چمدان کوچک، چمدان بزرگ!

فرقی نمی‌کند مربی باشید، بازیکن یا حتی هوادار. در جام جهانی «دیده» خواهید شد. این باشکوه‌ترین ویترین دنیای فوتبال است و هر چهار سال یک بار، میزان توجه به این رشته ورزشی در سراسر جهان را به شکل اعجاب‌آوری افزایش می‌دهد.

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: فرقی نمی‌کند مربی باشید، بازیکن یا حتی هوادار. در جام جهانی «دیده» خواهید شد. این باشکوه‌ترین ویترین دنیای فوتبال است و هر چهار سال یک بار، میزان توجه به این رشته ورزشی در سراسر جهان را به شکل اعجاب‌آوری افزایش می‌دهد. حالا سوال اینجاست که تیم ملی ایران تا امروز چقدر توانسته از این فرصت برای دیده شدن در جام‌های جهانی استفاده کند؟ لا به لای همه نمایش‌های خوب یا بد ما در جام، چقدر به این موضوع فکر کرده‌ایم که به واسطه جام جهانی، شانس بیشتری برای لژیونر شدن ستاره‌های فوتبال‌مان ایجاد کنیم؟

پیش از جام جهانی ۲۰۰۶، برانکو ایوانکوویچ نام آندو تیموریان را در فهرست نهایی تیم ملی قرار داد. پسر ۲۳ ساله ابومسلم هنوز به یک چهره بسیار سرشناس در فوتبال ایران تبدیل نشده بود، اما به واسطه حضور در جام جهانی آلمان، راهی اروپا شد و دوران جذابی را در فوتبال انگلیس سپری کرد. آندو، اما تنها بازیکنی بود که از آن تیم، مستقیما از لیگ برتر ایران راهی یک لیگ اروپایی می‌شود. در جام جهانی ۲۰۱۴ حتی به همین میزان هم جوانگرایی نکردیم. این بار جوان‌ترین بازیکن تیم ملی علیرضا جهانبخش بود که از قبل در فوتبال هلند حضور داشت و برای نایمخن بازی می‌کرد. در جام جهانی ۲۰۱۸ مجید حسینی به واسطه درخشش در ترکیب تیم ملی، به لیگ ترکیه رفت و همان‌جا ماندگار شد. در جام جهانی ۲۰۲۲ هم که جوان‌ترین بازیکن تیم ملی ابوالفضل جلالی ۲۴ ساله بود و اساسا هیچ نگاهی به «آینده» در آن فهرست وجود نداشت.

هیچکس از «نتیجه» بدش نمی‌آید. امیر قلعه‌نویی هم می‌خواهد بهترین نتیجه ممکن را در جام جهانی به دست بیاورد، اما کاش این بار بر خلاف دوره‌های قبلی، به بازیکنان جوان بیشتری فرصت بدهیم تا از ویترین جام جهانی مورد توجه باشگاه‌های بزرگ اروپایی قرار بگیرند. در این سال‌ها عادت کرده‌ایم که بازیکنان‌مان را به یک چمدان کوچک به جام جهانی ببریم و آنها را خیلی زود به تهران برگردانیم. کاش این بار أن‌ها را با یک چمدان بزرگ‌تر، از آمریکا به مقصد ماجراجویی بعدی در اروپا بفرستیم!

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری