به گزارش مجله خبری نگار، ویتامین B ۱۲، که با نام «کوبالامین» نیز شناخته میشود، یکی از حیاتیترین ویتامینهای گروه B است که نقش کلیدی در عملکرد سیستم عصبی مرکزی ایفا میکند. این ویتامین محلول در آب، برای ساخت DNA، تولید گلبولهای قرمز، و حفظ سلامت سلولهای عصبی ضروری است. کمبود آن میتواند منجر به اختلالات شناختی، خستگی مزمن و حتی آسیبهای عصبی برگشتناپذیر شود.
ویتامین B ۱۲ در سنتز میلین (پوشش محافظ سلولهای عصبی) نقش دارد. بدون میلین کافی، انتقال پیامهای عصبی کند یا مختل میشود. همچنین B ۱۲ در متابولیسم هموسیستئین مؤثر است؛ سطح بالای هموسیستئین با افزایش خطر زوال شناختی و آلزایمر مرتبط است. این ویتامین همچنین در تولید انتقالدهندههای عصبی مانند سروتونین و دوپامین نقش دارد که بر خلقوخو، تمرکز و حافظه تأثیر میگذارند.
مطالعات متعدد نشان دادهاند که کمبود B ۱۲ میتواند با علائمی مانند فراموشی، گیجی، افسردگی و حتی توهم همراه باشد. در افراد مسن، کمبود مزمن B ۱۲ یکی از عوامل مهم در بروز زوال عقل و کاهش عملکرد شناختی است. در یک مطالعه مشخص شد که مکملسازی با B ۱۲ در افراد با کمبود خفیف، منجر به بهبود حافظه و کاهش خستگی ذهنی میشود.
ویتامین B ۱۲ بهطور طبیعی فقط در منابع حیوانی یافت میشود، از جمله:
- گوشت قرمز و مرغ
- ماهی و صدف
- تخممرغ
- لبنیات (شیر، پنیر، ماست)
افراد گیاهخوار یا وگان در معرض خطر کمبود B ۱۲ هستند، زیرا رژیم غذایی آنها فاقد منابع طبیعی این ویتامین است. در چنین مواردی، مصرف مکملهای B ۱۲ یا غذاهای غنیشده (مثل شیر سویا یا غلات صبحانه) توصیه میشود.
جذب B ۱۲ نیازمند عملکرد صحیح معده و روده است. عواملی مانند افزایش سن، جراحیهای گوارشی، بیماریهای خودایمنی (مانند کمخونی پرنیشیوز)، یا مصرف طولانیمدت داروهای ضداسید میتوانند جذب B ۱۲ را مختل کنند. علائم کمبود شامل خستگی، بیحسی دست و پا، اختلال حافظه و افسردگی است.