قزوین، میدان‌دار شب‌های مقاومت

به گزارش مجله خبری نگار،در شب‌های پس از نهم اسفندماه ۱۴۰۴، زمانی که آسمان ایران غبارآلود از حملات ناجوانمردانه آمریکا و رژیم صهیونیستی بود، قزوینی‌ها، اما حماسه‌ای دیگر سرودند؛ دشمنان پنداشته بودند با تکیه بر برتری فنی و اصل غافلگیری می‌توانند اراده ملتی را خم کنند، اما هر شب از عمق کوچه‌های این دیار تا خیابان‌های اصلی شهر، فریاد الله اکبر و سیل خودروها، پاسخی صریح و بی‌پیرایه به آن توهم بود.

مردم قزوین با همان عشق دیرینه به خاک وطن و با عهدی استوار به آرمان‌های جمهوری اسلامی، هر شب در خیابان‌ها حضور می‌یافتند تا نمایشگر این حقیقت باشند که ایران با خون شهدایش زنده است.

تجمعات خودجوش و شبانه، چیزی فراتر از یک راهپیمایی ساده هست، کاروان‌های خودرویی با پرچم‌های سه رنگ و تصاویر سرداران شهید، کوچه پس کوچه‌های شهر‌های استان را به یاد راهپیمایی‌های روز‌های انقلاب، زنده می‌کرد.

جوان و پیر، زن و مرد، در کنار هم و در برابر دوربین‌های جهان، تصویری از یکپارچگی بی‌نظیری را ثبت می‌کنند و سردادن شعار‌های ضدآمریکایی و صهیونیستی که تا نیمه‌شب در فضای شهر‌ها طنین‌انداز می‌شود، نشان داد که بمب‌ها شاید بتوانند دیوار‌ها را خراب کنند، اما هرگز اراده آزادگان را درهم نمی‌شکند.

در میان شور این حضور حماسی، اما بخش ویژه‌ای از برنامه‌های مردمی به ۲ موضوع محوری اختصاص داشت: نخست، حمایت قاطع و بی‌چون و چرا از نیرو‌های مسلح کشورمان که با کمترین تجهیزات در برابر پیشرفته‌ترین سلاح‌های دشمن ایستادگی کردند و جانانه از آسمان و خاک ایران حراست نمودند، تا جایی که مردم قزوین با پخش سرود‌های ملی و نظامی از بلندگوی خودرو‌ها و سردادن شعار‌هایی پشتیبانی مطلق خود را اعلام می‌کردند.

دوم، عزاداری برای شهدای جنگ تحمیلی و مدافعان حرم که در این حملات نیز نامشان بر تارک وطن درخشید، هر شب دسته‌های سینه‌زنی و روضه‌خوانی در گوشه و کنار خیابان‌ها برپا می‌شد و مردم با چشمانی اشکبار، یاد و نام شهیدان را گرامی می‌داشتند و به خانواده‌های آنان اطمینان می‌دادند که راهشان تا ابد پررهرو خواهد بود.

این روز‌ها و شب‌ها تنها گذر زمان نبودند، بلکه میدان عملیاتی جدیدی بود که در آن سلاح مردم اتحاد و گام‌هایشان پیام استواری‌شان بود، هر قدمی که بر خیابان‌های شهر گذاشته شد، خنثی‌کننده هرگونه تهدید و فریادگر عزم راسخ در پاسداری از تمامیت و عظمت ایران بود.

در این شب‌ها، خیابان‌های قزوین شاهد رزم‌آرایی قدرتمند مردمی هست که پای ایمان و انقلاب خود ایستاده‌اند، چهره‌ها گرچه آرام، اما در پشت این آرامش آتش غیرت ملی زبانه می‌کشد، جوانان با شور و اقتدار، سالمندان با تجربیات آمیخته با تاریخ و خانواده‌ها با تعهد به نسل‌های آینده همگی در یک صف واحد قرار دارند و این وحدت برگ زرین دیگری بر کارنامه درخشان مردم این دیار در لحظات حساس است.

این روز‌ها قزوین به نماد شهری تبدیل شده که در کنار ملت خود و در برابر هر چالشی سینه سپر کرده و ثابت کرده این ایستادگی ریشه در عمق تاریخ این سرزمین دارد، ریشه‌ای که همواره آموخته است که اتحاد در برابر تهدید بزرگ‌ترین سرمایه این ملت است.

صدای حضور مردم تنها صدای قدم نیست، ارتش مردمی است که با گام‌های منظم و هدفمند خود بر زمین می‌کوبد و این پیام را به جهانیان مخابره می‌کند که ما هوشیاریم، متحدیم، و تا پای جان برای این خاک می‌ایستیم.

این گرمای حضور، تنها از ازدحام نیست بلکه از آتش عشقی است که در سینه هر قزوینی نسبت به ایران شعله‌ور می‌باشد، این روایت ادامه خواهد داشت تا زمانی که پرچم سه‌رنگ ایران بر فراز قله‌های سربلندی به اهتزاز باشد.