به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: پس از جامجهانی ۲۰۱۴، دفاع همهجانبه بهعنوان استراتژیای که کیروش آن را برای تیمملی تجویز کرد، در فوتبال ایران طرفداران بیشماری یافت.
سرمربیان بسیاری با الگو قرار دادن سبک دفاعی بازی تیمملی و تجویز آن برای باشگاههای خود، بازی دفاعی را در لیگ برتر تا جایی رواج دادند که میانگین گل زده در بازیهای لیگ، تا فصل نوزدهم آن روی عدد نازل ۲.۲ گل به ازای هر بازی قرار داشت و البته با شیب آرامی نیز در حال کاهش بود.
تصویب قانون منع جذب مربیان خارجی جدید و کوچ سرمربیان خارجی سابق فوتبالمان نظیر کالدرون، استراماچونی و رادولوویچ، فوتبال را با واقعیت آموختهها و تفکرات مربیان ایرانی روبهرو ساخت. در دو فصلی که نیمکتهای لیگبرتری تمام ایرانی بودند، سرمربیان وطنی بهندرت در فاز هجومی چیزی برای ارائه دادن در چنته داشتند و میانگین گلزنی در بازیهای دو فصل اخیر به عددی زیر ۱.۸ گل نیز سقوطکرد. غیر از عدهای انگشتشمار نظیر محرم نویدکیا و محمدعلی ربیعی، سایر مربیان لیگ برای گلزنی بیشتر روی ضربات ایستگاهی و تاکتیکهای سنتی مبتنی بر ارسال از جناحین متوسل بودند؛ تاکتیکهایی پیشپا افتاده که برخی باشگاههای لیگ را به کپی ناشیانه و زشتی از تیمملی دوران کارلوس کیروش بدل میساخت.
فوتبال ایران بخصوص در دو فصل اخیر، دلتنگ مربیان خارجیای شده که المانهای فوتبال مدرن نظیر پرس از بالا و ضدحملههای حسابشده را در لیگ برتر پیاده میکنند.
از همین رو، ژوزه مورایس و قربان بردیف، دو چهره ویژه لیگ جاری خواهند بود.
ژوزه مورایس در چونبوک کره فوتبالی دفاعی ارائه میداد و قربان بردیف نیز مانند اغلب مربیان روس، به فوتبال جنگنده و فیزیکی علاقهمند است.
با این حال، دانش فنی این دو مربی کارنامهدار، میتواند از سپاهان و تراکتور فصل جاری، تیمهایی بسازد که الگویی برای بازی دفاعی اصولی و مدرن باشند؛ تیمهایی که بهعنوان دو مدعی قهرمانی لیگ، بنای خود را بر دفاع مستحکم بگذارند، اما بابرنامه و هوشمندانه حملهکنند؛ نه اینکه حمله را از یاد برده و گلزنی را فدای مساویها کنند.