خوردن غذا طبق برنامه به کاهش قند خون در دیابت نوع ۱ کمک کرد

به گزارش مجله خبری نگار، خوردن غذا فقط در یک دوره هشت ساعته در هر روز ممکن است کنترل قند خون را در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ و چاقی بهبود بخشد. در یک مطالعه کوچک، همانطور که توسط Science Daily گزارش شده است، این رژیم با افزایش عوارض خطرناک همراه نبود.

دیابت نوع ۱ یک بیماری مزمن است که در آن بدن انسولین کمی تولید می‌کند یا اصلاً انسولین تولید نمی‌کند. این هورمون برای انتقال گلوکز از خون به سلول‌ها ضروری است. بنابراین، بیماران نیاز به تزریق مداوم انسولین و نظارت منظم بر قند خون دارند.

این مطالعه شامل ۳۲ نفر از ساکنان شیکاگو مبتلا به دیابت نوع ۱ و چاقی بود. آنها به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند و به مدت شش ماه پیگیری شدند. به شرکت کنندگان در گروه اول اجازه داده شد که فقط از ساعت ۱۲ ظهر تا ۸ شب غذا بخورند، اما نیازی به شمارش کالری نداشتند. شرکت کنندگان در گروه دوم میزان کالری دریافتی روزانه خود را ۲۵٪ کاهش دادند. شرکت کنندگان در گروه کنترل برنامه غذایی معمول خود را ادامه دادند.

پس از شش ماه، شرکت‌کنندگانی که از پنجره‌ی هشت ساعته برای غذا خوردن پیروی کردند، کنترل قند خون بهتری نسبت به گروه محدود کالری داشتند. میانگین سطح هموگلوبین گلیکوزیله (HbA۱c) تقریباً ۰.۵ درصد کاهش یافت. HbA۱c نشان دهنده‌ی میانگین سطح گلوکز خون در چند ماه گذشته است. این شاخص برای ارزیابی میزان اثربخشی مدیریت دیابت توسط بیمار و کافی بودن درمان او استفاده می‌شود.

در این مطالعه، غذا خوردن با محدودیت زمانی، خطر افت یا افزایش بیش از حد قند خون را افزایش نداد. محققان همچنین هیچ افزایشی در خطر کتواسیدوز دیابتی، یک بیماری تهدیدکننده زندگی که به دلیل کمبود شدید انسولین ایجاد می‌شود، مشاهده نکردند.

کریستا وارادی، رهبر مطالعه و استاد علوم حرکت‌شناسی و تغذیه UIC، خاطرنشان کرد که این اولین مطالعه‌ای است که به بررسی اثرات روزه‌داری متناوب بر افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ می‌پردازد.

او گفت: «این اولین قدم برای درک این موضوع است که محدود کردن زمان وعده‌های غذایی می‌تواند راهی ایمن و بالقوه مؤثر برای کنترل قند خون باشد.»

به گفته‌ی این محقق، این رویکرد ممکن است راحت‌تر از شمارش مداوم کالری باشد. شرکت‌کنندگان فقط باید زمان وعده‌های غذایی را پیگیری می‌کردند، نه اینکه مقدار انرژی هر وعده غذایی را محاسبه کنند.

با این حال، نویسندگان تأکید کردند که نتایج به دست آمده نباید به عنوان مبنایی برای تغییر به روزه‌داری متناوب به تنهایی در نظر گرفته شود. تغییر مدت زمان استراحت بین وعده‌های غذایی ممکن است نیاز به تنظیم دوز انسولین داشته باشد. بدون نظارت پزشکی، این امر می‌تواند منجر به هیپوگلیسمی یا سایر عوارض شود.

بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ باید چنین تغییراتی را با متخصص غدد درون ریز یا سایر متخصصان مراقبت‌های بهداشتی در میان بگذارند. پزشک باید دارو‌های مورد استفاده، رژیم انسولین، سطح گلوکز، فعالیت بدنی و بیماری‌های همراه را در نظر بگیرد.

این مطالعه همچنین محدودیت‌های قابل توجهی دارد. این مطالعه تنها شامل ۳۲ بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ و چاقی بود، بنابراین نتایج را نمی‌توان به طور خودکار به همه بیماران تعمیم داد. علاوه بر این، یک دوره پیگیری شش ماهه برای ارزیابی ایمنی و پایداری طولانی مدت اثر کافی نیست.

در آینده، دانشمندان قصد دارند مطالعات بزرگتری را به طور همزمان در چندین مرکز پزشکی انجام دهند. این مطالعات نشان خواهد داد که آیا کاهش HbA۱c در گروه وسیع‌تری از بیماران پایدار است و آیا می‌توان با خیال راحت، محدودیت زمانی در رژیم غذایی را در توصیه‌های مدیریت دیابت نوع ۱ گنجاند.

در ۱۹ جولای، ساینس دیلی به اثرات بلندمدت روزه‌داری متناوب پرداخت. به گفته محققان، محدود کردن غذا خوردن به هشت ساعت در روز می‌تواند به افراد دارای اضافه وزن یا چاق کمک کند تا کاهش وزن خود را تا یک سال حفظ کنند. نویسندگان تأکید کردند که اثر پایدار هم در پنجره‌های روزه‌داری زودهنگام و هم در پنجره‌های روزه‌داری دیرهنگام مشاهده شده است.