التیام روح خسته

محسن چاوشی در «مریض تخت آخری» پنجره‌ای به سمت درون باز کرده تا غزل کاظم بهمنی را در حنجره‌اش به یک تئاتر صوتی از رنج و امید تبدیل کند.

به گزارش مجله خبری نگار، قطعه «مریض تخت آخری» نشان داد محسن چاوشی همچنان استاد بی‌جایگزین تبدیل‌کردن حالات مختلف روحی یک جامعه به هنر شنیداری است. چاوشی که چندی پیش با قطعه کوبنده و طوفانی «حسبی‌الله» در اوج روز‌های نبرد و جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، در نقش یک دیده‌بان حماسی ظاهر شد و فریاد ایستادگی سر داد، حالا با یک چرخش هنرمندانه، سراغ التیام روح خسته همین جامعه آمده است.

او پس از آن خروش ملی برای وطن، حالا در «مریض تخت آخری» پنجره‌ای به سمت درون باز کرده تا غزل کاظم بهمنی را در حنجره‌اش به یک تئاتر صوتی از رنج و امید تبدیل کند. این آهنگ، در حقیقت داستان همه ماست. جامعه‌ای که در میان طوفان حوادث سخت این سال‌ها، بار‌ها خود را در موقعیت مریض تخت آخری یافته است؛ در حاشیه افتاده، رنجور، در محاصره گرگ‌های ذهنی و ناامید از محاسبات سرد مادی؛ اما چاوشی با هوشمندی به ما یادآوری می‌کند حتی در بخش غم این جهان نیز، نباید تسلیم شد.

همیشه امیدی به نام عشق، نسیمی از جنس کشف و شهود و نامی شفا‌بخش وجود دارد که می‌تواند جنازه خسته و بهت‌زده ما را تکان دهد و سوار بر قاصدک باور، به سمت فردا هدایت کند. چاوشی بار دیگر ثابت کرد رگ خواب مخاطبش را می‌شناسد؛ او پس از آنکه با «حسبی‌الله» شور حماسه و دفاع را در رگ‌های این مرزوبوم جاری کرد، حالا با «مریض تخت آخری»، سرنگ موسیقی‌اش را پر از معنویت، آرامش و امید کرد تا جانی دوباره به کالبد خسته شهر ببخشد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری