کلاهی که سر بارسلونا رفت

چرا رئال بعد از گواردیولا بر اروپا مسلط شد

به گزارش مجله خبری نگار، بعد از جدایی پپ گواردیولا از بارسلونا در تابستان ۲۰۱۲ تغییرات زیادی در فوتبال اسپانیا رخ داده که کمترینش اینکه رئال مادرید دوباره بر فوتبال اروپا سلطه‌گر شده، اما از نظر هزینه‌ها، عملکرد این دو رقیب ابدی چطور مقایسه می‌شود؟

مادرید ژوزه مورینیو در فصل پایانی گواردیولا، بارسلونا را در کورس قهرمانی لالیگا جا گذاشت، اما بارسلونا در سه سال اول فعالیت گواردیولا قهرمان لیگ شد و دو قهرمانی اروپا را نیز به دست آورد. در واقع از سال ۲۰۰۲ که رئال به نهمین قهرمانی اروپایی‌اش رسید، تا سال ۲۰۱۲ بارسا به سه قهرمانی اروپا دست یافت.

زیر نظر دست راست سابق گواردیولا، تیتو ویلانووا، بارسلونا در فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۲ به قله فوتبال اسپانیا برگشت و بعد با مربیگری لوییس انریکه، دومین سه‌گانه را در فصل ۲۰۱۵-۲۰۱۴ کسب کردند. در حقیقت، در طول یک دهه گذشته، بارسلونا به سلطه داخلی‌اش ادامه داده و در یک دهه اخیر بعد از جدایی گواردیولا پنج قهرمانی لالیگا به دست آورده در برابر سه عنوان رئال مادرید و دو قهرمانی اتلتیکومادرید. کاتالان‌ها همچنین از سال ۲۰۱۲ پنج بار قهرمان جام حذفی اسپانیا شده‌اند در حالی که در این دوره رئال تنها یک قهرمانی در این جام داشته است.

تغییر شرایط

شرایط، اما در سال‌های اخیر تغییر کرده. بارسلونا سه سال است که قهرمان لیگ نشده در حالی که آخرین بار در سال ۲۰۰۸ دو سال پیاپی دستش از جام قهرمانی اسپانیا کوتاه مانده بود. بحران مالی باشگاه به این منجر شد که بهترین بازیکن تاریخ بارسلونا، لیونل مسی از این تیم برود.

چیزی که واقعاً مایه آزار هواداران بارسلونا در سال‌های اخیر بوده، سلطه بی‌چون و چرای رئال مادرید در رقابت‌های اروپایی است. در حالی که بارسلونا بعد از جدایی گواردیولا تنها یک قهرمانی در قاره به دست آورده، تیم پایتخت اسپانیا پنج بار به قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا رسیده و آمار کلی افتخارات خود را به ۱۴ قهرمانی رسانده، ۹ تا بیشتر از بارسلونا.

وقتی گواردیولا در سال ۲۰۱۲ از بارسلونا رفت، آن‌ها قابل احترام‌ترین و ترسناک‌ترین تیم اروپا بودند. او هسته مرکزی قدرتمندی در تیم به میراث گذاشت و باشگاه از سلامت اقتصادی فوق‌العاده‌ای لذت می‌برد. همه چیز مهیا بود برای اینکه بارسلونا برای سال‌ها بر فوتبال اروپا حکمرانی کند، پس چرا موفقیت اروپایی خود را به منفورترین رقیبشان واگذار کردند؟ قطعاً همه دلیلش صرف هزینه‌های گزاف و بی‌مورد نیست.

رئال مادرید بخصوص در دوران ریاست فلورنتینو پرس جایگاه خاصی به‌عنوان یک تیم بزرگ پیدا کرده، مردی که به خاطر خرید‌های باشکوه و پرطمطراق شهرت دارد. آن‌ها هم کهکشانی‌های مدرن را به جمع خود اضافه کردند مانند ادن آزار، گرت بیل و خامس رودریگس، اما هزینه خالص این تیم در یک دهه گذشته نسبتاً متوسط است و به ۱۴۱ میلیون پوند می‌رسد.

بازیکنان ستاره مانند کریستیانو رونالدو، سرخیو راموس و کریم بنزما با خرید‌های هوشمندانه و کارسازی مانند لوکا مودریچ، کاسمیرو و تونی کروس توانسته‌اند هسته مرکزی تیم موفق رئال‌مادرید را در این سال‌ها تشکیل دهند.

مادرید فروش‌های خوبی هم داشته و حدود ۸۰۰ میلیون پوند از فروش بازیکنان به دست آورده ضمن اینکه بهترین زمان را برای فروش و تبدیل به پول کردن بازیکنان مهمی مانند رونالدو، آنخل دی‌ماریا و مسعود اوزیل در نظر گرفت. اگرچه ادن آزار هرگز به اندازه پولی که برایش هزینه شد برای رئال فایده نداشت، اما سه خرید اول بارسلونا، عثمان دمبله، فیلیپه کوتینیو و آنتوان گریزمان که هر کدام بیش از ۱۰۰ میلیون پوند برای باشگاه هزینه داشتند نیز نتوانستند اثر مطلوبی روی تیم بگذارند. بارسلونا با فروش نیمار نزدیک به ۲۰۰ میلیون پوند به دست آورد، اما در عمل سرمایه‌گذاری خوبی با این پول نکرد. بارسلونا در یک دهه گذشته ۴۰۰ میلیون پوند بیش از رئال مادرید پول داده و هزینه خالصش نزدیک به سه برابر بوده است.

ارقامی که در ذیل به آن‌ها اشاره می‌شود، بر اساس آمار ترانسفرمارکت است.