ژنتیک بر وزن شما تاثیر دارد!

نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد؛ تفاوت‌های ژنتیکی میان افراد می‌تواند نقش مهمی در میزان کاهش وزن و بروز عوارض جانبی ناشی از دارو‌های لاغری مبتنی بر GLP-۱، از جمله اوزمپیک و زپ‌باند داشته باشد.

به گزارش مجله خبری نگار/سیناپرس، پژوهشگران دریافتند؛ افرادی که حامل یک نوع خاص از ژن گیرنده GLP-۱ موسوم به GLP۱R هستند، به طور متوسط کاهش وزن بیشتری نسبت به سایرین تجربه می‌کنند.

بر اساس این یافته‌ها، افرادی که یک نسخه از این واریانت ژنی را دارند، طی حدود هشت ماه به طور متوسط ۰.۷۶ کیلوگرم بیشتر وزن کم می‌کنند. این رقم برای افرادی با دو نسخه از این واریانت به حدود ۱.۵ کیلوگرم افزایش می‌یابد. با این حال، این عامل ژنتیکی تنها حدود ۱۰ درصد از تفاوت کلی در کاهش وزن افراد را توضیح می‌دهد.

به گفته «آدام آتون»، معاون ژنتیک انسانی در مؤسسه تحقیقاتی ۲۳ اندمی، این نتایج از نظر زیستی قابل انتظار بوده است، زیرا دارو‌های GLP-۱ مستقیماً همین گیرنده را هدف قرار می‌دهند. این واریانت ممکن است باعث افزایش تعداد گیرنده‌ها در سطح سلول شده و در نتیجه اثربخشی دارو را افزایش دهد.

از سوی دیگر، همین واریانت ژنی با افزایش احتمال بروز عوارضی مانند تهوع و استفراغ نیز مرتبط است. محققان تأکید می‌کنند که این عوارض لزوماً نشانه منفی نیستند و حتی ممکن است نشان‌دهنده تأثیرگذاری دارو باشند.

این مطالعه همچنین نشان داد؛ در مورد داروی Zepbound (با ماده مؤثره تیرزپاتید)، نوع دیگری از ژن به نام GIPR نیز در بروز عوارض جانبی نقش دارد. افرادی که دارای واریانت خاصی از این ژن هستند، بیشتر در معرض تهوع و استفراغ قرار دارند، هرچند این واریانت تأثیر قابل توجهی بر کاهش وزن نداشته است.

نکته قابل توجه اینکه افرادی که همزمان دارای واریانت‌های ژنی GLP۱R و GIPR هستند، تا ۱۵ برابر بیشتر احتمال دارد هنگام مصرف تیرزپاتید دچار استفراغ شوند.

کارشناسان تأکید می‌کنند: ژنتیک تنها یکی از عوامل مؤثر در پاسخ به این داروهاست و عواملی مانند سبک زندگی، تغذیه و وضعیت سلامت عمومی نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. با این حال، استفاده از آزمایش‌های ژنتیکی می‌تواند به پزشکان و بیماران در انتخاب مناسب‌ترین روش درمانی و پیش‌بینی عوارض احتمالی کمک کند.

گفتنی است، این تحقیق که توسط شرکت ۲۳ اندمی و با بررسی بیش از ۲۷ هزار مصرف‌کننده این دارو‌ها انجام شده، در تاریخ ۸ آوریل در مجله Nature منتشر شده است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری