دانشمندان علل ضعف مرتبط با سن را آشکار کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، با افزایش سن، راه رفتن، بالا رفتن از پله‌ها و انجام فعالیت‌های روزمره‌ی عادی می‌تواند دشوارتر شود. تصور می‌شود سارکوپنی - از دست دادن توده‌ی عضلانی، قدرت و توانایی جسمی - یکی از دلایل این تغییرات باشد. با این حال، کاهش تحرک ممکن است نه تنها به سلامت عضلات، بلکه به تغییرات در سیستم عصبی که حرکت را کنترل می‌کند نیز مربوط باشد. مقاله‌ی ایزوستیا به بررسی این موضوع می‌پردازد که چرا قدرت و تحرک با افزایش سن کاهش می‌یابد و سیستم حرکتی در این فرآیند چه نقشی ایفا می‌کند.

سارکوپنی چیست و چرا خطرناک است؟

سارکوپنی به از دست دادن قابل توجه توده عضلانی، قدرت و عملکرد فیزیکی مرتبط با پیری گفته می‌شود. این بیماری ۲۹٪ از سالمندانی را که به طور مستقل زندگی می‌کنند، تحت تأثیر قرار می‌دهد و در بیمارستان‌ها و مراکز نگهداری سالمندان حتی شایع‌تر است. این خطر همچنین در افرادی که بیماری‌های مزمن متعدد و ضعف جسمی دارند، بیشتر است.

سارکوپنی به ایجاد وابستگی جسمی و ناتوانی کمک می‌کند و خطر زمین خوردن را افزایش می‌دهد. این موارد می‌تواند منجر به آسیب‌های جدی و از دست دادن استقلال شود.

نویسندگان یک مطالعه جدید معتقدند که برای درک علل ضعف مرتبط با سن، لازم است نه تنها تغییرات عضلانی، بلکه عملکرد کل سیستم حرکتی را نیز در نظر گرفت. این مطالعه در مجله The Lancet Healthy Longevity (LHL) منتشر شده است.

برای مدت طولانی، سارکوپنی در درجه اول به عنوان یک بیماری عضلانی در نظر گرفته می‌شد که کاهش قدرت آن به کاهش توده عضلانی نسبت داده می‌شد. با این حال، همانطور که نویسندگان خاطرنشان می‌کنند، از دست دادن عضلات تنها بخش کوچکی از کاهش قدرت در بزرگسالان مسن را توضیح می‌دهد.

دو نفر با مقدار بافت عضلانی یکسان می‌توانند قدرت و تحرک بسیار متفاوتی داشته باشند. علاوه بر این، مکمل‌ها و استراتژی‌های افزایش پروتئین که به ساخت توده عضلانی کمک می‌کنند، همیشه منجر به بهبود‌های قابل مقایسه در عملکرد فیزیکی روزمره نمی‌شوند.

در عین حال، ورزش می‌تواند قدرت را افزایش داده و تحرک را حتی بدون افزایش قابل توجه در توده عضلانی بهبود بخشد. به گفته نویسندگان، این نشان دهنده نیاز به مطالعه مکانیسم‌های دیگری است که بر حرکت تأثیر می‌گذارند.

پیری سیستم حرکتی چگونه بر حرکت تأثیر می‌گذارد؟

نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که سارکوپنی را به عنوان یک بیماری سیستم حرکتی پیری در نظر بگیرند. این شامل مغز و نخاع، اعصاب، اتصالات آنها به عضلات و خود عضلات می‌شود.

با افزایش سن، حرکات ممکن است کندتر برنامه‌ریزی شوند، سیگنال‌های عصبی ممکن است با اطمینان کمتر و شدت کمتری منتقل شوند و حس تعادل و موقعیت بدن در فضا ممکن است ضعیف شود. در نتیجه، عضلات ممکن است سالم بمانند، اما دستورات عصبی کمتری دریافت کنند.

توانایی تولید سریع نیرو از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. به عنوان مثال، هنگام بلند شدن از صندلی، نه تنها توده عضلانی مهم است، بلکه سرعتی که فرد می‌تواند حرکت را انجام دهد نیز مهم است. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که قدرت عضلانی با افزایش سن زودتر و سریع‌تر از توده عضلانی کاهش می‌یابد و تا حد زیادی به این بستگی دارد که سیستم عصبی چقدر مؤثر فیبر‌های عضلانی را به کار می‌گیرد.

شاخص‌هایی که توانایی‌های فیزیکی فرد، از جمله قدرت گرفتن اجسام، سرعت راه رفتن و توانایی بلند شدن از صندلی را منعکس می‌کنند، در حال حاضر در تشخیص سارکوپنی مورد استفاده قرار می‌گیرند. به گفته نویسندگان، این شاخص‌ها پیش‌بینی‌کننده‌های بهتری برای خطر سقوط، ناتوانی و مرگ نسبت به توده عضلانی به تنهایی هستند.

محققان توجه بیشتر به سرعت بلند شدن از روی صندلی، حفظ تعادل در حین فعالیت‌های بدنی طولانی مدت، مهارت دستی و تغییرات در راه رفتن هنگام صحبت کردن همزمان را توصیه می‌کنند. آنها معتقدند ضعفی که به سرعت ایجاد می‌شود، به طور ناهموار طرف‌های مختلف بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد یا با از دست دادن عضلات نامتناسب است، نیاز به توجه ویژه دارد.

در درازمدت، این رویکرد جدید ممکن است به شناسایی دقیق‌تر علل ضعف در یک فرد خاص و توسعه درمان‌های هدفمندتر کمک کند. با این حال، این امر مستلزم تحقیقات بیشتر، اعتبارسنجی ابزار‌های تشخیصی و آزمایش‌های بالینی است که نه تنها وضعیت عضلات، بلکه سیستم عصبی را نیز در نظر می‌گیرند.