بهداشتی احتمالاً هنوز قادر به جبران تأثیر منفی عامل دیگر هستند. با این حال، هنگامی که ضعف شدید و افسردگی همزمان وجود داشته باشند، این ظرفیت جبرانی کاهش می‌یابد و منجر به افزایش شدید خطر زوال عقل می‌شود.

با این وجود، نویسندگان این نتایج را از نظر بالینی قابل توجه می‌دانند، زیرا هر دو عامل به طور بالقوه قابل اصلاح هستند. آنها معتقدند که مداخلات همزمان با هدف کاهش ضعف جسمی و درمان افسردگی می‌تواند راهی امیدوارکننده برای پیشگیری از زوال عقل در بزرگسالان مسن ارائه دهد.