سوبوسلای تک چراغ شب‌های تار لیورپول

دومینیک سوبوسلای در این فصل برای لیورپول چیزی فراتر از یک هافبک خلاق بوده؛ او تبدیل شده به ضربان قلب تیمی که در بسیاری از هفته‌ها از نفس افتاده است.

به گزارش مجله خبری نگار، دومینیک سوبوسلای در این فصل برای لیورپول چیزی فراتر از یک هافبک خلاق بوده؛ او تبدیل شده به ضربان قلب تیمی که در بسیاری از هفته‌ها از نفس افتاده است. در بازی مقابل منچستریونایتد هم همین تصویر تکرار شد؛ تیمی که در نیمه اول سرد، بی‌نظم و بی‌روح بود، اما سوبوسلای از همان لحظه‌ای که توپ را لمس کرد، انگار تصمیم گرفته بود خودش تیم را از زمین بلند کند. گل او فقط یک ضربه دقیق نبود؛ یک حرکت طولانی از میانه میدان، یک عبور از فشار و یک پایان‌بندی که نشان می‌داد هنوز کسی در این تیم هست که وزن بازی را می‌فهمد.

این فصل برای سوبوسلای فصل اعداد هم بوده؛ بیشترین شوت در میان هافبک‌های لیورپول، بیشترین پاس کلیدی، بیشترین پیشروی با توپ و بیشترین مشارکت مستقیم در گل‌ها بعد از صلاح. اما مشکل همین‌جاست؛ این اعداد در تیمی ثبت می‌شود که ساختارش ترک برداشته و شخصیتش فرسوده شده. او هر هفته بهترین است، اما تیم نمی‌تواند وزنش را تحمل کند.

پاس‌هایش گم می‌شود، دویدنش بی‌پاسخ می‌ماند، و لحظه‌های درخشیدنش تبدیل می‌شود به تلاش‌هایی که در سکوت هدر می‌رود.

در بازی مقابل یونایتد، وقتی لیورپول دو گل عقب بود، تنها کسی که هنوز باور داشت بازی زنده است، سوبوسلای بود. او توپ را گرفت، از نیمه زمین حرکت کرد، و با آرامشی عجیب اختلاف را کم کرد. چند دقیقه بعد، با یک لمس ظریف، گاکپو را صاحب گل مساوی کرد. اما درست همان‌طور که بار‌ها در این فصل دیده‌ایم، تیم نتوانست این انرژی را نگه دارد. اشتباهات فردی، ناهماهنگی دفاعی، و نبود تمرکز در لحظه‌های حساس، دوباره همه چیز را از بین برد.

شاید بزرگ‌ترین تراژدی این فصل لیورپول همین باشد؛ اینکه بهترین بازیکنش در تیمی بازی می‌کند که نمی‌تواند خودش را نگه دارد. سوبوسلای روشن مانده، اما اتاق تاریک است؛ و هیچ ستاره‌ای، هرچقدر هم درخشان، نمی‌تواند به‌تنهایی یک تیم را نجات دهد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری