مطالعات جدید در مورد حافظه

به گزارش مجله خبری نگار، اعتقاد بر این است که مغز افراد مبتلا به اضطراب و افسردگی تمایل به ذخیره خاطرات منفی به جای خاطرات مثبت دارد.

پروفسور رابرت لوگی، متخصص علوم اعصاب شناختی انسان در دانشگاه ادینبورگ، می‌گوید: «این می‌تواند یک چرخه معیوب باشد، زیرا اگر روی منفی‌ها تمرکز کنید، افسردگی شما را تشدید می‌کند.»

تحقیقات اخیر دانشگاه اکستر و کالج کینگ لندن نشان داد که افراد بالای ۵۰ سال که در اوج همه‌گیری مضطرب یا افسرده بودند، کاهش عملکرد حافظه معادل اثرات شش سال پیری را تجربه کردند.

پروفسور جک ملور، متخصص علوم اعصاب در دانشگاه بریستول که در حال تحقیق در مورد اهداف جدید برای درمان‌های دارویی برای بهبود حافظه است، می‌گوید: «خاطرات نه تنها برای عملکرد روزانه ما ضروری هستند، بلکه برای روابط ما و نشانگر‌های وقایع زندگی ما اساسی هستند. دانشمندان اکنون کشف کرده‌اند که خاطرات، به ویژه نوع خاطراتی که مغز ما برای ذخیره انتخاب می‌کند، می‌تواند بر خطر ابتلا به برخی بیماری‌ها تأثیر بگذارد.»

ملور اضافه می‌کند: «حافظه یک احساس یا یک فکر زودگذر نیست؛ بلکه یک چیز فیزیکی است که از اتصالاتی به نام سیناپس تشکیل شده است که بین نورون‌های مغز شما شکل می‌گیرند. هر سیناپس حاوی یک انتقال‌دهنده عصبی (یک مولکول سیگنال‌دهنده) است که پیام‌های شیمیایی را از طریق شکاف به نورون بعدی آزاد می‌کند. این اتصالات بین نورون‌ها در ساعات پس از یک رویداد، قبل از اینکه حافظه ذخیره شود تا زمانی که بخواهید آن را بازیابی کنید، چند برابر می‌شوند.»

طبق این مطالعه، هرچه چیزی را کمتر به خاطر بسپارید، این اتصالات ضعیف‌تر می‌شوند و یادآوری واضح حافظه را دشوارتر می‌کنند. وقتی چیزی را به یاد می‌آورید، تعداد بیشتری از این اتصالات فعال می‌شوند تا زمانی که حافظه به طور کامل شکل بگیرد.

دانشمندان هنوز در حال کشف بسیاری از جزئیات پیچیده در مورد نحوه عملکرد خاطرات هستند، اما یافته‌های اخیر نشان می‌دهد که ممکن است به یافتن راه‌های ساده‌ای برای بهبود یادآوری خود بسیار نزدیک شده باشیم.

تیم‌های تحقیقاتی از دانشگاه کوئین مری لندن و دانشگاه‌های چین و فنلاند دریافته‌اند که میکروبیوم روده - جامعه باکتری‌ها و سایر میکروب‌هایی که در درون ما زندگی می‌کنند - ممکن است بر قدرت حافظه ما تأثیر بگذارد.

این یافته‌ها که در نوامبر ۲۰۲۱ در مجله Nature Communications منتشر شد، و بر اساس زنبور‌ها - که به خاطر توانایی‌شان در به خاطر سپردن محل نقاط شهد مورد توجه هستند - انجام شده است، این احتمال را مطرح می‌کند که ما می‌توانیم صرفاً با "تغذیه" باکتری‌های روده که مشخص شده است اثربخشی یادآوری ما را افزایش می‌دهند، بر کارایی حافظه خود تأثیر بگذاریم.

تأثیر رژیم غذایی پرچرب بر مغز:

بررسی‌ها نشان می‌دهد که زوال عقل و به همراه آن از دست دادن حافظه، بیماری‌ای است که ما بیش از همه از آن می‌ترسیم، اما عوامل روزمره دیگری نیز می‌توانند قدرت یادآوری ما را کاهش دهند، از استرس گرفته تا غذا و نوشیدنی‌هایی که مصرف می‌کنیم و عوامل هورمونی مانند یائسگی (استروژن سطح آنزیم مورد نیاز برای تولید استیل کولین، یک ماده شیمیایی مهم در مغز برای حافظه، را افزایش می‌دهد).

تحقیقات روی موش‌ها که اوایل امسال در مجله پیری و بیماری منتشر شد، نشان داد که رژیم غذایی پرچرب و قند منجر به تغییراتی در مناطق کلیدی مغز درگیر در حافظه می‌شود، اما این تغییرات را می‌توان با هشت هفته تغذیه سالم معکوس کرد.

مطالعه دیگری از دانشگاه کالیفرنیا نشان داد که سبک زندگی بی‌تحرک نیز تأثیر دارد. این مطالعه که شامل ۳۵ بزرگسال سالم بود، نشان داد که افرادی که بیشترین زمان را در حالت نشسته می‌گذرانند، تمایل به نازک شدن لوب گیجگاهی میانی، یکی دیگر از مناطق مهم مغز برای حافظه، دارند، همانطور که در PLoS One در سال ۲۰۱۸ گزارش شده است.

تأثیر فعالیت‌های ذهنی بر مغز:

محققان دانشگاه ناپل، پس از انجام آزمون‌های شناختی روی ۱۵۰ دانشجو قبل و در طول همه‌گیری، دریافتند که میزان یادآوری آنها کاهش یافته است.

پروفسور لوگی توضیح می‌دهد که یکی از مشکلات، کمبود چیز‌های جالب برای به خاطر سپردن است. او می‌افزاید: «حافظه، چیز‌های جدید را بهتر از چیز‌های روتین مدیریت می‌کند. فرض کنید هر روز به یک رستوران خاص می‌روید یا ماشین خود را در یک نقطه پارک می‌کنید؛ هیچ یک از این چیز‌ها را با جزئیات کامل به خاطر نخواهید آورد.»

به گفته لوگی، اتفاقی که می‌افتد این است که مغز ما به طور مؤثر بسیاری از جزئیات را فراموش می‌کند، اما ویژگی‌های مشترک را حفظ می‌کند. در طول همه‌گیری، بسیاری از کار‌هایی که انجام می‌دادیم یکنواخت شد، بنابراین چیز جدیدی برای مشاهده وجود نداشت.

استرس به شکل‌گیری حافظه کمک می‌کند:

بررسی ۱۱۳ مطالعه از دانشگاه کالیفرنیا نشان داد که اگر افراد در طول رمزگذاری عصبی استرس را تجربه کنند، تشکیل حافظه را تضعیف می‌کند، اما یک دوره کوتاه استرس می‌تواند رمزگذاری را افزایش دهد، آنها در مجله Psychological Bulletin در سال ۲۰۱۷ گزارش دادند.

پروفسور ملور می‌گوید: "یک ایده جالب این است که در هیپوکامپ [ناحیه‌ای عمیق در وسط مغز که به حافظه متصل است]، خاطرات کوتاه‌مدتی دارید که در طول روز و در طول خواب شکل می‌گیرند و از مغز یا قشر مغز منتقل می‌شوند. "

این سیستم بایگانی بسیار پیچیده در حال توضیح این است که چرا فضای حافظه هرگز تمام نمی‌شود.

پروفسور ملور توضیح می‌دهد: "ما فکر می‌کنیم اگر چیزی اهمیت عاطفی داشته باشد، اگر چیزی باعث شود احساس خیلی خوب یا خیلی بدی داشته باشید، سیگنالی مرتبط با آن وجود دارد که به آن سیناپس‌ها می‌گوید در طول خواب دوباره فعال شوند. آنچه به مغز هشدار می‌دهد که خاطرات باید در اولویت قرار گیرند، آزادسازی مواد شیمیایی خاصی است که در زمان شکل‌گیری خاطرات با آنها مرتبط هستند، مانند مواد شیمیایی احساس خوب مانند دوپامین یا سروتونین یا آدرنالین در انتهای دیگر طیف عاطفی. "

به گفته ملور، اگر چیزی باعث شود احساس خوبی داشته باشید، بترسید یا بسیار خوشحال باشید، احتمال بیشتری دارد که آن را به خاطر بسپارید تا چیز دیگری که در حافظه شما کار می‌کند.

ملور می‌افزاید: «اما برخی از خاطرات برای ذخیره شدن طراحی نشده‌اند. برخلاف خاطرات بلندمدت، خاطرات کاری شما - نوعی که به شما کمک می‌کند اعداد را در ذهن خود جمع کنید یا مثلاً هنگام سبقت گرفتن در بزرگراه، ترافیک پشت سر خود را در نظر بگیرید - بسیار زودگذرتر هستند.»

پروفسور لوگی می‌گوید: «فراموش کردن یک قدرت فوق‌العاده برای انسان‌ها است. به همین دلیل است که مغز ما در واقع از رایانه‌هایی که این توانایی را ندارند، بهتر عمل می‌کند. رها کردن تمام جزئیات بی‌اهمیت تجربه ما - شکل سیبی که می‌خوردیم، رنگ ماشینی که از کنارمان رد شدیم - مانع از این می‌شود که حافظه ما با چیز‌های بی‌فایده بیش از حد شلوغ شود.»