تا سقوط دو امتیاز فاصله داری!

به گزارش مجله خبری نگار، تاتنهام در این فصل به نقطه‌ای رسیده که دیگر نمی‌توان آن را فقط «افت» نامید. این یک فروپاشی آرام است؛ فروپاشی تیمی که نه از نظر کیفیت بازیکنان پایین است، نه از نظر مربی کم دارد، اما هر بار که به پیروزی نزدیک می‌شود، خودش ضربه آخر را می‌زند. تساوی یک–یک مقابل لیدز، که دو روز پیش رقم خورد، فقط یک نتیجه نبود؛ خلاصه‌ای از تمام فصل تاتنهام بود. تیمی که جلو می‌افتد، اما نمی‌تواند جلو بماند. تیمی که لحظه‌های خوبش کوتاه است و لحظه‌های بدش بلند.

گل زیبای ماتیاس تل در ابتدای نیمه دوم می‌توانست نقطه شروع یک شب نجات‌بخش باشد. ضربه‌ای که نشان داد این تیم هنوز توانایی خلق لحظه دارد، هنوز می‌تواند فوتبال بازی کند، هنوز می‌تواند بجنگد. اما همان بازیکنی که امید را برگرداند، ۲۰ دقیقه بعد با یک تصمیم عجیب همه چیز را خراب کرد. یک اشتباه، یک پنالتی، یک گل خورده و دوباره همان داستان تکراری: تاتنهام نمی‌تواند بازی را ببندد.

این تیم در این فصل فقط دو بار در خانه برده؛ آماری که برای باشگاهی با این اندازه، این بودجه و این هوادار، یک فاجعه است. جو ورزشگاه به جای اینکه تیم را بالا بکشد، انگار روی شانه‌ها سنگ می‌شود. بازیکنان زیر فشار اشتباه می‌کنند، پاس‌های ساده خراب می‌شود، تصمیم‌ها عجیب می‌شود و هر بار که تیم جلو می‌افتد، اضطراب از راه می‌رسد. این اضطراب همان چیزی است که در صحنه پنالتی تل دیده شد؛ لحظه‌ای که بازیکن نه با منطق، بلکه با ترس تصمیم گرفت.

اما مشکل فقط اشتباه فردی نیست. مشکل این است که تاتنهام هیچ‌وقت کنترل کامل بازی را ندارد. تیم جلو می‌افتد، اما نمی‌تواند جریان مسابقه را آرام کند. نمی‌تواند توپ را نگه دارد، نمی‌تواند ضرباهنگ را پایین بیاورد، نمی‌تواند حریف را دور نگه دارد. این ضعف ساختاری باعث شده هر اشتباه کوچک تبدیل به فاجعه شود.

در این میان، تنها نقطه روشن بازی اخیر واکنش‌های کینسکی بود؛ دروازه‌بانی که با دو مهار غیرممکن، تیم را از شکست نجات داد. اما وقتی دروازه‌بان بهترین بازیکن تیم است، یعنی مشکل جای دیگری است. یعنی تیم نمی‌تواند بازی را کنترل کند، نمی‌تواند فشار را تحمل کند، نمی‌تواند نتیجه را نگه دارد.

تاتنهام حالا فقط دو امتیاز با منطقه سقوط فاصله دارد و بازی بعدی‌اش در استمفوردبریج است؛ جایی که حتی تیم‌های قدرتمند هم به سختی امتیاز می‌گیرند. این یعنی هر اشتباه، هر لغزش، هر لحظه تردید می‌تواند سرنوشت فصل را عوض کند. تساوی مقابل لیدز شاید در جدول فقط یک امتیاز از دست‌رفته باشد، اما در واقعیت، ممکن است همان لحظه‌ای باشد که در پایان فصل همه به آن برگردند و بگویند: «اینجا سقوط کردیم.»

تاتنهام هنوز زنده است، اما هر بار که فرصت نجات پیدا می‌کند، خودش خودش را زمین می‌زند. این تیم برای بقا فقط به امتیاز نیاز ندارد؛ به آرامش، به تمرکز و به تیمی نیاز دارد که بتواند وقتی جلو می‌افتد، بایستد و بماند.