بازگشت لغزان آرسنال به صدر

آرسنال در بازی برابر نیوکاسل نه فروپاشید و نه قانع‌کننده بود؛ چیزی میان این دو ایستاد، جایی که تیم‌های مدعی معمولا نمی‌مانند.

به گزارش مجله خبری نگار، آرسنال در بازی برابر نیوکاسل نه فروپاشید و نه قانع‌کننده بود؛ چیزی میان این دو ایستاد، جایی که تیم‌های مدعی معمولا نمی‌مانند. پیروزی مقابل نیوکاسل بیشتر شبیه قدمی بود که از روی اجبار برداشته شد، نه از روی قدرت. ضربه ابرچی ازه مثل جرقه‌ا‌ی بود که تاریکی را کنار زد، اما روشنایی نساخت. تیم بعد از آن گل نه سرعت گرفت، نه کنترل را به دست آورد، و همین مکث طولانی نشان داد که آرسنال هنوز با خودش درگیر است؛ تیمی که می‌خواهد قهرمان شود، اما هنوز نمی‌داند چطور باید مثل یک قهرمان رفتار کند.

نیوکاسل، با وجود تمام ضعف‌ها، توانست وسط زمین را از آرسنال بگیرد و ریتم بازی را کند کند. این همان نقطه‌ا‌ی است که آرتتا باید نگرانش باشد؛ تیمی که برای رسیدن به جام پس از ۲۲ سال، نباید اجازه دهد حریفانی که خودشان در بحران‌اند، جریان بازی را تعیین کنند. خط میانی آرسنال در این مسابقه بیشتر دنبال واکنش بود تا ساختن. خط دفاع هم با وجود تلاش، آرامش همیشگی را نداشت و چند بار تا مرز اشتباه خطرناک رفت.

با این حال، آرسنال سقوط نکرد. تیمی که در چنین روز‌های بی‌حال هم بتواند امتیاز کامل بگیرد، هنوز امید دارد. اما این نمره قبولی، نمره‌ا‌ی نیست که یک مدعی به آن افتخار کند. بیشتر شبیه کارنامه‌ا‌ی است که در آن فقط یک جمله دیده می‌شود: «فعلا رد نشد، اما هنوز ثابت نکرده که شایسته صدر است.»

آرسنال اگر می‌خواهد این فصل را به پایان متفاوتی برساند، باید از این حالت نیمه‌جان بیرون بیاید. باید یاد بگیرد که بازی را در مشت بگیرد، نه این‌که با یک گل زودهنگام به انتظار پایان بنشیند. این پیروزی یک هشدار بود؛ هشدار به این‌که صدرنشینی بدون جسارت، دوام ندارد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری