گواردیولا؛ حریف آرتتا تا روز آخر

به گزارش مجله خبری نگار، پپ گواردیولا دوباره همان کاری را کرد که فقط خودش بلد است؛ تیمی که چند هفته پیش زیر فشار کورس قهرمانی گیر کرده بود، حالا دوباره شبیه تیمی شده که می‌تواند هر مسابقه‌ای را از آنِ خودش کند. دیشب در پیروزی سه‌برصفر مقابل برنتفورد، چیزی که بیش از نتیجه به چشم آمد، بازگشت روحی منچسترسیتی بود؛ تیمی که نه فقط برد، بلکه دوباره «زنده» شد. این زنده شدن، امضای مستقیم پپ است.

گواردیولا در این فصل بار‌ها مجبور شده تیمش را از نظر ذهنی بازسازی کند. مصدومیت‌ها، افت فرم، فشار جدول و حتی خستگی ذهنی بازیکنان باعث شده بود سیتی در مقاطعی شبیه خودش نباشد. اما پپ استاد همین لحظه‌هاست؛ لحظه‌هایی که تیمش باید دوباره خودش را پیدا کند. دیشب هم همین اتفاق افتاد. سیتی نه با یک نمایش کامل، بلکه با یک تغییر ذهنی بازی را برد؛ تغییری که از روی نیمکت شروع شد.

پپ به جرمی دوکو آزادی کامل داده؛ آزادی‌ای که در فوتبال مدرن کمیاب است. دوکو دیشب با همان حرکت همیشگی‌اش—برش به داخل و ضربهٔ پیچ‌دار—گل اول را زد و بازی را باز کرد. این گل فقط حاصل استعداد فردی نبود؛ نتیجهٔ اعتماد مربی بود. پپ فهمیده که دوکو را نباید در قالب‌های سختگیرانه نگه داشت. او را رها کرده و دوکو در این رهایی شکوفا شده است.

هالند هم یکی دیگر از نشانه‌های مدیریت روانی پپ است. مهاجمی که چند هفته زیر انتقاد بود، دیشب دوباره همان مهاجم بی‌رحم شد؛ یک گل زد، یک پاس گل داد و نشان داد که وقتی ذهنش آزاد باشد، چقدر می‌تواند تعیین‌کننده باشد. مرموش هم که در هفته‌های قبل گم شده بود، دیشب دوباره به بازیکنی تبدیل شد که در لحظهٔ آخر کار را تمام می‌کند. این احیا‌ها تصادفی نیست؛ محصول یک مربی است که می‌داند کدام بازیکن را چطور باید دوباره روشن کند.

گواردیولا در این سال‌ها بار‌ها ثابت کرده که تیمش فقط با تاکتیک نمی‌برد؛ با ذهنیت می‌برد. او استاد ساختن تیم‌هایی است که حتی وقتی خوب بازی نمی‌کنند، باز هم برنده می‌شوند. دیشب هم همین بود. سیتی در نیمهٔ اول گیر کرده بود، اما پپ تیم را نگه داشت تا لحظهٔ انفجار برسد. این توانایی، همان چیزی است که او را از دیگر مربیان جدا می‌کند؛ توانایی ساختن تیم‌هایی که در سخت‌ترین لحظه‌ها هم راهی برای بازگشت پیدا می‌کنند. او تا روز آخر حریف آرتتاست!

پیروزی دیشب فقط سه امتیاز نبود؛ یک پیام بود. پیامی که می‌گوید سیتی هنوز زنده است، هنوز خطرناک است و هنوز می‌تواند آرسنال را تحت فشار بگذارد. گواردیولا دوباره تیمش را از نظر ذهنی بالا کشیده و سه بازیکن کلیدی—دوکو، هالند و مرموش—را در بهترین زمان ممکن احیا کرده است. این همان لحظه‌ای است که سیتی معمولاً از آن به‌عنوان سکوی پرتاب استفاده می‌کند.