سوخت‌های جلبکی میتوانند امیدی برای آینده باشند؟

به گزارش مجله خبری نگار/اطلاعات آنلاین، در قرن بیستم، نفت طلای سیاه بود. ولی هرچه بیشتر از قرن بیست و یکم می‌گذرد، سوخت‌های جدید دیگری به دست ما می‌رسند تا وسایل نقلیه را تغذیه کنیم. یکی از این سوخت‌های نوظهور، آبی ـ سبز است و گاهی کمی هم بو می‌دهد. اگرچه آن را از فاضلاب می‌گیرند، اما توانایی تأمین قدرت پروازی یک هواپیمای جت را دارد. نام این ماده جلبک و سوختی که از آن حاصل می‌شود «سوخت جلبک» است.

ریزجلبک‌ها دوستدار محیط زیست

اگر بخواهیم دقیق به آن اشاره کنیم، باید بگوییم که این سوخت از ریزجلبک‌ها حاصل می‌شود. با این که ریزجلبک‌ها شبیه به کف سبز رنگ یا تار‌های موی شناور در آب هستند، اما در واقع از ارگانیسم‌های میکروسکوپی تک سلولی تشکیل شده‌اند که مانند گیاهان توانایی فتوسنتز دارند. آنها نور خورشید را جذب و آن را تبدیل به انرژی می‌کنند. همچنین می‌توانند دی اکسید کربنی که از نیروگاه‌های برق و خودرو‌ها منتشر می‌شود را به درون خود کشیده و آن را به اکسیژن تبدیل کنند. بنابراین، میکروجلبک‌ها با انرژی خورشید عمل کرده و هوا را نیز پاک می‌کنند. هر دوی این عملکرد‌ها در دنیای پسا نفت بسیار جالب توجه هستند و مورد استقبال قرار می‌گیرند.

جالب‌ترین نکته‌ای که در مورد ریزجلبک‌ها وجود دارد توانایی آنها در تولید سوخت است. برخی از انواع این میکروارگانیسم‌های ریز و آبزی برای ذخیره انرژی روغن تولید می‌کنند. دانشمندان هم آن روغن را برای خودروها، کامیون ها، قطار‌ها و هواپیما‌ها تبدیل به سوخت می‌کنند. این برای محیط زیست از سوخت‌های فسیلی بهتر است، چون میزان کربن آنها همیشه در حد خنثی است. به عبارتی دیگر، آنها به همان میزانی که کربن تولید می‌کنند، کربن از دست می‌دهند. علاوه بر این، سوخت جلبک منبعی تجدیدپذیر است؛ یعنی می‌توانیم برای همیشه مقدار بیشتر و بیشتری از آن تولید کنیم.

بکارگیری سوخت جلبک

کارایی سوخت جلبک به قدری زیاد است که وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا اعلام کرده است سوخت‌های جلبکی می‌توانند انرژی هر ماشینی را که در دنیای کنونی از دیزل تغذیه می‌کند را تأمین کنند. این ماده‌ای نیست که در داستان‌های علمی- تخیلی از آن صحبت شود و امیدوار باشیم که روزی بتوانیم به آن دست پیدا کنیم. این سوخت هم اکنون موجود است؛ در سال ۲۰۱۱ خطوط هوایی «یونایتد ایرلاینز» نخستین پرواز مسافری را با سوخت جلبک از شیکاگو به هیوستن انجام داد.

کشور ژاپن هم جلبک را به عنوان یک زیست سوخت در نظر دارد. کارخانه‌ای به نام Euglena Co. با کارخانه Isuzu Motors وارد همکاری شده تا اتوبوس‌های سازگار با محیط زیست تولید کنند، اتوبوس‌هایی که با سوختی از ریزجلبک‌ها حرکت می‌کنند. آنها همچنین قصد دارند یک پرواز تجاری که متعلق به خودشان است را تا بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ در توکیو تنها با زیست سوخت جلبک به آسمان بلند کنند.

در ایالات متحده، دانشمندان از دهه ۱۹۷۰ مطالعات خود را روی زیست سوخت جلبک آغاز کرده‌اند، ولی تنها در شش سال اخیر یا کمی بیشتر ارگان‌هایی مانند وزارت دفاع دوباره علاقه‌مند شده‌اند تا روی این سوخت سرمایه گذاری کنند. علت این است که مزایای استفاده از آن جای بحث ندارند.

در قرن بیستم، نفت طلای سیاه بود. ولی هرچه بیشتر از قرن بیست و یکم می‌گذرد، سوخت‌های جدید دیگری به دست ما می‌رسند تا وسایل نقلیه را تغذیه کنیم. یکی از این سوخت‌های نوظهور، آبی ـ سبز است و گاهی کمی هم بو می‌دهد. اگرچه آن را از فاضلاب می‌گیرند، اما توانایی تأمین قدرت پروازی یک هواپیمای جت را دارد. نام این ماده جلبک و سوختی که از آن حاصل می‌شود «سوخت جلبک» است.

ریزجلبک‌ها دوستدار محیط زیست

اگر بخواهیم دقیق به آن اشاره کنیم، باید بگوییم که این سوخت از ریزجلبک‌ها حاصل می‌شود. با این که ریزجلبک‌ها شبیه به کف سبز رنگ یا تار‌های موی شناور در آب هستند، اما در واقع از ارگانیسم‌های میکروسکوپی تک سلولی تشکیل شده‌اند که مانند گیاهان توانایی فتوسنتز دارند. آنها نور خورشید را جذب و آن را تبدیل به انرژی می‌کنند. همچنین می‌توانند دی اکسید کربنی که از نیروگاه‌های برق و خودرو‌ها منتشر می‌شود را به درون خود کشیده و آن را به اکسیژن تبدیل کنند. بنابراین، میکروجلبک‌ها با انرژی خورشید عمل کرده و هوا را نیز پاک می‌کنند. هر دوی این عملکرد‌ها در دنیای پسا نفت بسیار جالب توجه هستند و مورد استقبال قرار می‌گیرند.

جالب‌ترین نکته‌ای که در مورد ریزجلبک‌ها وجود دارد توانایی آنها در تولید سوخت است. برخی از انواع این میکروارگانیسم‌های ریز و آبزی برای ذخیره انرژی روغن تولید می‌کنند. دانشمندان هم آن روغن را برای خودروها، کامیون ها، قطار‌ها و هواپیما‌ها تبدیل به سوخت می‌کنند. این برای محیط زیست از سوخت‌های فسیلی بهتر است، چون میزان کربن آنها همیشه در حد خنثی است. به عبارتی دیگر، آنها به همان میزانی که کربن تولید می‌کنند، کربن از دست می‌دهند. علاوه بر این، سوخت جلبک منبعی تجدیدپذیر است؛ یعنی می‌توانیم برای همیشه مقدار بیشتر و بیشتری از آن تولید کنیم.

بکارگیری سوخت جلبک

کارایی سوخت جلبک به قدری زیاد است که وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا اعلام کرده است سوخت‌های جلبکی می‌توانند انرژی هر ماشینی را که در دنیای کنونی از دیزل تغذیه می‌کند را تأمین کنند. این ماده‌ای نیست که در داستان‌های علمی- تخیلی از آن صحبت شود و امیدوار باشیم که روزی بتوانیم به آن دست پیدا کنیم. این سوخت هم اکنون موجود است؛ در سال ۲۰۱۱ خطوط هوایی «یونایتد ایرلاینز» نخستین پرواز مسافری را با سوخت جلبک از شیکاگو به هیوستن انجام داد.

کشور ژاپن هم جلبک را به عنوان یک زیست سوخت در نظر دارد. کارخانه‌ای به نام Euglena Co. با کارخانه Isuzu Motors وارد همکاری شده تا اتوبوس‌های سازگار با محیط زیست تولید کنند، اتوبوس‌هایی که با سوختی از ریزجلبک‌ها حرکت می‌کنند. آنها همچنین قصد دارند یک پرواز تجاری که متعلق به خودشان است را تا بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ در توکیو تنها با زیست سوخت جلبک به آسمان بلند کنند.

در ایالات متحده، دانشمندان از دهه ۱۹۷۰ مطالعات خود را روی زیست سوخت جلبک آغاز کرده‌اند، ولی تنها در شش سال اخیر یا کمی بیشتر ارگان‌هایی مانند وزارت دفاع دوباره علاقه‌مند شده‌اند تا روی این سوخت سرمایه گذاری کنند. علت این است که مزایای استفاده از آن جای بحث ندارند.