قهرمان لیورپولی تنگه را بست!

سجاد بلوکات در یک روایتی میدانی از جنوب سرزمین مقدس ایران نوشت: به اینستاگرام دسترسی نداشتم. روایت‌هایی که میگویم برای نبرد دریایی ده روز پیش است که قرعه حضور به نام من خورد و به جزایر خلیج فارس رفتم.

به گزارش مجله خبری نگار، سجاد بلوکات در یک روایتی میدانی از جنوب سرزمین مقدس ایران نوشت: به اینستاگرام دسترسی نداشتم. روایت‌هایی که میگویم برای نبرد دریایی ده روز پیش است که قرعه حضور به نام من خورد و به جزایر خلیج فارس رفتم.

یکی از همان روز‌های پر سروصدا خداوند این افتخار را بهم داد که در یکی از گوشه و کنار‌های تنگه هرمز قهرمانان دلاور نیروی دریایی را ببینم. همه دهه هشتادی بودند. شیربچه‌های شما در مهمترین نبرد تمدنی ایران و اسلام در چند قرن اخیر سربازان خامنه‌ای شهید، همان کاراکتری داشتند که از یک دهه هشتادی در ذهن دارید. شوخ، پر انرژی و نترس!

یکی از آن‌ها لباس دوم لیورپول را پوشیده بود. خدای من! چه ترکیب عجیبی. قهرمانی با لهجه جنوبی، صورت نورانی، دست به ماشه با لباس یک تیم در لیگ برتر انگلیس.

صورت ماهشان را دیدم سلامی کردم. اولین سوالی که پرسید این بود؛ مردم هنوز به خیابان میرن؟

جواب دادم؛ اره بابا

گفت هر وقت دسترسی به تلویزیون یا اخبار پیدا کنیم اولین چیزی که می‌بینیم تجمع مردم در خیابان هاست.

‌نمی‌دانستم اینقدر برایشان این موضوع مهم هست. حرف گل کرد فهمیدم مثل هر دهه هشتادی دیگر فضای مجازی برایشان مهم هست. تسلطی جالب به اخبار و میم‌ها و داستان‌های مجازی داشتند.

فرمانده آمد، او هم از من کوچک‌تر بود. گفت خوشبحالت که جایی زندگی کردی که آقای شهید نفس کشیده. باورم نمیشه چقدر دلهایشان زلال و چشم هایشان آماده اشک بود.

به رسم سوگ ایرانی دو قطره اشک مشترک ریختیم. یاد دیالوگ چمران در مواجه با اصغر وصالی در چ افتادم.

خوش‌به‌حال خمینی که سرباز‌هایی مثل تو داره. خمینی و خامنه‌ای را در این دیالوگ جایشان را عوض کردم. چمران خطاب به اصغر وصالی گفت و من خطاب به قهرمان نیروی دریایی که لباس لیورپول پوشیده بود.

بله در دورانی که نگران انتخاب احمدی‌نژاد یا هاشمی بودیم سربازان خامنه‌ای در گهواره‌ها آماده بزرگ‌ترین نبرد زمانه شدند. قهرمان لیورپولی در کف تنگه هرمز، تا زمانی که آلزایمر نگیرم تو را یادم نمیره.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری