آلگریِ محافطه‌کار آدم این تیم نبود

به گزارش مجله خبری نگار، اخراج ماسیمیلیانو آلگری از میلان را نمی‌توان یک تصمیم لحظه‌ای یا واکنشی به یک شکست دانست. این اتفاق، نتیجه انباشته‌شدن چند سال سوءمدیریت، چند فصل سردرگمی و یک سال کامل تلاش برای بازسازی چیزی بود که از ابتدا وجود نداشت. آلگری قربانی یک پروژه ناقص شد؛ پروژه‌ای که نه هویت داشت، نه ساختار، و نه آن‌قدر صبر که بتواند یک مربی را در مسیر واقعی بازسازی نگه دارد. اما در عین حال، او هم هرگز نتوانست ثابت کند که مربی مناسبی برای میلانِ امروز است.

میلان با آلگری وارد فصل شد تا «ثبات» پیدا کند، اما چیزی که به دست آورد، ترکیبی از محافظه‌کاری، فوتبال کند و تیمی بود که در لحظه‌های مهم، هیچ نشانه‌ای از شخصیت یک باشگاه بزرگ نداشت. سقوط از کورس قهرمانی، از دست دادن سهمیه لیگ قهرمانان و فروپاشی در هفته‌های پایانی، فقط نشانه‌های بیرونی یک مشکل عمیق‌تر بودند: میلان با آلگری به عقب نگاه می‌کرد، نه به جلو. او مربی دوران دیگری بود؛ مربی تیمی که ستاره داشت، تجربه داشت و می‌توانست با فوتبال کنترل‌شده قهرمان شود. اما میلان امروز تیمی است که باید با سرعت، انرژی و ایده‌های مدرن رقابت کند؛ چیزی که آلگری هرگز نتوانست ارائه دهد.

اخراج هم‌زمان مدیرعامل، مدیر ورزشی و مدیر فنی نشان می‌دهد که مشکل فقط آلگری نبود. این یک ریست کامل است؛ اعترافی صریح از سوی مالکان که پروژه‌ای که طراحی کرده بودند، از ابتدا اشتباه بوده. میلان در این فصل نه برنامه داشت، نه مسیر، و نه حتی یک نقشه روشن برای آینده. تصمیمات نقل‌وانتقالاتی پراکنده، نبود یک فلسفه فوتبالی مشخص و تغییرات بی‌وقفه در ساختار مدیریتی، تیم را به جایی رساند که حتی سهمیه لیگ قهرمانان هم از دست رفت.

اما در این میان، یک نکته مهم وجود دارد: اخراج آلگری به‌خودی‌خود راه‌حل نیست. این فقط پایان یک دوره است، نه آغاز یک دوره جدید. میلان باید تصمیم بگیرد که می‌خواهد چه تیمی باشد. آیا می‌خواهد به فوتبال مدرن نزدیک شود؟ آیا می‌خواهد مربی‌ای بیاورد که تیم را از نو بسازد؟ یا دوباره وارد چرخه‌ای شود که هر فصل با یک ایده جدید شروع می‌شود و با یک اخراج تمام؟

گفته می‌شود آلگری به‌زودی جای آنتونیو کونته را در ناپولی می‌گیرد؛ و شاید آنجا، در تیمی که نیاز به آرامش و کنترل دارد، دوباره موفق شود. اما در میلان، او آخرین حلقه زنجیره‌ای بود که از ابتدا اشتباه بسته شده بود. اخراج او بیش از آنکه یک تصمیم فنی باشد، یک اعتراف است: میلان فهمیده که نمی‌تواند با نگاه به گذشته آینده بسازد.

این باشگاه حالا در نقطه‌ای ایستاده که باید از نو تعریف شود؛ نه فقط روی نیمکت، بلکه در اتاق‌های تصمیم‌گیری. اخراج آلگری پایان یک فصل بد نیست؛ پایان یک توهم است. توهم اینکه می‌توان با روش‌های قدیمی، در فوتبال امروز رقابت کرد.