سمنیو و ثبت شدن در تاریخ ویمبلی

به گزارش مجله خبری نگار، فینال جام حذفی در ومبلی از همان لحظهٔ ورود دو تیم به زمین، حال‌وهوای متفاوتی داشت؛ نه از آن فینال‌هایی که از دقیقهٔ اول پر از موقعیت و هیجان باشد، بلکه از آن شب‌هایی که هر دو تیم می‌دانند یک اشتباه کوچک می‌تواند همه‌چیز را نابود کند. چلسی با ساختاری فشرده و دفاعی وارد میدان شد، منچسترسیتی با مالکیت همیشگی‌اش، اما بدون ریتم روان. نتیجه این شد که بازی بیشتر شبیه یک شطرنج سنگین بود تا یک فینال کلاسیک. توپ در میانهٔ میدان می‌چرخید، خطا‌های کوچک جریان بازی را می‌شکست و هر دو تیم منتظر بودند دیگری اشتباه کند.

در چنین فضایی، طبیعی بود که مسابقه بوی وقت اضافه بدهد. چلسی با شش بازیکن تدافعی و یک هافبک تخریبی، عملاً راه‌های نفوذ سیتی را بسته بود. حتی در چند صحنه، ضدحمله‌هایشان بوی غافلگیری داشت. اما فوتبال همیشه منتظر یک لحظهٔ ناب می‌ماند؛ لحظه‌ای که نه تاکتیک، نه برنامه، نه ساختار، هیچ‌کدام نمی‌توانند جلویش را بگیرند. لحظه‌ای که فقط از دل نبوغ فردی بیرون می‌آید.

این لحظه از پای آنتوان سمنیو بیرون آمد. روی ارسال کوتاه و هوشمندانهٔ ارلینگ هالند، توپ در زاویه‌ای قرار گرفت که معمولاً مهاجمان ترجیح می‌دهند آن را کنترل کنند یا به عقب پاس بدهند. اما سمنیو نه کنترل کرد، نه عقب داد. او با یک چرخش سریع و یک پشت‌پای خیره‌کننده، توپ را به گوشهٔ پایین دروازه فرستاد؛ ضربه‌ای که نه‌تنها بازی را از رکود بیرون آورد، بلکه سکوی آبی‌پوشان را منفجر کرد. همین گل بود که پیروزی یک بر صفر منچسترسیتی را رقم زد و جام را به دست تیم پپ رساند.

این فقط یک گل نبود؛ نقطهٔ اوج فصلی بود که سمنیو در آن از یک بازیکن معمولی به یک چهرهٔ تعیین‌کننده تبدیل شد. او فصل را در بورنموث شروع کرد، در منچسترسیتی ادامه داد، و حالا با رسیدن به مرز ۲۰ گل، خودش را به‌عنوان یکی از چهره‌های مهم فوتبال انگلیس معرفی کرده است. هواداران سیتی این بازی را «فینال سمنیو» می‌نامند، چون در مسابقه‌ای که هر لحظه‌اش بوی تساوی می‌داد، تنها او بود که توانست کیفیت فردی را به نمایش بگذارد.

نکتهٔ مهم‌تر این است که سمنیو در نیمهٔ دوم یک فرصت بزرگ را هم از دست داده بود. خیلی‌ها بعد از آن صحنه فکر کردند که شاید این شب، شب او نباشد. اما او برخلاف بسیاری از مهاجمان، در همان لحظه نماند؛ خودش را بالا کشید، اعتمادبه‌نفسش را حفظ کرد و در حساس‌ترین صحنهٔ بازی، همان کسی شد که تفاوت را رقم زد. این همان چیزی است که یک قهرمان را می‌سازد؛ نه فقط گل، بلکه توانایی برخاستن بعد از اشتباه.

وقتی سوت پایان بازی به صدا درآمد، همهٔ نگاه‌ها به سمت او برگشت. بازیکنی که شاید در ابتدای فصل کسی انتظار نداشت در چنین شبی قهرمان شود، حالا با یک حرکت کلاس جهانی، جام را برای تیمش آورد. در شبی که هالند محاصره شده بود و بازی سیتی روان نبود، این سمنیو بود که بار تیم را به دوش کشید و نامش را در ومبلی جاودانه کرد.