یک سرمربی خارجی جانشین ساپینتو می‌شود؟

به گزارش مجله خبری نگار/همشهری آنلاین به نقل از فوتبال ۳۶۰، استقلال، یکی از چند تیم مدعی قهرمانی در این فصل از رقابت‌های لیگ برتر، پس از حذف از رقابت‌های سطح دوم لیگ قهرمانان آسیا، عذر ریکاردو سا پینتو پرتغالی را خواست تا دوباره اماواگر‌ها درباره نیمکت این تیم شکل بگیرد. آبی‌پوشان تهرانی که ابتدای همین فصل با کلی فخرفروشی، ریکاردو را برای دومین بار به تهران آورده بودند حتی فصل را با او تمام نکردند تا درست مثل دیگر تیم بزرگ پایتخت، در همین فصل، تغییراتی روی نیمکت سرمربیگری به وجود بیاورند.

درست است این روز‌ها عنوان شده آبی‌پوشان تهرانی قرار است با سرمربی موقت به کار ادامه دهند و حتی خبر‌هایی مبنی بر توافق با سهراب بختیاری‌زاده به گوش می‌رسد؛ ولی شایعه شده مسئولان این باشگاه همین حالا به دنبال سرمربی خارجی هستند تا او را به عنوان مربی دائم روی نیمکت بنشانند. به طور مشخص این روز‌ها شنیده می‌شود گزینه ایده‌آل آنها مردی از ایتالیا است تا پس از آندره‌آ استراماچونی، دوباره حال و هوای نیمکت این تیم، ایتالیایی شود.

توافق با خارجی‌ها؛ ممکن است؟

اینکه مربی و بازیکنان خارجی به لیگ برتر ایران بیایند و بخواهند در این لیگ دوام داشته، بازی کرده و روی نیمکت بنشینند، چند صباحی است تبدیل به دغدغه بسیاری از مسئولان ورزشی-سیاسی ایران شده است. اتفاقات ریزودرشت خاورمیانه، ایران را تبدیل به گزینه‌ای مبهم برای سرمربیان و بازیکنان خارجی مطرح کرده و گزارش‌های به نسبت تندی که از فضای موجود در رسانه‌های خارجی بازتاب داده می‌شود، این ابهام را نزد آنها پررنگ‌تر می‌کند. با این حال، چنین گزارش و فرآیندی، نتوانسته مانع از حضور آنها شود.

فصل گذشته مربیانی مثل پاتریس کارترون و اسماعیل کارتال در لیگ برتر ایران حضور داشتند. در این فصل هم دراگان اسکوچیچ، ریکاردو سا پینتو و اوسمار ویرا روی نیمکت سرمربیگری تیم‌های لیگ برتری نشسته‌اند. در کنار آنها بازیکنان خارجی از کشور‌های مختلف هم در لیگ برتر ایران حضور داشته و اینک حضور دارند. مشکل، اما اینجاست که این روز‌ها تعداد آنها کمتر از حد تصور شده؛ به طور مشخص درباره مربیان، فقط اوسمار ویرا از جمع خارجی‌ها در ایران باقی مانده و سایر تیم‌های ایرانی با گزینه داخلی طی طریق می‌کنند. پس، اتفاقات مهم در خاورمیانه مزید بر علت شده تا استقبال خارجی‌ها از حضور در ایران چندان پرشور نباشد. اینجا دقیقا همان موضوعی است که می‌تواند تصمیم جدید باشگاه استقلال برای تصمیم به همکاری با گزینه خارجی را به یک چالش جدی تبدیل کند.

خارجی نمی‌آید مگر با گرفتن آپشن‌های دیوانه‌کننده

مرور اتفاقاتی که در ماه‌های اخیر در ایران رخ داده، نشان می‌دهد از تعداد سرمربیان خارجی شاغل در لیگ برتر ایران به شدت کاسته شده. تازه اینها من‌های سخت‌گیری‌هایی است که سفارت کشور‌های مربوطه برای شهروندانی که قرار است به عنوان سرمربی و بازیکن به ایران بیایند، به وجود می‌آورند. آنها هر از چندگاهی با دادن هشدار‌های نگران‌کننده به این افراد، مانع از انجام کارشان به صورت ۱۰۰ درصدی می‌شوند. پس، در چنین شرایطی، بعید است بتوان انتظار داشت سرمربی بزرگ و مطرح خارجی به ایران بیاید. اینجا زنگ خطر اصلی به وجود می‌آید؛ چراکه وقتی قرار نباشد مربی بزرگی به ایران بیاید، باید به سمت گزینه‌های متوسط چرخید.

چرخش به سمت این قبیل مربیان هم دردسر‌های خاص خودش را دارد؛ آنها به یکباره قراردادشان نجومی می‌شود، اصرار به گنجاندن بند فورس ماژور در قرارداد دارند و در کنار این موضوع کلی آپشن به قرارداد اضافه می‌کنند. باشگاه‌ها هم که برای اعاده حیثیت، خودنمایی مدیریت و یا فشار هوادار علاقمند به همکاری با سرمربیان خارجی هستند، مجبور می‌شوند به این رقم‌ها و آپشن‌های دیوانه‌کننده تن دهند. نتیجه می‌شود یکی مثل همین ریکاردو سا پینتو؛ مردی که با قرارداد سنگین به استقلال آمد، کلی بازیکن گران‌قیمت به این تیم آورد و دست‌آخر به قدری در کسب نتیجه بد کار کرد که مجبور شدند عذرش را پیش از اتمام فصل بخواهند.

حالا هم بعید است تغییرات گسترده‌ای در این زمینه رخ دهد؛ در واقع اگر قرار باشد شرایط در خاورمیانه بی‌ثبات بماند، خارجی‌های مدنظر به این سادگی‌ها به ایران نخواهند آمد. آنهایی که حاضر به آمدن به ایران هستند، با استناد به بند‌های بالا می‌آیند که بعید است سودی برای باشگاه‌ها و مدیرانش، غیر از پُز دادن مقطعی، داشته باشد.