یک شب تلخ‌وشیرین برای ژوائو پدرو

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: چلسی در پایان فصلی پرنوسان، یک پیام روشن به هوادارانش داد: بهترین بازیکن این تیم کسی است که بیش از هر فرد دیگری بار حمله را به دوش کشید و در سخت‌ترین لحظه‌ها تیم را زنده نگه داشت. ژوائو پدرو با کسب بیش از ۶۰ درصد آرا، با اختلافی قاطع به‌عنوان بهترین بازیکن فصل انتخاب شد؛ جایزه‌ای که نه‌تنها شایسته او بود، بلکه تصویری دقیق از ارزش واقعی‌اش در این تیم ارائه می‌دهد. اما این شب بزرگ برای او یک سایه تلخ هم داشت؛ تنها چند ساعت قبل از اعلام این جایزه، نام او از فهرست تیم ملی برزیل برای جام جهانی خط خورده بود.

این تضاد عجیب، داستان فصل ژوائو پدرو را بهتر از هر چیز دیگری روایت می‌کند. در لندن، او به نماد امید تبدیل شده؛ بازیکنی که با انتقالی سنگین از برایتون آمد و نه‌تنها انتظارات را برآورده کرد، بلکه فراتر رفت. او در نخستین فصل حضورش در چلسی توانست به رکوردی برسد که تنها پنج بازیکن دیگر در تاریخ باشگاه به آن دست یافته‌اند: بیش از بیست مشارکت مستقیم در گل در اولین فصل لیگ. پانزده گل و هشت پاس گل در لیگ، و بیست‌ونه مشارکت گل در تمام رقابت‌ها، او را در کنار نام‌هایی قرار می‌دهد که هرکدام بخشی از تاریخ باشگاه‌اند.

اما در برزیل، داستان متفاوت است. کارلو آنچلوتی تصمیم گرفت او را به جام جهانی نبرد؛ تصمیمی که بسیاری را شگفت‌زده کرد. در حالی که ژوائو پدرو یکی از آماده‌ترین مهاجمان فصل اروپا بود، سرمربی برزیل ترجیح داد نام‌هایی باتجربه‌تر را انتخاب کند؛ حتی بازیکنی مثل نیمار که ماه‌هاست با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کند. این انتخاب، برای ژوائو پدرو ضربه‌ای احساسی بود، اما واکنش او نشان داد که چقدر پخته و حرفه‌ای شده است. او در پیامی کوتاه نوشت که تلاشش را کرده، رؤیایش فعلاً محقق نشده، اما آرام است و برای تیم ملی آرزوی موفقیت می‌کند.

در چلسی، اما هیچ‌کس تردیدی ندارد که او ستون اصلی پروژه آینده است. در فصلی که تیم بار‌ها دچار افت شد، او تنها بازیکنی بود که ثبات داشت؛ بازیکنی که هم گل زد، هم ساخت، هم جنگید و هم شخصیت نشان داد. انتخاب او به‌عنوان بهترین بازیکن فصل فقط یک جایزه فردی نیست؛ اعترافی است به اینکه بدون او، چلسی شاید حتی نیمه راه هم نمی‌رسید.

این فصل برای پدرو با یک تضاد عجیب به پایان می‌رسد: در اروپا ستاره‌ای بزرگ، در کشورش بازیکنی نادیده‌گرفته‌شده. اما اگر چیزی در این فصل ثابت شده باشد، این است که آینده از آنِ اوست. برزیل شاید امروز او را نخواسته باشد، اما با این روند، دیر یا زود مجبور خواهد شد در‌های تیم ملی را دوباره به رویش باز کند؛ و چلسی، بیش از هر زمان دیگری می‌داند که چه گنجی در اختیار دارد.