کشف یک شکارچی که تا کنون کشف نشده بود!

به گزارش مجله خبری نگار/ایلنا،اگر آخرین روز‌های دوران دایناسور‌ها را تجسم کنید، احتمالاً تصویر تیریانوسور‌ها و دیگر ترئوپود‌های بزرگ گوشتخوار را در ذهن دارید که بر صحنه حکومت می‌کردند. اما حالا یک فسیل تازه از جنوب پاتاگونیا، یک نوع شکارچی برترِ بسیار متفاوت را به این تصویر افزوده؛ موجودی زره‌پوش با پوزه‌ای کوتاه به سبک بولداگ و دندان‌هایی ترسناک.

یک تیم بین‌المللی «کوستنسوچوس آترکس» را توصیف کرده است؛ خویشاوند بزرگی از تمساح‌ها که حدود ۷۰ میلیون سال پیش در استان سانتا کروز در آرژانتین امروزی می‌زیست.

این حیوان حدود ۳.۵ متر طول و وزن تقریبی ۲۵۰ کیلوگرم داشت، با جمجمه‌ای پهن پر از دندان‌های تیز و اره‌ای، مناسبِ پاره کردن گوشت و شاید شکار دایناسور‌های متوسطی که در همان زیستگاه زندگی می‌کردند.

یک خویشاوند تمساح ساخته‌شده برای گوشت

کوستنسوچوس به گروهی از خویشاوندان منقرض‌شده تمساح‌ها به نام «پیروسوریدها» تعلق دارد که جزئی از شاخه گسترده‌تری از کروکودیلیفور‌های بیشتر زمینی به نام «نوتوسوچیان» هستند. به بیان ساده، اینها خویشاوندان تمساح بودند که در دوران سلطه دایناسورها، سبک‌ها و اشکال مختلف زندگی زمینی را امتحان می‌کردند.»

جمجمه کوستنسوچوس کوتاه، بلند و بسیار پهن بود و پوزه‌ای داشت که کمی بیش از نیمی از طول سر را تشکیل می‌داد. دندان‌هایش زیفودنت بودند؛ یعنی تیغه‌مانند با دندانه‌های کوچک در لبه‌ها که عملکردی شبیه چاقوی استیک هنگام گاز گرفتن گوشت داشت.

محققان این حیوان را یک ابرگوشت‌خوار طبقه‌بندی می‌کنند، یعنی یک شکارچی که رژیم غذایی‌اش بیشتر از گوشت تشکیل شده بود تا ترکیبی از گیاه و جانور. آنها طول بدن این حیوان را حدود ۳.۵ متر و جرمش را حدود ۲۵۰ کیلوگرم تخمین زده‌اند که به‌طور چشمگیری بزرگ‌تر از پیروسورید‌های پیشین همان منطقه بوده و با تمساح‌های بزرگ امروزی قابل‌قیاس است.

بیرون آوردن یک شکارچی از دل سنگ

این فسیل از سازند‌های چوریو نزدیک اِستانسیا لا آنیتا، حدود ۳۰ کیلومتری جنوب‌غربی شهر اِل کلافاته در پاتاگونیا جنوبی به‌دست آمده است. این سنگ‌ها در مرحله ماستریختین (آخرین دوره کرتاسه) شکل گرفته بودند، زمانی که منطقه منظره‌ای گرم و فصلی مرطوب با رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و دشت‌های سیلابی بود.

در یک بررسی میدانی در اوایل سال ۲۰۲۰، تکنسین مارسلو ایساسی قطعات تیره‌ای را داخل یک گوی سنگی متراکم مشاهده کرد که با رسوبات پیرامونش همخوانی نداشت. پس از کاوش دقیق، جمجمه کمابیش کامل و فک پایین به همراه بخش بزرگی از نیمه جلویی اسکلت کشف شد که همه در دل سنگ فشرده شده بودند و بعد‌ها با سال‌ها کار آزمایشگاهی دقیق آزاد شدند.

این مطالعه توسط دیرین‌شناس فرناندو‌ای. نُواس از موزه آرژانتینی علوم طبیعی رهبری شد. کار‌های میدانی و آزمایشگاهی با حمایت سازمان‌هایی مانند انجمن ملی جغرافیا انجام شد که به تأمین بودجه برای اکتشافات در این گوشه دورافتاده پاتاگونیا کمک کردند.

بازنویسی زنجیره غذایی در پایان دوران دایناسور‌ها

تشکیلات چوریو پیش‌تر شامل مجموعه‌ای چشمگیر از دایناسور‌ها میشد، از جمله شکارچی غول‌پیکر مایپ، تیتانوسور گردن‌بلند نولوتیتان و گیاه‌خواران کوچک مانند ایساسیکورسور، همراه با لاک‌پشت‌ها، قورباغه‌ها و پستانداران اولیه. تا کنون هیچ خویشاوند تمساحی در این سنگ‌ها شناسایی نشده بود، بنابراین کوستنسوچوس جای خالی مهمی را در شبکه غذایی محلی پر می‌کند.

با توجه به اندازه و آناتومی دندان‌ها، تیم تحقیقاتی نتیجه گرفته که کوستنسوچوس نزدیک به رأس آن زنجیره غذایی قرار داشته، یعنی دومین شکارچی بزرگ پس از مایپ در همان تشکیلات. فک‌های قدرتمند و دندان‌های بُرنده آن برای مقابله با دایناسور‌های متوسط و همچنین لاک‌پشت‌ها و دیگر مهره‌داران رودخانه‌ها و دشت‌های سیلابی مناسب بوده است.

مطالعات روی استخوان‌های اندام نشان داده که این حیوان احتمالاً با وضعیتی کمی بازتر از برخی خویشاوندان نوتوسوچی (جنوب‌سوسماران) خود راه می‌رفته، اما هنوز قادر به حرکت مؤثر روی زمین بوده است. این موضوع نشان می‌دهد سبک زندگی آن بیشتر شامل گشت زدن در سواحل رودخانه و دشت‌های اطراف بوده تا زندگی در آب مانند تمساح‌های امروزی که فرصت‌های زیادی برای کمین شکار فراهم می‌کرد.

شاخه‌ای تازه در شجره‌نامه تمساح‌ها

با مقایسه کوستنسوچوس با دیگر خویشاوندان فسیلی تمساح، محققان نتیجه گرفتند به زیرگروهی از پیروسورید‌های پوزه‌گسترده تعلق دارد که اشکالی از پاتاگونیا مرکزی و ماداگاسکار را نیز شامل می‌شود.

تا کنون، بیشتر این گونه‌ها تنها از فک‌های خردشده شناخته شده بودند، بنابراین اسکلت جدید بالاخره نشان می‌دهد یک عضو بزرگ این شاخه از سر تا لگن چگونه بوده است.

این مطالعه نشان داد در طول دوره کرتاسه، برخی نوتوسوچیان از شکل‌های کوچک‌تر و همه‌چیزخوار به شکارچیان بزرگ و گوشت‌محور مانند کوستنسوچوس تکامل یافته‌اند، در حالی که یک شاخه جداگانه تماسح، باورسوشیدها، مسیر مشابهی را در دیگر بخش‌های آمریکای جنوبی دنبال کرده‌اند.

به بیان ساده، این یعنی خویشاوندان باستانی تمساح بار‌ها خود را به‌عنوان شکارچیان برتر زمینی بازآفرینی کرده‌اند و اغلب در همان اکوسیستم‌های دایناسور‌های بزرگ ترئوپود می‌زیستند، نه اینکه صرفاً از باقی‌مانده‌های آنها تغذیه کنند.

در نهایت، کشفیاتی نظیر این تنها یک نام عجیب به رکورد فسیل اضافه نمی‌کنند؛ آنها به دانشمندان کمک می‌کنند کل اکوسیستم‌های باستانی را بازسازی کنند و به ما یادآوری می‌کنند که حتی گروه‌های آشنا مانند تمساح‌ها، گذشته‌ای بسیار وحشی‌تر از سواحل آرام رودخانه‌های امروزی داشته‌اند.