مطالعه: جراحی کاهش وزن خطر ابتلا به سرطان را کاهش می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه بیش از ۳۰، ۰۰۰ بزرگسال چاق را به مدت تقریباً ده سال پیگیری کرد و دریافت که افرادی که تحت عمل جراحی کاهش وزن قرار گرفتند، به طور متوسط ​​​​۳۲ درصد خطر ابتلا به سرطان و ۴۸ درصد خطر مرگ ناشی از این بیماری را در مقایسه با گروه مشابهی از افرادی که جراحی انجام ندادند.

کاهش دادند. افرادی که در طول دوره مطالعه جراحی کاهش وزن انجام دادند، حدود ۵۵ پوند بیشتر از افرادی که این کار را نکردند، وزن کم کردند و محققان دریافتند که هر چه کاهش وزن بیشتر باشد، خطر ابتلا به سرطان کمتر است.

تحقیقات جدید بر کاهش وزن از طریق جراحی چاقی متمرکز بود و نویسندگان مطالعه انتظار دارند که این مزیت در مورد کاهش وزن از طریق روش‌های دیگر، مانند رژیم غذایی، ورزش یا دارو‌های کاهش وزن نیز صدق کند.

دکتر استیون‌ای. نیسن، نویسنده همکار مطالعه، گفت: "این یافته‌ها دلیل دیگری را برای افراد چاق برای کاهش وزن ارائه می‌دهد. "

دکتر نیسن، مدیر ارشد علمی موسسه قلب، عروق و قفسه سینه کلینیک کلیولند، گفت: «این یک پیام مهم بهداشت عمومی است. من فکر می‌کنم بسیاری از مردم نمی‌دانند یا متوجه نیستند که چاقی یک عامل خطر قوی برای سرطان است و مطمئناً نمی‌دانند که قابل برگشت است.»

دکتر آنیا گاستریپوف از دانشگاه ییل، متخصصی که در این مطالعه شرکت نداشته است، گفت که این مطالعه نشان می‌دهد که درمان چاقی و دستیابی به کاهش وزن بالینی معنادار می‌تواند نتایج سلامت بیمار را بهبود بخشد.

طبق اعلام مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، چاقی در کنار سیگار کشیدن، نوشیدن بیش از حد الکل و قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش، یکی از علل اصلی سرطان‌های قابل پیشگیری است. افرادی که اضافه وزن دارند یا چاق هستند، بیشتر احتمال دارد به ۱۳ نوع مختلف سرطان، از جمله سرطان‌های آندومتر، سینه، کلیه، کبد، مری و روده بزرگ مبتلا شوند.

تخمین زده می‌شود که این ۱۳ سرطان مرتبط با چاقی، ۴۰ درصد از کل سرطان‌های تشخیص داده شده در ایالات متحده را هر ساله تشکیل می‌دهند.

نویسندگان این مطالعه گزارش دادند که کاملاً مشخص نیست که چرا چاقی باعث سرطان می‌شود، اما یکی از عوامل احتمالی التهاب است.

مطالعات نشان می‌دهد که سلول‌های چربی انواع پروتئین‌های التهابی معروف به سیتوکین‌ها را در جریان خون آزاد می‌کنند که نشان داده شده است که سلول‌های سرطانی را تحریک می‌کنند. بسیاری از دانشمندان معتقدند که التهاب مزمن ناشی از سلول‌های چربی نیز یکی از دلایلی است که افراد چاق میزان بالاتری از عوارض کووید-۱۹ را دارند.

دکتر نیسن گفت: "سلول‌های چربی اغلب غیرفعال تصور می‌شوند - فقط آنجا نشسته و هیچ کاری انجام نمی‌دهند -، اما در واقعیت، آنها از نظر متابولیکی فعال هستند. ما معتقدیم که التهاب مزمن ناشی از چاقی، از طریق این سلول‌های چربی بسیار فعال، یکی از مکانیسم‌هایی است که سرطان از طریق آن ایجاد می‌شود. "

طبق گزارش مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، افراد چاق معمولاً سطح بالاتری از هورمون‌هایی مانند انسولین و فاکتور رشد شبه انسولین-۱ (IGF-۱) دارند که می‌تواند باعث پیشرفت سرطان‌های روده بزرگ، کلیه، پروستات و آندومتر شود.

جراحی چاقی می‌تواند منجر به کاهش وزن قابل توجه شود و اگرچه برخی از بیماران در نهایت مقداری از وزن از دست رفته خود را دوباره به دست می‌آورند، مطالعات نشان می‌دهد که اکثر افرادی که تحت عمل جراحی چاقی قرار می‌گیرند، می‌توانند کاهش وزن بدن خود را بیش از ۲۰ درصد یک دهه پس از عمل حفظ کنند. این مقدار بسیار بیشتر از مقداری است که افراد چاق می‌توانند از طریق رژیم غذایی و ورزش به تنهایی از دست بدهند و حفظ کنند.

دکتر نیسن و همکارانش می‌خواستند ببینند که این سطح از کاهش وزن چگونه بر میزان سرطان تأثیر می‌گذارد. آنها ۵۰۵۳ فرد چاق را که در کلینیک کلیولند تحت عمل جراحی چاقی قرار گرفته بودند، مورد مطالعه و پیگیری قرار دادند. هر بیمار با پنج بیمار دیگر که از بسیاری جهات مشابه بودند، "همسان" شد: آنها تقریباً از نظر سن، جنس و نژاد مشابه بودند، سابقه پزشکی و شاخص توده بدنی مشابهی داشتند، اما تحت عمل جراحی کاهش وزن قرار نگرفته بودند.

بیش از ۳۰،۰۰۰ شرکت‌کننده در این مطالعه حضور داشتند، از جمله ۲۵۲۶۵ نفر در گروه کنترل. میانگین سنی هر دو گروه ۴۶ سال و میانگین BMI آنها ۴۵ بود. طبق گفته مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، فردی که قدش ۱.۵ متر و وزنش تقریباً ۱۳۲ کیلوگرم باشد، به شدت چاق محسوب می‌شود.

این مطالعه نشان داد که همه افراد چاق کاندیدای مناسبی برای جراحی کاهش وزن نیستند. بیماران باید BMI حداقل ۴۰ داشته باشند. در مطالعه جدید، افرادی که تحت عمل جراحی قرار گرفتند، یا بای پس معده یا گاسترکتومی اسلیو داشتند.

پس از یک دهه، بیمارانی که جراحی شده بودند به طور متوسط ​​۶۱ پوند وزن کم کرده بودند، در حالی که افراد گروه کنترل (که پزشکان به آنها توصیه کرده بودند که خودشان وزن کم کنند) به طور متوسط ​​شش پوند وزن کم کرده بودند. کمی کمتر از ۳ درصد از بیمارانی که تحت عمل جراحی قرار گرفتند، در مقایسه با حدود ۴.۹ درصد از بیماران گروه غیر جراحی، به سرطان مبتلا شدند.

دکتر علی امینیان، نویسنده اصلی و مدیر موسسه چاقی و متابولیک در کلینیک کلیولند، گفت: «داده‌ها نشان می‌دهد که بیماران برای مشاهده تغییر مفید در خطر ابتلا به سرطان، باید مقدار قابل توجهی وزن - حداقل ۲۰ تا ۲۵ درصد از وزن بدن خود - کاهش دهند. کاهش خطر به ویژه برای سرطان آندومتر که بیشترین ارتباط را با چاقی دارد، قابل توجه بود.»

دکتر نیسن گفت در حالی که مطالعه جدید بر جراحی چاقی متمرکز بود، پیام آن این بود که افراد باید به هر طریق ممکن، چه از طریق رژیم غذایی و ورزش و چه با کمک درمان‌های پزشکی، برای کاهش وزن تلاش کنند. وی افزود که سالانه حدود یک چهارم میلیون نفر در ایالات متحده تحت جراحی چاقی قرار می‌گیرند، «اما احتمالاً ۱۰۰ میلیون نفر چاق هستند.» دکتر گاستریپوف

توضیح داد او از دانشگاه ییل اشاره کرد که از سال ۲۰۱۳، انجمن پزشکی آمریکا چاقی را به عنوان یک بیماری مزمن به رسمیت شناخته است و تأکید کرد که مانند هر بیماری مزمن دیگری، افراد مبتلا به چاقی نباید احساس کنند که باید به تنهایی با آن دست و پنجه نرم کنند. در عوض، آنها باید از پزشک یا ارائه دهنده خدمات درمانی که می‌تواند درمان‌های ایمن و مؤثری را به آنها ارائه دهد، کمک بگیرند.

گاستریپوف افزود: «وقتی بیماری به دلیل چاقی به من مراجعه می‌کند، اولین چیزی که می‌گویم این است که 'این تقصیر او نیست، این انتخاب او نیست. ما نباید بیماران را به خاطر چاقی سرزنش کنیم، همانطور که بیماران خود را به خاطر داشتن دیابت یا فشار خون بالا سرزنش نمی‌کنیم.»