اگر ماندند، پوچیتینو را برگردانند!

به گزارش مجله خبری نگار/رهیختگان: تاتنهام در یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخش گرفتار شده؛ تیمی که تا چند سال پیش در جمع مدعیان لیگ برتر بود، حالا در آستانه سقوط قرار دارد. مصدومان کلیدی در راه بازگشتند، اما وضعیت روحی و فنی تیم آن‌قدر فروپاشیده که شاید این بازگشت هم نتواند فصل را نجات دهد. انتخاب ایگور تودور به‌عنوان جانشین موقت توماس فرانک نیز نه تنها کمکی نکرده، بلکه بحران را عمیق‌تر کرده است. او در مدت کوتاه حضورش، اعتمادبه‌نفس باقی‌مانده بازیکنان را هم از بین برده و بعید است تا پایان قراردادش دوام بیاورد. مشکل بزرگ‌تر این است که در شرایط فعلی، گزینه‌ای روشن و مشتاق برای نشستن روی نیمکت تاتنهام وجود ندارد.

با این حال، اگر اسپرز به نحوی از سقوط فرار کنند، یک مسیر مشخص برای بازسازی پیش رویشان است: بازگشت مائوریتسیو پوچتینو. او نه‌تنها موفق‌ترین مربی مدرن باشگاه است، بلکه بهترین نسخه‌های تاتنهام را ساخت؛ تیم‌هایی که با پرس شدید، فوتبال مدرن و شخصیت جمعی قدرتمند شناخته می‌شدند. رابطه او با هواداران و بازیکنان نیز کم‌نظیر بود؛ از اشک‌هایش در وداع با وایت‌هارت‌لین تا تیمی که با کین، سون، دله علی و اریکسن سه فصل پیاپی در جمع سه تیم اول لیگ قرار گرفت.

اما ریشه بحران امروز تاتنهام به سال‌های پایانی دوران پوچتینو برمی‌گردد؛ زمانی که باشگاه در نقل‌وانتقالات دچار رکود شد. پس از خرید لوکاس مورا، تاتنهام ۱۸ ماه بدون جذب بازیکن ماند، آن هم در حالی که پوچتینو بار‌ها هشدار داد تیم برای رقابت در سطح بالا نیاز به «ریسک کردن» دارد. فروش‌های احتمالی مثل دنی رز و اریک دایر انجام نشد، بودجه تقویت تیم خرج نشد و باشگاه در حالی وارد فصل ۱۹-۲۰۱۸ شد که ترکیبش فرسوده و کم‌عمق بود. رسیدن به فینال لیگ قهرمانان یک معجزه بود، اما همان مسیر طاقت‌فرسا مربی را خسته و ناامید کرد.

پس از اخراج پوچتینو، باشگاه به‌جای بازسازی، به سمت انتخاب‌های مقطعی و «نتیجه‌محور» رفت؛ از مورینیو تا نونو اسپریتو و حالا تودور. هر پنجره نقل‌وانتقالی دیر و واکنشی بود و تیم هر سال یک قدم بیشتر عقب افتاد. در سطح مدیریتی نیز پس از کنار رفتن دنیل لوی، خلأ رهبری کاملاً محسوس است. مدیران جدید هنوز نتوانسته‌اند ساختار یا چشم‌اندازی روشن ارائه دهند و همین بی‌ثباتی از اتاق هیئت‌مدیره تا رختکن جریان دارد.

در چنین شرایطی، تاتنهام بیش از هر چیز به یک چهره کاریزماتیک، قابل‌اعتماد و متحدکننده نیاز دارد؛ کسی که هم فوتبال مدرن را می‌شناسد، هم باشگاه را، هم هواداران را. برای بسیاری، تنها نامی که می‌تواند دوباره این نقش را ایفا کند، همان مربی‌ای است که روزی این تیم را به رؤیا نزدیک کرد: پوچتینو.