‌می‌می‌جیغ کش، سلاحی که با صدایش کشته می‌داد!

در میدان‌های نبرد جنگ جهانی دوم، گاهی صدای یک سلاح بیش از قدرت تخریب آن باعث وحشت می‌شد. نبل ورفر ۴۱، راکت انداز شش لول آلمانی، دقیقا از همین دسته بود.

به گزارش مجله خبری نگار،در میان انبوه سلاح‌های نوآورانه و مخوف آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، کمتر جنگ افزاری به اندازه ۱۵ سانتیمتر نبل ورفر ۴۱ (۱۵ cm Nebelwerfer ۴۱) توانست لرزه بر اندام سربازان متفقین بیندازد. این راکت انداز شش لوله که در میان سربازان آمریکایی به «می می‌جیغ کش» (Screaming Mimi) شهرت داشت، نمادی از قدرت آتش پرحجم و جنگ روانی در میدان نبرد بود.

از «دودافکن» تا سلاح کشتار جمعی

نام نبل ورفر در لغت به معنای «دودافکن» است. ارتش آلمان نازی در ابتدا مدعی بود که این دستگاه صرفا برای ایجاد پرده‌های دود دفاعی طراحی شده است تا محدودیت‌های پیمان ورسای را دور بزند. اما با شروع جنگ، مشخص شد که این لوله‌های ۱۵۰ میلی متری، برای پرتاب راکت‌های انفجاری با قدرت تخریب بالا طراحی شده‌اند.

مشخصات فنی و ویژگی‌های عملیاتی

نبل ورفر ۴۱ روی یک اراده (شاسی) سبک سوار می‌شد که به راحتی توسط خودرو‌های سبک یا حتی اسب قابل جابه جایی بود. ویژگی‌های کلیدی آن عبارت بودند از:

کالیبر: ۱۵۰ میلی متر با ۶ لوله پرتابگر.

سرعت آتش: شلیک ۶ راکت تنها در ۱۰ ثانیه که شوک عظیمی به خطوط دفاعی دشمن وارد می‌کرد.

برد موثر: حدود ۶۷۰۰ متر.

تاثیر روانی: راکت‌های این سلاح هنگام پرواز صدای سوت یا جیغ بسیار بلندی تولید می‌کردند که پیش از برخورد، باعث وحشت و فلج شدن روانی نیرو‌های پیاده می‌شد.

سلاح

مزایا و نقاط ضعف در میدان نبرد

نبل ورفر ۴۱ ترکیبی از قدرت آتش توپخانه سنگین و تحرک بالای توپ‌های ضد تانک بود. با این حال، یک نقطه ضعف بزرگ داشت: دود غلیظ. شلیک راکت‌ها حجم عظیمی از دود و گرد و غبار ایجاد می‌کرد که تا کیلومتر‌ها دیده می‌شد. این موضوع باعث می‌شد موقعیت واحد راکت انداز بلافاصله لو برود و هدف آتش متقابل دشمن قرار گیرد. به همین دلیل، واحد‌های نبل ورفر باید به سرعت پس از شلیک، محل را ترک می‌کردند (تاکتیک بزن و فرار کن).

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری