کنش جمعی ایران در تقابل با تهدیدها، فراتر از جنگ نظامی است

به گزارش مجله خبری نگار،سید امیر یکه‌سادات کارشناس رسانه در گفت‌و‌گو با خبرنگار با اشاره به شرایط پرتنش نظام بین‌الملل گفت: تقابل میان کشورهایی، چون آمریکا و اسرائیل با ایران را نمی‌توان صرفاً یک رویارویی نظامی کلاسیک دانست، بلکه این وضعیت صحنه‌ای چندلایه از نبرد‌های هم‌زمان در ساحت‌های اجتماعی، عملیاتی و دیپلماتیک است.

وی ادامه داد: در چنین شرایطی، جنگ سخت، فشار‌های ترکیبی و جنگ ادراکی و رسانه‌ای بیش از آنکه به توان تسلیحاتی وابسته باشند، به ظرفیت یک جامعه در سازماندهی درونی، انسجام اجتماعی و مدیریت تعاملات بیرونی گره خورده‌اند.

این کارشناس رسانه خاطرنشان کرد: تجربه‌های معاصر نشان می‌دهد که پیروزی در این نوع منازعات، صرفاً در میدان نبرد رقم نمی‌خورد، بلکه حاصل برهم‌کنش اراده اجتماعی، کارآمدی اجرایی و مهارت در گفت‌و‌گو و تنظیم روابط است.

وی یادآور شد: همبستگی مردم ایران در پی تجاوزات دشمن آمریکایی-صهیونیستی، به‌عنوان یک مؤلفه تعیین‌کننده، در عرصه‌های مختلف اجتماعی خود را به نمایش گذاشته است. حضور گسترده و معنادار اقشار مختلف جامعه در میادین، نشانه فعال شدن ظرفیت‌های درونی کشور برای مواجهه با شرایط فشار و تهدید است؛ ظرفیتی که علاوه بر تقویت روحیه جمعی، می‌تواند پشتوانه‌ای مؤثر برای سایر ساحت‌های کنش ملی باشد.

یکه‌سادات با بیان اینکه تحلیل این وضعیت‌ها نیازمند نگاهی فراتر از چارچوب‌های صرفاً نظامی است، تصریح کرد: برای فهم دقیق شرایط، باید کنش جمعی را در قالب یک منظومه منسجم مورد توجه قرار داد؛ منظومه‌ای که بتواند چرخه شکل‌گیری، تحقق و تثبیت کنش را توضیح دهد. می‌توان این مدل را در قالب «میعادگاه، قرارگاه، تفاهم‌گاه» صورت‌بندی کرد؛ سه عرصه‌ای که در کنار هم، چرخه کامل کنش جمعی را می‌سازند.

وی درباره ساحت نخست گفت: میعادگاه جایی است که اراده جمعی شکل می‌گیرد و در آن، احساس تعلق و همبستگی اجتماعی تولید می‌شود. آنچه امروز در قالب حضور و همبستگی مردم در پی تجاوزات اخیر مشاهده می‌شود، تجلی عینی همین ساحت است؛ جایی که جامعه حول یک معنا و هدف مشترک گرد می‌آید و انگیزه حرکت شکل می‌گیرد.

این کارشناس رسانه به ساحت دوم پرداخت و گفت: قرارگاه، عرصه سازماندهی و اقدام است. انرژی و اراده‌ای که در میعادگاه شکل گرفته، در اینجا به برنامه، ساختار و عمل تبدیل می‌شود. تصمیم‌گیری، هماهنگی منابع و اجرای راهبرد‌ها در این ساحت معنا پیدا می‌کند و اگر میعادگاه موتور انگیزه باشد، قرارگاه موتور تحقق است.

وی ساحت سوم را «تفاهم‌گاه» دانست و افزود: این عرصه به گفت‌و‌گو و تنظیم روابط اختصاص دارد؛ جایی که بازیگران مختلف برای کاهش تنش، حل اختلاف و دستیابی به راه‌حل‌های مشترک وارد تعامل می‌شوند. به گفته وی، تفاهم‌گاه امکان می‌دهد کنش‌ها پایدار شوند و رقابت‌ها به تعارض‌های مخرب تبدیل نشوند.

یکه‌سادات در پایان خاطرنشان کرد: این سه ساحت در واقع سه مرحله از یک چرخه‌اند؛ انرژی اجتماعی در میعادگاه شکل می‌گیرد، در قرارگاه به اقدام تبدیل می‌شود و در تفاهم‌گاه به تعادل و پایداری می‌رسد. بدون هر یک از این اضلاع، چرخه کنش جمعی ناقص خواهد ماند و دستیابی به نتایج پایدار ممکن نخواهد بود.