توافق با امریکا چه اثری بر جنگ بعدی خواهد داشت؟

به گزارش مجله خبری نگار، روز گذشته پزشکیان، سخنان عجیبی را مطرح کرد که عجیب ترینش این بود که تمامی مفاد تفاهم نامه به نفع مردم ایران است و تنها چیزی که رئیس جمهوری امریکا در برابر آزادسازی پول ها، رفع تحریم‌ها و رفع محاصره دریایی از ما خواسته، یک تعهد کتبی به عدم تولید سلاح هسته‌ای است! فارغ از این که چنین اظهارات نگران کننده‌ای می‌تواند کاشف از ذهنیت حاکم بر تیم مذاکره ایرانی باشد، تشریح اهداف امریکا از پیگیری توافق با ایران را برای عموم مردم ضروری‌تر می‌سازد.

هدف اصلی آمریکا از این مذاکرات؛ از بین بردن مزیت‌های قدرت ایران در میدان نظامی و تبدیل جنگ نامتقارن چهل روزه به یک جنگ متقارن کوتاه مدت در ماه‌های آینده است، که در صورت وقوع چنین شرایطی، ایران یا مجبور خواهد شد بدون ورود به جنگ، خواسته‌های حداکثری امریکا را بپذیرد، یا با ورود به یک جنگ پرهزینه همراه با تلفات انسانی و زیرساختی گسترده، خودش رفتارش را اصلاح نماید. تحقق این هدف از طریق ابزارهایی، در طول مذاکرات و یا با حصول توافق صورت خواهد گرفت.

▪️ابزار اول؛ بی اثرسازی انسداد تنگه هرمز. طبق این تفاهم‌نامه، ایران متعهد شده رفت‌وآمد کشتی‌های تجاری در خلیج فارس تا دریای عمان را طی سی روز به وضعیت پیش از جنگ بازگرداند. این اقدام، فشار ایران بر بازار جهانی انرژی را خنثی می‌سازد و کشور‌های غربی فرصت می‌یابند در این مدت ذخایر استراتژیک خود را به حدی برسانند که دیگر در اثر درگیری نظامی بعدی ابزار انسداد تنگه هرمز فشاری بر اقتصاد انرژی جهان ایجاد ننماید و البته بخش مهمی از این تأمین نفتی، توسط خود ایران و به واسطه تعلیق تحریم‌های نفتی صورت خواهد گرفت!

▪️ابزار دوم؛ بازگشت ناپذیر شدن اعمال حکمرانی بر تنگه هرمز. در این تفاهم نامه ایران متعهد شده است که موانع فنی تردد گسترده شناور‌ها را برطرف ساخته و خصوصاً عملیات مین زدایی را خودش انجام دهد. مین زدایی از محدود جنوب لارک تا خصب، به منزله از بین بردن مهم‌ترین امکان ایران برای محدودسازی تردد‌ها و رفع قابلیت اعمال حاکمیت در این گلوگاه است. شاید برخی تصور کنند که این اقدام به راحتی برگشت پذیرست و ما مجدداً می‌توانیم مسیر‌های دلخواه خود را مین ریزی کرده و پروتکل‌های خود را اجرایی سازیم، امّا تجربه درگیری‌های دریایی در زمان آتش بس و نحوه استقرار، خودآگاهی و تسلط هوایی ارتش امریکا، ثابت کرد که چنین امری بسیار سخت، پیچیده و حتّی با تقدیم تعداد زیادی شهید، امکان ناپذیر خواهد بود.

▪️ابزار سوم؛ ایجاد بازدارندگی اقتصادی برای خروج زیرساخت‌های هیدروکربنی کشور‌های خلیجی از بانک اهداف ایران. یکی از مهم‌ترین ابزار‌های تعیین کننده ایران هدف قرار دادن زیرساخت‌های انرژی کشور‌های عربی بود که اساساً اهرم اصلی بازدارنده از حمله به زیرساخت‌های کشور بود. اما در این تفاهم‌نامه، قرار است صندوق سرمایه‌گذاری مشترکی با مشارکت همین کشور‌ها ایجاد شود و روشن است که چنین شرایطی موجب خواهد شد تا در صورت وقوع درگیری جدید، عقلانیت اقتصادی اجازه هدف قرار دادن این زیرساخت‌ها را ندهد و این واقعیتی است که در دوران آتش بس هم کاملاً مشهود گشت.

▪️ابزار چهارم؛ خنثی سازی حزب الله لبنان. در جنگ چهل روزه ورود حزب‌الله در همان ساعات اولیه ورق نبرد را برگرداند و اصلی‌ترین امکان را برای انهدام تجهیزات راداری و پدافندی رژیم مهیا و در نتیجه آسمان سرزمین‌های اشغالی را در دسترس موشک‌های ما قرار داد. اما امروز و به واسطه چرخه هوشمندانه آتش، پیشروی، تثبیت، آتش بس و مجدداً آتش، توان و زیرساخت‌های حزب‌الله تقریباً غیرعملیاتی شده، جغرافیای راهبردی مقاومت در تسخیر ارتش اسرائیل قرار گرفته و در نتیجه در نبرد بعدی بازیگری به نام مقاومت لبنان وجود نخواهد داشت.

▪️ابزار پنجم؛ معتبرسازی تهدید اتمی. هرچند ایران اعلام کرده است بر اساس مبانی شرعی به دنبال استفاده از سلاح هسته‌ای نیست، اما وجود نوعی ابهام درباره توانایی‌های هسته‌ای توانسته به نوعی خلق بازدارندگی داشته باشد. در صورتی که مسئله مواد غنی شده، از طریق رقیق سازی و برخی امکان‌های دیگر با حضور بازرسان آژانس حل‌وفصل شود، این ابهام کاملاً از بین رفته و تهدید‌های هسته‌ای رئیس جمهور امریکا کاملاً معتبر خواهد شد.

✍️مهدی افراز