کشفی شگفت‌انگیز در چشم

یک مطالعه جدید توسط دانشکده پزشکی ییل، روش غیرمنتظره‌ای را آشکار کرده است که در آن چشم آنچه را که می‌بینیم پردازش می‌کند و نحوه انتقال اطلاعات بصری از شبکیه به مغز را نشان می‌دهد.

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه توضیح می‌دهد که چشم تصویر را به طور همزمان نمی‌بیند، بلکه آن را به بخش‌هایی مانند رنگ، نور، حرکت و کنتراست تجزیه می‌کند و سپس هر بخش را جداگانه پردازش می‌کند. این روش به مغز کمک می‌کند تا صحنه را خیلی سریع درک کند.

دانشمندان قبلاً تصور می‌کردند که این جداسازی اطلاعات در تمام طول چشم ادامه دارد، اما مطالعه جدید نشان داد که ارتباط و همپوشانی بیشتری بین این کانال‌ها نسبت به آنچه قبلاً تصور می‌شد، وجود دارد که ممکن است به چشم کمک کند تا سیگنال‌های ضعیف را، به ویژه در نور کم، دریافت کند.

فرآیند بینایی از شبکیه چشم آغاز می‌شود، جایی که سلول‌های حساس به نور سیگنال را دریافت کرده و آن را به سلول‌های دیگر منتقل می‌کنند که به نوبه خود آن را به مغز منتقل می‌کنند. در این مرحله، اطلاعات به چندین مسیر موازی تقسیم می‌شوند.

اما نکته‌ی شگفت‌انگیزی که دانشمندان کشف کردند این بود که این مسیر‌ها کاملاً از هم جدا نیستند، بلکه نوعی ارتباط و هماهنگی بین آنها وجود دارد.

سلول‌های شبکیه برای ارتباط به دو روش متکی هستند: یا از طریق سیگنال‌های شیمیایی یا از طریق سیگنال‌های الکتریکی مستقیم، و این مطالعه نشان داد که سیگنال‌های الکتریکی نقش مهمی در پیوند این مسیر‌ها با یکدیگر دارند.

تیم تحقیقاتی متوجه شد که هنگام فعال کردن فقط یک سلول، چندین سلول دیگر همزمان به آن واکنش نشان می‌دهند، به جای اینکه پاسخ همانطور که انتظار می‌رفت محدود به یک مکان باقی بماند.

دانشمندان همچنین نوع خاصی از سلول را کشف کرده‌اند که به نظر می‌رسد این ارتباط متقابل را کنترل و بین مسیر‌های مختلف هماهنگی ایجاد می‌کند و فرآیند انتقال اطلاعات را سازمان‌یافته‌تر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، می‌سازد.

نتایج نشان می‌دهد که این سیستم به چشم کمک می‌کند تا دو عملکرد را همزمان انجام دهد: جداسازی اطلاعات برای پردازش جزئیات دقیق، و ترکیب آنها در صورت نیاز برای دیدن سیگنال‌های ضعیف یا نامشخص.

دانشمندان می‌گویند این تعادل ممکن است برای مثال در دیدن اشیاء کوچک یا در نور کم مهم باشد.

این مطالعه ابتدا روی چشم موش و سپس روی شبکیه چشم انسان انجام شد و در آن از تکنیک‌های پیشرفته‌ای استفاده شد که به دانشمندان اجازه می‌داد فعالیت سلولی را بدون آسیب رساندن به شبکیه، مستقیماً رصد کنند. این گامی مهم در این زمینه است.

این تیم امیدوار است که درک این مکانیسم در آینده به توضیح برخی از بیماری‌های چشمی مانند اختلال بینایی مرتبط با سن یا برخی موارد نابینایی کمک کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری