رکورد شکنی در مأموریت آرتمیس ۲!

به گزارش مجله خبری نگار/ایسکانیوز، کپسول اوریون روز اول آوریل، یعنی ۶ روز پیش، از مرکز فضایی کندی در فلوریدا، زمین را ترک کرد و مسیرش را به سمت ماه شروع کرد. در روز اول، مرحله مدارگردی به دور زمین و بررسی سیستم‌های اولیه خدمه را گذراند تا در آن ایمنی سیستم‌ها، لباس فضانوردان و نحوه استراحت آنها مورد بررسی قرار گیرد.

در روز دوم آوریل، موتور اصلی فضاپیما برای خروج از مدار زمین روشن شد و فضاپیما در مسیر حرکت به سمت ماه قرار گرفت. فشار کابین بررسی شد که در این بررسی‌ها یک هشدار کوتاه در مورد «نشت کابین» دریافت شد که این مشکل رفع شد.

از روز دوم تا پنجم آوریل، فضاپیما همچنان مسیرش را به سمت ماه ادامه داد و بعد از عبور از فضای دور زمین، خدمه آن سیستم‌ها و تجهیزات علمی را کنترل دوباره کردند و به تمرین آزمایش‌های علمی و جمع‌آوری نمونه‌ها پرداختند.

امروز در ششمین روز کپسول اوریون از سمت دور ماه عبور کرد و بخش‌های ناشناخته‌ای از ماه را دید. فضانوردان توانستند از سیارات عطارد، زهره، مریخ و زحل در زمان طلوع و غروب عکسبرداری کنند و این در حالی بود که حدود ۴۰ دقیقه در پشت ماه، ارتباط رادیویی آنها با زمین قطع شد.

از فردا تا دهم آوریل این فضاپیما به سمت زمین برمی‌گردد و در عرض چهار روز با عبور از مسیر‌های مداری به جو زمین می‌رسد. در روز دهم با تحمل دما‌های بالا تا هزار و ۶۵۰ درجه سانتی‌گراد در اقیانوس آرام نزدیک سن‌دیه‌گو فرود خواهد آمد.

ثبت رکورد جدید فاصله در عبور از ماه

امروز چهار فضانورد ناسا -یعنی رید وایزمن، ویکتور گلاور و کریستینا کوخ از ناسا و فضانورد سازمان فضایی کانادا جرمی هنسن- به دورترین فاصله‌ای که تاکنون انسان‌ها از زمین پیموده‌اند رسیدند و رکورد سال ۱۹۷۰ را در ششمین روز مأموریت شکستند. در این صورت، فضانوردان به دورترین فاصله از زمین رسیدند و حدود هشت هزار و ۴۷ کیلومتر فراتر از ماه رفتند و رکودی که پیش‌تر توسط ماموریت ناموفق آپولو ۱۳ در سال ۱۹۷۰ ثبت شده بود را شکست.

آرتمیس ۲، آغازگر عصر جدید ماه‌نوردی ناسا

در ششمین روز مأموریت ماهی که برنامه کاوش فضایی ناسا را دوباره زنده کرده، عبور تقریباً ۶ ساعته کپسول اوریون در روز دوشنبه دیدی از سمت دور ماه را فراهم می‌کند که برای فضانوردان برنامه آپولو بیش از نیم قرن پیش بسیار تاریک یا دشوار برای مشاهده بود.

همچنین یک خورشیدگرفتگی کامل انتظار آنها را می‌کشد، در حالی که ماه خورشید را می‌پوشاند و بخش‌هایی از تاج درخشان آن نمایان می‌شود. جاد فریلینگ، مدیر پرواز، گفت: ما دیدی از ماه خواهیم داشت، کمی آن را نقشه‌برداری می‌کنیم و سپس با قدرت باز خواهیم گشت.

کریستینا کوخ اخیراً گفت که او و همکارانش در آرتمیس ۲ به دنبال جلوه‌های اغراق‌آمیز نیستند، اما این یک مرحله مهم است که مردم می‌توانند درک کنند و با آن ارتباط برقرار کنند، ترکیبی از گذشته با حال و حتی آینده زمانی که رکورد‌های جدید ثبت شوند.

خاموشی‌های ارتباطی

کپسول اوریون هنگام پشت ماه قرار گرفتن، ۴۰ دقیقه از تماس با کنترل مأموریت خارج خواهد بود. ناسا برای برقراری ارتباط با خدمه به شبکه Deep Space خود متکی است، اما آنتن‌های عظیم در کالیفرنیا، اسپانیا و استرالیا دید مستقیم نخواهند داشت.

این خاموشی‌های ارتباطی همیشه زمان پرتنشی در مأموریت‌های آپولو بود، هر چند فریلینگ اشاره می‌کند: فیزیک کنترل را در دست می‌گیرد و فیزیک حتماً ما را به سمت جلوی ماه بازخواهد گرداند.

طبق گفته کلسی یانگ، زمین‌شناس علوم ماه آرتمیس ۲ ناسا، در طول عبور، فضانوردان نوبتی مناظر ماه را از پنجره‌های خود ثبت خواهند کرد و قادر خواهند بود بخش‌های مشخصی از سمت دور که تاکنون هیچ انسانی ندیده است را مشاهده کنند.

او چند روز پیش گفت: واقعاً منتظر هستم که آنها امروز ماه را کمی به خانه نزدیک‌تر کنند.

جارد آیزاکمن، مدیر ناسا، روز یکشنبه به CBS News در برنامه Face the Nation گفت که فضانوردان آرتمیس ۲ قطعاً مسئولیت‌های مشاهده‌ای در طول عبور را دارند.

او افزود: آنها مجموعه‌ای از دوربین‌های مختلف دارند و از آن داده دریافت خواهند کرد. این داده‌ها به مأموریت‌های آینده، از جمله مأموریتی برای بازگشت به سطح ماه کمک خواهد کرد.

او همچنین گفت: آنها در واقع سه سال و نیم فرصت داشته‌اند تا برای این مأموریت آموزش ببینند و با دانشمندان ما روی اطلاعاتی که بیشتر دوست دارند درباره سمت دور ماه جمع‌آوری کنند کار کنند.

یانگ گفت که خدمه آرتمیس ۲ مناطق فرود بالقوه برای مأموریت‌های آینده را بررسی خواهند کرد، از جمله تشکیل مرموز Reiner Gamma — یک چرخش درخشان ماهی مرتبط با یک ناهنجاری مغناطیسی محلی — و عکس گرفتن از عطارد، زهره، مریخ و زحل هنگام طلوع و غروب خورشید.

همچنین آنها تلاش خواهند کرد تصویر Earthrise را بازسازی کنند، تصویری که توسط ویلیام اندرس در ۲۴ دسامبر ۱۹۶۸ طی مأموریت آپولو ۸ از مدار ماه گرفته شد و به الهام‌بخشی جنبش محیط زیستی مشهور است. امید است که عکس جدید همان اثر وحدت‌بخش عکس اصلی را داشته باشد.

هشدار‌هایی که فضانوردان دریافت کردند

فضانوردان آرتمیس ۲ پیام هشدار دهنده ترسناکی را که هنگام عبور فضاپیمایشان از «نقطه بدون بازگشت» در سفر به ماه دریافت کردند. آنها می‌گویند هنگام عبور فضاپیمایشان از نقطه بدون بازگشت در سفر به ماه، پیام هشدار دهنده ترسناکی دریافت کردند.

کپسول اوریون چند روز پیش پس از انجام «سوزاندن تزریق فرامرکزی» در مسیر سفر به ماه قرار گرفت. این سوزاندن موتور، مانور کلیدی است که فضاپیما را از مدار زمین خارج می‌کند و در مسیر حرکت به سوی همسایه ماهی ما قرار می‌دهد. اما ۲۰ دقیقه پس از سوزاندن موتور، تیم پیام اضطراری ترسناک «نشت کابین» را دریافت کرد.

جرمی هنسن در اولین مصاحبه زنده از فضا گفت: ما واقعاً پیام هشدار احتمال نشت کابین را دریافت کردیم. «این پیام توجه شما را جلب می‌کند، چون… شما درست بعد از این سوزاندن موتور به سمت ماه حرکت می‌کنید و ناگهان فکر می‌کنید، آیا مجبور خواهیم شد این سوزاندن را لغو کنیم، لباس‌های فضایی‌مان را بپوشیم و بفهمیم چطور ظرف یک روز یا کمتر به خانه برگردیم؟

نشت کابین مسئله‌ای جدی است، زیرا می‌تواند ساختار فضاپیما را به خطر بیندازد و احتمالاً خدمه را در معرض خلا فضا قرار دهد. خوشبختانه، بررسی‌ها نشان داد که پیام صرفاً یک ناهنجاری بود و فشار کابین درون فضاپیما تحت تأثیر قرار نگرفته بود.

هنسن گفت: هیوستون به ما کمک کرد — آنها تأیید کردند که فشار کابین خوب است و ما هم داخل فضاپیما همین را مشاهده کردیم. ما سوزاندن موتور را انجام دادیم و اکنون به سمت ماه حرکت می‌کنیم و حال خوبی داریم.

تیم همچنین فاش کرد که با مشکل سرد بودن کابین روبه‌رو بوده‌اند. گلاور گفت: کاش کیسه‌های خواب با دمای پایین‌تر را همراه خود داشتیم. هیوستون با ما کار کرده است تا سرعت فن‌ها و نقاط تنظیم دما را تغییر دهد و واقعاً توانسته‌ایم در نیم روز گذشته آن را خیلی بهتر گرم کنیم.

مشخصات کلیدی کپسول خدمه اوریون

برخلاف شاتل فضایی یا ایستگاه فضایی بین‌المللی، اوریون برای رفتن بسیار فراتر از مدار زمین طراحی شده است.

قادر به پشتیبانی از چهار فضانورد تا ۲۱ روز است

دارای موشک فرار داخلی است که می‌تواند خدمه را هنگام پرتاب از خطر نجات دهد

دارای بزرگ‌ترین سپر حرارتی ساخته شده برای یک فضاپیمای انسانی است

فضانوردان در فضایی حدود ۳۳۰ فوت مکعب زندگی خواهند کرد — تقریباً اندازه ۲ مینی‌ون

برای استراحت، اعضای خدمه کیسه‌های خواب را به دیوار می‌بندند

دارای یک مینی‌باشگاه مجهز به دستگاه ورزشی چرخ‌مهره فشرده است

این مأموریت فضانوردان را فراتر از هر فاصله‌ای که از زمان مأموریت‌های آپولو انسان‌ها پیموده‌اند، خواهد برد

آیا اکتشافات فضایی مبتنی بر حضور انسان هنوز می‌تواند معنادار باشد؟

امروز برای مدت کوتاهی خدمه چهار نفره مأموریت آرتمیس ۲ در فضا تنها بودند و قادر به تماس با هیچ‌کس روی زمین نبودند. در حالی که رو به سمت پنهان ماه قرار دارند، فضانوردان از هر انسانی پیش از خود از سیاره ما دورتر بودند و توسط آن صخره سفید عظیمی که شب‌ها در آسمان می‌بینیم، از بقیه بشریت جدا شدند.

این مرحله‌ای حیاتی از مأموریت آنهاست. اگر همه چیز به‌خوبی پیش برود، خدمه بیشتر زمان خود را صرف ثبت و مستندسازی بخش‌هایی از ماه خواهند کرد که از زمان مأموریت‌های آپولو، یعنی بیش از ۵۰ سال پیش، هیچ انسانی نتوانسته آنها را با چشم خود ببیند. پس از پایان این مرحله، گرانش ماه فضاپیمای اوریون آنها را به سمت زمین بازخواهد گرداند.

از زمان پرتاب آرتمیس ۲ از مرکز فضایی کندی در اول آوریل، تصویر زمین برای خدمه آن هر لحظه کوچک‌تر شده است. امروز، سیاره ما احتمالاً به طور کامل از دید آنها ناپدید خواهد شد و به جای آن منظره سطح ماه قرار خواهد گرفت. ماه از دید آنها تقریباً به اندازه یک توپ بسکتبال در فاصله طول دست از فضاپیمای اوریون خواهد بود.

فضانوردان رید وایزمن، ویکتور گلاور، کریستینا کوخ و جرمی هنسن این بار روی ماه فرود نخواهند آمد. این مأموریت درباره آماده‌سازی برای فرود بر ماه تا سال ۲۰۲۸ است که بخشی از برنامه ناسا برای ساخت پایگاهی روی ماه به شمار می‌رود تا بتواند حضور مداوم انسان را در خود جای دهد. در طول آخر هفته، فضانوردان وقت خود را صرف بررسی سامانه‌ها و لباس‌های فضایی و تمرین نقش خود در آزمایش‌های علمی مرتبط با مأموریت کرده‌اند.

با وجود فاصله زیاد از زمین، آنها با برخی مشکلات آشنا مواجه شده‌اند، از جمله از کار افتادن توالت. با کمک خدمه روی زمین، کریستینا کوخ مجبور شد سیستم لوله‌کشی این توالت ۳۰ میلیون دلاری را تعمیر کند — نخستین توالتی از این نوع که دارای فضای خصوصی در یک فضاپیماست.

در مأموریت‌های پیشین آپولو، زباله جامد در کیسه‌ها جمع‌آوری و به لباس‌های فضایی بسته می‌شد. زباله مایع نیز در محفظه‌هایی شبیه کاندوم جمع‌آوری می‌شد. متأسفانه هر ۲ روش مستعد نشت بودند؛ موضوعی که باعث انزجار فضانوردان می‌شد. خوشبختانه برای همه سرنشینان، سامانه جدید طبق انتظار کار می‌کند؛ هرچند صدای تخلیه آن آنقدر بلند است که خدمه باید از محافظ گوش استفاده کنند.

این مأموریت بدون جنجال نبوده است. انتظار می‌رود کل برنامه آرتمیس تقریباً ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه داشته باشد؛ موضوعی که منتقدان آن را توهینی به میلیون‌ها آمریکایی که با بحران هزینه‌های زندگی مواجه‌اند می‌دانند. پرتاب این مأموریت با وجود تلاش سال گذشته دونالد ترامپ برای کاهش شدید بودجه ناسا انجام شد؛ تلاشی که به دلیل حمایت نادر دوحزبی ناکام ماند. همچنین تردید‌های جدی وجود دارد که فضانوردان آمریکایی واقعاً تا سال ۲۰۲۸ به ماه بازگردند و بسیاری هشدار می‌دهند که احتمالاً این اتفاق پس از پایان دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ رخ خواهد داد.

با این حال، دشوار است که شیفته دستاورد‌های این مأموریت و پیشرفت‌های آن در درک ما از سفر‌های فضایی نشد.

در تلاش ناسا برای درک بهتر چالش‌های اکتشاف اعماق فضا، فضانوردان همچنین داوطلب شرکت در آزمایش‌های علمی هستند تا دانش مورد نیاز برای مأموریت‌های آینده را افزایش دهند. آنها نمونه‌های بزاق جمع‌آوری خواهند کرد تا بررسی شود سیستم ایمنی‌شان چگونه به تابش، انزوا و فاصله از زمین در طول این مأموریت ۱۰ روزه واکنش نشان می‌دهد و اینکه آیا ویروس‌های نهفته ممکن است در اثر سفر فضایی دوباره فعال شوند یا نه. بازگشت بیماری‌هایی مانند آبله‌مرغان و زونا پیش‌تر برای فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی مشکل‌ساز بوده است.

خدمه همچنین دستگاهی موسوم به «فناوری اندام روی تراشه» به همراه دارند — ابزاری به اندازه یک حافظه USB که حاوی مقداری از خون آنهاست. این دستگاه به‌عنوان نمونه‌ای از مغز استخوان عمل می‌کند که به‌ویژه نسبت به تابش حساس است. دانشمندان ناسا امیدوارند داده‌های به‌دست‌آمده به آنها کمک کند واکنش فضانوردان به شرایط سفر فضایی را بهتر پیش‌بینی کنند — و در آینده امکان تهیه بسته‌های پزشکی اختصاصی برای هر عضو خدمه فراهم شود.

برای مأموریت‌هایی که به اعماق بیشتری از فضا می‌روند، فضانوردان باید با «آب‌وهوای فضایی» ناشی از خورشید مقابله کنند که باعث افزایش ناگهانی تابش می‌شود و می‌تواند برای آنها سمی باشد. فضانوردان این مأموریت یک پناهگاه محافظ در فضاپیما دارند که قرار است در برابر افزایش تابش ناشی از شراره‌های خورشیدی و سایر رویداد‌های پرتوزا آزمایش شود.

تماشای پخش زنده از فضاپیمای اوریون در یوتیوب باعث می‌شود نتوان از عظمت دستاورد‌های علمی و فناورانه این مأموریت تحت تأثیر قرار نگرفت. در طول سفر، فضانوردان در وضعیت‌های عجیبی می‌خوابند تا در کابین که تقریباً هم‌اندازه یک کاروان است، شناور نشوند.

جرمی هنسن، فضانورد، گفت: بشریت بار دیگر نشان داده که چه توانایی‌هایی دارد.

در عرض چند ساعت پس از عبور از سمت پنهان ماه، آنها سفر بازگشت به زمین را آغاز خواهند کرد. هنوز چالش‌های بزرگی پیش روست. هنگام ورود مجدد به جو زمین در روز جمعه، فضاپیما باید دمایی تا هزار و ۶۵۰ درجه سانتی‌گراد را تحمل کند، پیش از آن‌که با چتر نجات در اقیانوس آرام فرود آید.

اما امروز، دوره‌ای از تنهایی در فضا در انتظار خدمه است: ۴۱ دقیقه سکوت رادیویی که در آن تنها خودشان میان ستارگان خواهند بود. این تجربه پیش‌تر تأثیر عمیقی بر فضانوردان داشته است.

ویکتور گلاور در فوریه در مصاحبه‌ای گفت: این زمانی است که ما به ماه نزدیک‌تر و از زمین دورتر از هر زمان دیگری خواهیم بود.

او افزود: اما این یک لحظه انسانی هم هست. دوست دارم همه ما لحظه‌ای از همبستگی داشته باشیم و بگوییم بخشی از بشریت وجود دارد که در تماس با بقیه نیست. امیدوارم این الهام‌بخش ایجاد حس همبستگی باشد.