کانادا روی تخت بیمارستان

تیم ملی کانادا در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ شبیه کاروانی است که هم امید را با خودش حمل می‌کند و هم اضطراب را. روز‌هایی که قرار است جسی مارش فهرست نهایی را اعلام کند، بیشتر از هر چیز سایه مصدومیت‌ها روی تیم افتاده؛ مصدومیت‌هایی که نه فقط ترکیب، که سقف رؤیا‌های یک کشور را تغییر می‌دهد.

به گزارش مجله خبری نگار، تیم ملی کانادا در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ شبیه کاروانی است که هم امید را با خودش حمل می‌کند و هم اضطراب را. روز‌هایی که قرار است جسی مارش فهرست نهایی را اعلام کند، بیشتر از هر چیز سایه مصدومیت‌ها روی تیم افتاده؛ مصدومیت‌هایی که نه فقط ترکیب، که سقف رؤیا‌های یک کشور را تغییر می‌دهد. اگر این تیم سالم بود، انتخاب‌ها ساده‌تر می‌شد، اما حالا هر تصمیمی شبیه انتخاب میان دو گزینه ناقص است.

در خط دروازه، رقابت میان مکسیم کرپو و دین سنت کلر ادامه دارد، اما نامی که ناگهان همه چیز را پیچیده کرده، جیمز پنتیمس است؛ دروازه‌بانی که فصل درخشانی داشته و آمارش از هر دو نفر بهتر است. او با واکنش‌هایش و با فرم فوق‌العاده‌اش، ناگهان تبدیل شده به گزینه‌ای که نمی‌شود نادیده گرفت. با این حال، تجربه ملی کمش باعث می‌شود تصمیم نهایی پیچیده‌تر از آن باشد که به نظر می‌رسد.

اما بحران اصلی در خط دفاع است؛ جایی که کانادا تقریباً نیم‌تیمش را روی تخت فیزیوتراپی دارد. آلفونسو دیویس با مصدومیت همسترینگ، ریچی لاریا دور از میادین، مویز بومبیتو با پای شکسته، درک کورنیلیوس بدون بازی باشگاهی، و لوس دو فوژرول که هنوز در حال بازگشت به فرم است. تنها مدافعی که هم سالم است و هم بازی می‌کند، جوئل واترمن است. این یعنی مارش باید فهرستی بچیند که بیشتر شبیه وصله‌پینه است تا یک ساختار کامل. هر غیبت کوچک می‌تواند یک خط کامل را فرو بریزد.

در خط میانی، اوضاع آرام‌تر است. استیون اوستاکیو قرار است تیم را رهبری کند، اسماعیل کانه در ۲۳ سالگی به بلوغ تاکتیکی رسیده، و متیو شوینیه و ناتان سالیبا هر دو در بهترین فرم دوران‌شان هستند. این بخش تنها جایی است که مارش می‌تواند با خیال راحت اسم‌ها را بنویسد و بداند که حداقل این قسمت از زمین، ثبات دارد.

در خط حمله، همه چیز دوباره به جاناتان دیوید می‌رسد؛ مهاجمی که با مصدومیت دیویس، تبدیل به چهره اصلی امید‌های کانادا شده. کنار او، کایل لارین با احیای دوباره در ساوتهمپتون و پرامیس دیوید که از مصدومیت برمی‌گردد، ترکیبی می‌سازند که اگر همه سالم باشند، می‌تواند خطرناک باشد. پشت سرشان، گزینه‌هایی مثل تانی اولوواسیی و دنیل جبیسون سرعت، قدرت و تنوع را اضافه می‌کنند.

این فهرست، فهرست یک تیم کامل نیست؛ فهرست تیمی است که می‌خواهد با نیمه‌جان بودن هم بجنگد. کانادا به جام جهانی خانه‌اش می‌رود، اما با بدنی زخمی و قلبی که هنوز می‌تپد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری