درمان لک و پیس با روش جدید تزریق رنگدانه

به گزارش مجله خبری نگار/سلامت نیوز: به نقل از مدلاین پلاس، ویتیلیگو وضعیتی است که باعث از بین رفتن تکه تکه رنگ پوست (پیگمانتاسیون) می‌شود. علاوه بر این، مو‌های این مناطق از پوست نیز می‌توانند رنگدانه خود را از دست بدهند و سفید به نظر برسند.

میانگین سن شروع ویتیلیگو در اواسط دهه بیست است، اما می‌تواند در هر سنی ظاهر شود. اندازه و تعداد لکه‌ها از فردی به فرد دیگر متفاوت است. این عارضه به مرور زمان پیشرفت می‌کند و مناطق بزرگ‌تری از پوست رنگدانه خود را از دست می‌دهند. با این حال، لکه‌ها می‌توانند در برخی از افراد آسیب‌دیده ثابت بمانند یا حتی بهبود پیدا کنند.

انواع ویتیلیگو

محققان انواع مختلفی از ویتیلیگو را شناسایی کرده اند.

ویتیلیگوی عمومی (که به آن ویتیلیگو غیرسگمنتال نیز گفته می‌شود) که شایع‌ترین شکل آن است، شامل از دست دادن رنگدانه در تکه‌های پوست در سراسر بدن می‌شود.. دپیگمانتاسیون معمولا در صورت، گردن و پوست سر و اطراف منافذ بدن مانند دهان و اندام تناسلی رخ می‌دهد. گاهی اوقات رنگدانه در غشا‌های مخاطی مانند لب‌ها از بین می‌رود. از دست دادن رنگدانه همچنین اغلب در مناطقی که تمایل به مالش، ضربه یا آسیب‌های دیگر دارند، مانند دست ها، بازو‌ها و مکان‌هایی که استخوان‌ها نزدیک به سطح پوست هستند (برجستگی‌های استخوانی) دیده می‌شود.

شکل دیگری از این بیماری، به نام ویتیلیگو سگمنتال، با تکه‌های کوچک‌تری از پوست بی‌رنگ‌شده همراه است که در یک سمت بدن در ناحیه‌ای محدود ظاهر می‌شوند. این شکل در حدود ۱۰ درصد از افراد مبتلا رخ می‌دهد.

اگر علاقه‌مند به آشنایی با ویتیلیگو و انواع آن هستید، این مطلب را از دست ندهید!

ویتیلیگو و اختلال خود ایمنی

ویتیلیگو به طور کلی به عنوان یک اختلال خود ایمنی در نظر گرفته می‌شود. اختلالات خود ایمنی زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی به بافت‌ها و اندام‌های خود بدن حمله می‌کند. در افراد مبتلا به ویتیلیگو به نظر می‌رسد که سیستم ایمنی به سلول‌های رنگدانه (ملانوسیت ها) در پوست حمله می‌کند.

حدود ۱۵ تا ۲۵ درصد از افراد مبتلا به ویتیلیگو نیز حداقل به یک اختلال خود ایمنی دیگر مبتلا هستند، به ویژه بیماری خود ایمنی تیروئید، آرتریت روماتوئید، دیابت نوع ۱، پسوریازیس، کم خونی خطرناک، بیماری آدیسون، لوپوس اریتماتوی سیستمیک، بیماری سلیاک، بیماری کرون یا کولیت اولسراتیو

ویتیلیگو ممکن است ارثی باشد

ویتیلیگو گاهی در خانواده‌ها دیده می‌شود، اما الگوی وراثت پیچیده است، زیرا عوامل متعددی در ایجاد آن نقش دارند. حدود یک پنجم افراد مبتلا به این عارضه حداقل یک خویشاوند نزدیک دارند که او نیز مبتلا به ویتیلیگو شده است.

ویتیلیگو و تغییرات ژنی

مطالعات نشان می‌دهد که تغییرات در تعدادی از ژن‌ها بر خطر ابتلا به ویتیلیگو تأثیر می‌گذارد. بسیاری از این ژن‌ها در عملکرد سیستم ایمنی یا بیولوژی ملانوسیت‌ها نیز دخیل هستند و تغییرات در هر یک احتمالاً تنها سهم کوچکی در خطر ویتیلیگو دارد. برخی از تغییرات ژنی مرتبط با افزایش خطر ابتلا به ویتیلیگو با افزایش خطر سایر شرایط خود ایمنی نیز مرتبط است.

روش درمانی ویتیلیگو

دکتر شفیعیان در نشست مطبوعاتی در پژوهشکده رویان افزود: «بیماری لک و پیس از یک تا دو درصد در جهان شایع بوده به طوری که ۶۰۰ هزار بیمار را در جهان به خود اختصاص داده است.»

وی ادامه داد: در کمتر خانواده‌های بیماری لک و پیس وجود ندارد که طبق آخرین آمار‌های موجود دو سوم از بیماران از طریق روش‌های متداول درمان شده و حدود ۲۰۰ هزار بیمار ایرانی نیز قابل درمان نیستند.

شفیعیان ابراز داشت: جایگزینی سلول‌های ملانویست می‌تواند درمان مناسبی برای برطرف کردن ضایعات پوستی که دارای عوارض ناگواری مانند سرطان‌های پوست به دلیل استفاده از اشعه ماورای بنفش ایجاد می‌شود.

وی گفت: پیوند اتولوگ سلول‌های ملانویست با جداسازی آنزیمی و در افراد بالای ۱۲ سال در مرحله نخست آزمایش شده و بدون عارضه جدی بعد از دو هفته از انتقال سلول رنگ دانه مراحل درمان شروع می‌شود.

دکتر شفیعیان اظهار کرد: این روش برخلاف روش‌های متداول در کشور‌های دیگر که با ایجاد خراش، تاول و اشعه ماورای بنفش سلول را تزریق می‌کنند موجب بهبود ۵۰ تا ۷۰ درصدی بیماری شده و با هر تزریق ۴۵۰ هزار سلول تزریق می‌شود.