یک عامل پنهان در عضلات ممکن است خطر قطع عضو را افزایش دهد

به گزارش مجله خبری نگار، یک مطالعه علمی جدید نشان می‌دهد که ضعف عضلانی در بیماران مبتلا به بیماری شریان محیطی نه تنها با جریان خون ضعیف، بلکه با تجمع چربی در خود عضلات نیز مرتبط است.

این عامل ممکن است توضیح دهد که چرا بسیاری از بیماران حتی پس از درمان، همچنان در راه رفتن مشکل دارند. بیماری شریان محیطی یک اختلال عروقی است که بیش از ۲۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری باعث تنگ شدن شریان‌های پا می‌شود که اغلب به دلیل تجمع پلاک در داخل رگ‌های خونی است. با کاهش جریان خون، بیماران معمولاً درد پا را به خصوص هنگام راه رفتن تجربه می‌کنند.

در مراحل پیشرفته بیماری، این وضعیت ممکن است به وضعیتی تبدیل شود که به عنوان ایسکمی مزمن تهدیدکننده اندام شناخته می‌شود، که کاهش شدید جریان خون است و در نهایت ممکن است منجر به قطع عضو اندام آسیب‌دیده شود.

سال‌هاست که درمان‌های موجود بر بازگشایی شریان‌ها و بهبود جریان خون، چه از طریق جراحی و چه از طریق تحریک رشد رگ‌های خونی جدید، متمرکز بوده‌اند. با این حال، بسیاری از بیماران حتی پس از موفقیت‌آمیز بودن این روش‌ها، همچنان از ضعف شدید عضلانی رنج می‌برند.

در یک مطالعه اخیر، محققان دانشگاه فلوریدا دریافتند که تجمع چربی در عضلات اسکلتی - مشابه لکه‌های چربی در استیک - به طور مستقیم بر توانایی عملکرد عضلات در بیماران مبتلا به مراحل پیشرفته بیماری تأثیر می‌گذارد.

محققان نشان می‌دهند که این چربی درون عضلات فقط نتیجه بیماری عروقی نیست، بلکه ممکن است یکی از دلایل مستقیم ضعف اندام باشد.

دکتر ترنس رایان، دانشیار گروه فیزیولوژی کاربردی و حرکت‌شناسی در دانشگاه فلوریدا، گفت که گزینه‌های درمانی موجود برای کمک به بیماران در بهبود توانایی راه رفتن هنوز محدود است.

او افزود که درمان‌های فعلی عمدتاً بر بهبود جریان خون تمرکز دارند، اما مشکل تجمع چربی در عضلات را برطرف نمی‌کنند، که این امر مستلزم مطالعه دقیق‌تر عواملی است که بر عملکرد پا تأثیر می‌گذارند و توسعه روش‌های درمانی جدید را ضروری می‌سازد.

محققان هنگام تجزیه و تحلیل نمونه‌های عضله پا از بیماران مبتلا به تنگی شریانی پیشرفته، متوجه شدند که ژن‌های مسئول تشکیل سلول‌های چربی در مقایسه با افراد فاقد این بیماری بسیار فعال‌تر هستند.

دکتر دنیل کوپینک، دانشیار گروه فارماکولوژی و درمان‌شناسی در کالج پزشکی دانشگاه فلوریدا، توضیح داد که افزایش چربی در بافت عضلانی با کاهش عملکرد عضلات مرتبط است.

برای تعیین اینکه آیا چربی علت یا نتیجه این ضعف است، محققان آزمایش‌هایی روی موش‌ها انجام دادند و عملکرد عضلات و درصد چربی درون آنها را ارزیابی کردند. نتایج نشان داد که وقتی چربی در عضلات تجمع می‌یابد، حتی اگر جریان خون طبیعی برقرار شود، عضلات به طور قابل توجهی ضعیف‌تر می‌شوند.

محققان همچنین خاطرنشان کردند که اصلاح فرآیندی که طی آن پروتئین‌های خاصی تولید چربی را تنظیم می‌کنند، منجر به بهبود عملکرد عضلات می‌شود، حتی بدون تغییر جریان خون به اندام‌ها.

این نتایج نشان می‌دهد که خود ساختار عضله ممکن است نقش مهمی در ایجاد بیماری داشته باشد، که دریچه‌ای به سوی رویکرد درمانی متفاوتی می‌گشاید که محدود به شریان‌ها نیست، بلکه جلوگیری از تجمع چربی در عضلات را نیز هدف قرار می‌دهد.

محققان امیدوارند مطالعات آینده به شناسایی عواملی که باعث تجمع چربی در عضلات پای بیماران مبتلا به جریان خون ضعیف می‌شوند، کمک کند و در نتیجه به توسعه درمان‌هایی که قدرت عضلات و توانایی راه رفتن را بهبود می‌بخشند و بر کیفیت زندگی بیماران تأثیر مثبت می‌گذارند، کمک کند.