چگونه دربی تهران «قابل تحمل» شد

پرسپولیس و استقلال این دفعه به این خاطر تهاجمی‌تر و به تبع آن تماشایی‌تر بازی کردند

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: برخی می‌گوینــد دربی جدید تهران که غروب روز سه‌شنبه ۲۹ آذر برگزار شد، زیبا و تماشایی بود، ولی شاید توصیف درست‌تر این باشد که بگوییم شهرآورد پایتخت این‌بار بیشتر از گذشته قابل تحمل بود.

هر یک از دو نگاه فوق را قبول داشته باشیم، این سؤال پیش می‌آید که این حول نسبی چگونه مسابقه‌ای پیش آمد که در سده‌های اخیر اکثر دیدار‌ها و ورسیون‌های آن در بردارنده بازی‌هایی منفی بوده و عامل احتیاط افراطی هرگونه زیبایی را از آن دریغ کرده است. پاسخ به این سؤال آن‌قدر‌ها هم سخت نیست.

پرسپولیس و استقلال این دفعه به این خاطر تهاجمی‌تر و به تبع آن تماشایی‌تر بازی کردند که از دقیقه ۱۵ با به ثمر رسیدن گل اول گئورگی گولسیانی و جلو افتادن پرسپولیس، برای استقلال چاره‌ای جز حمله باقی نماند، زیرا باید گل می‌زدند تا از شکست بگریزند.

این برای پرسپولیس هم صدق می‌کرد، زیرا هنگامی که ابتدا روزبه چشمی در دقیقه ۳۰ بازی را برای آبی‌ها مساوی کرد و سپس ارسلان مطهری در دقیقه ۴۸ برای دومین‌بار دروازه علیرضا بیرانوند را فرو ریخت، برای سرخ‌ها هم چاره‌ای به جز افزودن بر حملات‌شان به قصد به تساوی کشاندن بازی نماند و این روال تا دقایق پایانی که گولسیانی سرانجام با یک ضربه سر دیگر به حسین حسینی گل زد و بازی را ۲-۲ کرد، ادامه داشت.

بله، دربی جدید فوتبال تهران به این دلیل تهاجمی و ماجراجویانه شد که برای دو تیم چاره‌ای جز طی طریق در این راه نماند، مطمئن باشید اگر نیمه اول با ثمر دادن طرح‌های احتیاطی دو سرمربی بازی صفر – صفر (و حتی ۱-۱) تمام می‌شد، امکان نداشت که دو تیم در نیمه دوم ریسک کنند و با تمام وجود به حمله روی بیاورند و یک بار دیگر شاهد تلاش کسالت‌بار آن‌ها برای خنثی‌سازی نقاط قوت حریف و گل نخوردن می‌شدیم، این روال و دستورالعمل حاکم بر دربی تهران است و اگر در سه، چهار دهه اخیر بیش از هر نتیجه‌ای روی تابلوی ورزشگاه نتیجه صفر – صفر به‌عنوان فرجام کار نقش بسته، به خاطر همین ملاحظات بوده است.

سرخابی‌ها سه‌شنبه شب برای رضایت خاطر من و شما و ارائه فوتبال‌هایی از جنس جام جهانی ۲۰۲۲ تهاجمی ظاهر نشدند.

آن‌ها حمله کردند، چون گل خوردند و عقب افتادند و اگر گل نمی‌زدند و از شکست رهایی نمی‌یافتند، هواداران شب آن‌ها را سیاه‌تر می‌کردند. بله، دربی نه زیبا بلکه قابل تحمل شد، زیرا ماجرای همیشگی و تکراری پرهیز از شکست به هر قیمتی این‌بار سبب شد دو تیم اجباراً حمله‌ای ظاهر شوند و بتازند و به دروازه حریف چشم داشته باشند و نه فقط آخرین سنگر خودی.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری