یک روش ساده برای کاهش سرعت پیری مغز شناسایی شده است

به گزارش مجله خبری نگار،کاهش طولانی مدت کالری دریافتی تقریباً به میزان یک سوم می‌تواند روند پیری بیولوژیکی سلول‌هایی را که از ماده سفید مغز پشتیبانی می‌کنند، کند کند. این نتیجه‌ای است که دانشمندان دانشگاه بوستون و موسسه ملی پیری به آن رسیده‌اند. این مطالعه در مجله Aging Cell منتشر شده است.

ماده سفید شبکه‌ای از فیبر‌های عصبی است که با میلین پوشیده شده است. الیگودندروسیت‌ها مسئول تولید میلین هستند، در حالی که میکروگلیا‌ها مسئول کنترل ایمنی در مغز هستند. با افزایش سن، این سلول‌ها شروع به عملکرد ضعیف‌تری می‌کنند که منجر به تخریب غلاف میلین، کاهش انتقال سیگنال و زوال شناختی می‌شود.

برای درک اینکه آیا رژیم غذایی می‌تواند بر این فرآیند تأثیر بگذارد، دانشمندان مغز میمون‌های رزوس بالغ را که بیش از دو دهه در آزمایشی شامل کاهش ۳۰ درصدی کالری شرکت کرده بودند، مطالعه کردند. داده‌های آنها با داده‌های حیوانات هم‌سن که رژیم غذایی معمولی داشتند، مقایسه شد.

بافت جسم پینه‌ای قدامی - یکی از غنی‌ترین مناطق مغز از نظر میلین - با استفاده از توالی‌یابی RNA تک هسته‌ای مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. این به ما امکان داد تا ژن‌های فعال را در هزاران سلول منفرد ردیابی کنیم.

معلوم شد که تعداد کل سلول‌های گلیال در هر دو گروه تقریباً یکسان بود، اما عملکرد «داخلی» آنها به طور قابل توجهی تغییر کرد. در حیواناتی که کالری محدودی دریافت می‌کردند، الیگودندروسیت‌ها پروفایل متابولیک سالم‌تری را حفظ کردند - ژن‌های مسئول سنتز اسید‌های چرب و تولید انرژی مورد نیاز برای حفظ میلین فعال‌تر بودند. در مقابل، ژن‌های استرس و التهاب در حیوانات گروه کنترل افزایش یافته بود.

محققان توجه ویژه‌ای به گروهی از سلول‌های به اصطلاح «سیناپسی» الیگودندروسیت‌ها داشتند - سلول‌هایی که در مجاورت آکسون‌های عصبی قرار دارند. در میمون‌های ماکاک با محدودیت کالری، این سلول‌ها ژن NLGN۱ را که با تشکیل تماس‌های بین سلولی مرتبط است، بیشتر فعال می‌کردند. میکروسکوپی نشان داد که این سلول‌ها در واقع نزدیک‌تر به فیبر‌ها قرار دارند که ممکن است تبادل سیگنال را بهبود بخشد.

دانشمندان همچنین با افزایش سن، تفاوت‌هایی را در جذب سلول‌های T، که برای بافت عصبی طبیعی بیگانه هستند، به مغز کشف کردند. در گروه کنترل، تعداد آنها با سرعت بیشتری افزایش یافت که ممکن است نشان‌دهنده‌ی زوال موانع محافظتی مغز باشد. در حیواناتی که محدودیت کالری داشتند، این فرآیند کندتر رخ داد.

به گفته نویسندگان، این مطالعه نشان می‌دهد که محدودیت کالری می‌تواند متابولیسم سلول‌های گلیال را بازسازی کند و در نتیجه سلامت ماده سفید را حفظ کند. چنین مداخلاتی می‌تواند ابزاری در مبارزه با زوال مغز مرتبط با سن، همراه با فعالیت بدنی و استراتژی‌های متابولیک عمومی باشد.