به گزارش مجله خبری نگار،حمایت اجتماعی به معنی امکاناتی است که دیگران برای فرد فراهم میکنند و سبب میشوند آن فرد باور کند که به عنوان عنصری ارزشمند و دارای شان، مقبول و مورد احترام و علاقهی دیگران در داخل اجتماع است و در حین درماندگی و گرفتاری میتواند به مساعدت آنها امیدوار باشد.
بد نیست بدانید که بخش مهمی از پژوهشهای مرتبط با این مقوله در رابطه با نقش حمایت اجتماعی در سلامت افراد بوده است، به این ترتیب که درک بیشتر حمایت اجتماعی در افراد موجب افزایش کیفیت زندگی آنها در ابعاد مختلف سلامت میشود.
مرکز تحقیقات تعیین کنندههای اجتماعی سلامت، با استفاده از اطلاعات مطالعه قند و لیپید تهران، طی پژوهشی به بررسی این موضوع در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ پرداخته است.
دیابت یکی از بیماریهای شایع غیرواگیر است که ناتوانیهای متعدد و برگشت ناپذیری در مبتلایان بوجود میآورد و خود مراقبتی یکی از اصول کنترل بهتر این بیماری و کاهش هزینهها در ابعاد فردی و اجتماعی حاصل از عوارض آن به حساب میآید. یعنی هرچه فرد خودمراقبتی دقیق تری داشته باشد، از کنترل بهتر بیماری و نتیجتا سلامت بهتری برخوردار بوده و نه تنها شخصا کیفیت بهتری از زندگی را تجربه میکند، بلکه هزینههای ناشی از ناتوانیهای وی برای خانواده و جامعه و نظام سلامت نیز کاهش میابد؛ لذا پیدا کردن روشهای موثر در افزایش این خود مراقبتی میتواند به عنوان یک اولویت بهداشتی مطرح باشد.
دکتر پریسا امیری، رئیس این مرکز تحقیقاتی در خصوص این پژوهش بیان کرد: یافتههای این مطالعه، سطح بالاتر حمایت اجتماعی درک شده از سوی خانواده را در مردان در مقایسه با زنان نشان داد. علاوه بر تفاوتهای جنسیتی مشاهده شده در میزان حمایت اجتماعی ادراک شده از منابع حمایتی مختلف، نتایج مطالعه حاکی از ارتباط مثبت حمایت اجتماعی درک شده با کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در مبتلایان به دیابت نوع ۲ بود که این ارتباط از یک الگوی جنسیتی پیروی میکرد، به طوری که ارتباط مذکور در مردان تنها در بعد روانشناختی و در زنان در هر دو بعد جسمانی و روانشناختی مشاهده شد.
این عضو هیات علمی افزود: نتایج این تحقیق بر ضرورت ارتقاء حمایت اجتماعی بیشتر به ویژه در زنان مبتلا به دیابت، به دلیل تاثیر گستردهتر حمایت درک شده بر ابعاد جسمانی و روانشناختی سلامت آنان تاکید میکند.