فکر ما را نمی‌کنی پپ؟ درخشش ناخوشایند آقای دوکو!

به گزارش مجله خبری نگار، جرمی دوکو این روز‌ها در نقطه‌ای ایستاده که یک وینگر معمولی هرگز به آن نمی‌رسد؛ نقطه‌ای که در آن بازیکن نه فقط یک تهدید است، بلکه یک «اتفاق» است. دوکو در این سن و با این حجم از انرژی خام، تبدیل شده به بازیکنی که هر بار توپ را لمس می‌کند، جریان مسابقه را از حالت عادی خارج می‌کند. او از آن دست بازیکنانی است که فوتبال را از شکل هندسی و قابل‌پیش‌بینی بیرون می‌کشد و به آن بی‌نظمی خلاقانه تزریق می‌کند؛ همان چیزی که تیم‌های بزرگ برای زنده ماندن در کورس قهرمانی نیاز دارند.

دوکو فقط سریع نیست؛ سرعتش بخشی از داستان است، نه تمام آن. آنچه او را متفاوت می‌کند، توانایی‌اش در تغییر جهت، در مکث‌های کوتاه، در انتخاب لحظهٔ ضربه و در این‌که چطور مدافع را در یک فضای کوچک مجبور می‌کند بین چند تصمیم اشتباه یکی را انتخاب کند. او وینگری است که مدافع مستقیمش را نه با یک حرکت، بلکه با یک زنجیرهٔ تصمیم‌گیری اشتباه از بازی خارج می‌کند. این سطح از کنترل ذهنی بر مدافع، چیزی است که فقط بازیکنان خاص دارند.

در دوکو یک ویژگی دیگر هم هست؛ ویژگی‌ای که کمتر درباره‌اش حرف زده می‌شود: بی‌رحمی. او وقتی توپ را می‌گیرد، دنبال پاس ساده یا حفظ مالکیت نیست. دنبال ضربهٔ آخر است. دنبال شکستن ساختار است. دنبال لحظه‌ای است که بازی را از دست حریف بیرون بکشد. این روحیه، همان چیزی است که وینگر‌های بزرگ دارند؛ بازیکنانی که می‌دانستند یک حرکت درست در یک لحظهٔ درست، می‌تواند یک فصل را تغییر دهد.

اوج‌گیری اخیرش هم تصادفی نیست. دیشب در پیروزی سه بر صفر منچسترسیتی مقابل برنتفورد، دوباره همان امضای همیشگی‌اش را گذاشت؛ یک دریافت در سمت چپ، یک برش به داخل، یک مکث کوتاه و ضربه‌ای که مستقیم رفت در گوشهٔ دروازه. همان گل اولی که بازی را باز کرد و دوباره نشان داد دوکو در مهم‌ترین لحظه‌ها چطور می‌تواند جریان مسابقه را عوض کند. این فقط یک گل نبود؛ نشانه‌ای بود از این‌که دوکو به مرحله‌ای رسیده که اعتمادبه‌نفسش از کیفیتش جلوتر حرکت می‌کند. او حالا بازیکنی است که وقتی توپ را می‌گیرد، نه خودش تردید دارد و نه ورزشگاه. همه می‌دانند اتفاق می‌افتد.

نکتهٔ مهم این است که دوکو در تیمی بازی می‌کند که ساختار تاکتیکی‌اش گاهی بیش از حد کنترل‌شده است. اما پپ گواردیولا دقیقاً فهمیده که دوکو را نباید در قفس گذاشت. او را آزاد کرده، رها کرده و نتیجه‌اش همین انفجار‌های پیاپی است. دوکو در این آزادی شکوفا شده و حالا تبدیل شده به بازیکنی که می‌تواند یک مسابقهٔ بسته را باز کند، یک دفاع فشرده را بشکند و یک تیم خسته را دوباره زنده کند.

اما این اوج‌گیری یک پیام مهم برای ما دارد. درخشش دوکو برای تیم ملی ایران خبر خوبی نیست.

او در جام جهانی روبه‌روی ماست و اگر با همین فرم وارد تورنمنت شود، مهار کردنش برای هر دفاعی کابوس خواهد بود. سرعت، تغییر جهت، شوت آخر، و توانایی شکستن ساختار دفاعی، همه چیز‌هایی است که تیم ملی باید از همین حالا برایش برنامه داشته باشد. دوکو در این فرم، بازیکنی است که می‌تواند یک مسابقه را به‌تنهایی از مسیرش خارج کند و این دقیقاً همان چیزی است که ایران باید از آن بترسد.