«گرجستان» را پس داد و «ایران» را بغل کرد

اگر در سال‌های دانشجویی و برای نسل ما قرار بود از موسیقی تازه، متفاوت و به نوعی روشنفکرانه حرف بزنیم، محسن نامجو یکی از اولین اسم‌ها بود. اوایل دهه هشتاد، موسیقی زیرزمینی و تلفیقی برای ما با «ترنج» و نامجو معنا پیدا می‌کرد.

به گزارش مجله خبری نگار، اگر در سال‌های دانشجویی و برای نسل ما قرار بود از موسیقی تازه، متفاوت و به نوعی روشنفکرانه حرف بزنیم، محسن نامجو یکی از اولین اسم‌ها بود. اوایل دهه هشتاد، موسیقی زیرزمینی و تلفیقی برای ما با «ترنج» و نامجو معنا پیدا می‌کرد.

ترکیب شعر و موسیقی‌اش، چیزی متفاوت با آنچه می‌شنیدیم ساخته بود و نامجو برای بخشی از نسل ما، تبدیل به نشانه‌ای از متفاوت بودن شد.

اما مسیر نامجو، مثل بسیاری از هنرمندانی که امکان فعالیت مستمر و رسمی برایشان فراهم نشد، به مهاجرت رسید. با این حال، فاصله جغرافیایی هیچ وقت باعث نشد ایران از موسیقی او حذف شود.

نامجو حتی وقتی دور بود، همچنان از ایران می‌گفت و ایران در ترانه‌ها و جهان موسیقایی‌اش حضور داشت.

در سینما هم موسیقی او گاهی به بخشی از زبان فیلم تبدیل شد. در «پیر پسرِ» اکتای براهنی، استفاده از قطعه «گرجستانم رو پس بده» و جای گذاری آن در میزانسن، نمونه‌ای درخشان از همین اتفاق است؛ جایی که موسیقی فقط موسیقی نیست و به عنصر دراماتیک صحنه تبدیل می‌شود.

نگاه من به بازگشت نامجو سیاسی نیست و قرار نیست درباره مواضع سیاسی او قضاوت کنم. مسئله برای من، خودِ بازگشت یک هنرمند به وطن است؛ هنرمندی که بخش مهمی از هویت و آثارش با ایران گره خورده است. بعد از سال‌ها، این که او دوباره در ایران است، اتفاق کوچکی نیست.

نامجو برای نسل من فقط یک خواننده نیست؛ بخشی از خاطره یک دوره است. هنوز روز اول دانشگاه را یادم هست؛ مرحوم پدرم من را می‌رساند و قطعه «ترنج» در ماشین پخش می‌شد. شاید برای همین، خبر بازگشت نامجو برای من فقط خبر بازگشت یک هنرمند نیست؛ برگشتن بخشی از یک خاطره است.

نامجو برگشته و برای من، این یعنی یک خاطره قدیمی دوباره به خانه برگشته است؛ گرجستان را پس داد و ایران را بغل کرد.

منبع: فرهیختگان-سید سام بهشتى

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری