به‌جای تهدید رسانه، کیفیت خوراکی‌ها را بررسی کنید؛ سلامت مردم خط قرمز است!

به گزارش مجله خبری نگار، این روز‌ها انتشار تصاویر و ویدئو‌هایی از وجود کرم، کپک و نشانه‌های فاسد شدگی در برخی محصولات خوراکی بسته‌بندی‌شده، از ویفر و شکلات گرفته تا دیگر تنقلات پرمصرف، به یکی از موضوعات نگران‌کننده فضای مجازی تبدیل شده است؛ تصاویری که اگرچه ممکن است در نگاه نخست باورکردنی نباشند، اما وقتی پای تجربه مستقیم مصرف‌کننده به میان می‌آید، دیگر نمی‌توان به‌سادگی از کنار آنها عبور کرد.

موضوع زمانی حساس‌تر می‌شود که نام یک برند قدیمی و شناخته‌شده در میان باشد؛ مجموعه‌ای که بیش از حدود هفت دهه در سبد مصرف خانوار‌های ایرانی حضور داشته و نسل‌های مختلف با محصولات آن خاطره دارند. اما آیا سابقه طولانی فعالیت، شهرت تجاری و خاطرات چندین نسل می‌تواند مجوزی برای چشم‌پوشی از کوچک‌ترین خدشه به سلامت مصرف‌کننده باشد؟ قطعاً خیر!

واقعیت این است که مسئله صرفاً یک بسته ویفر یا شکلات معیوب نیست؛ مسئله، اعتماد عمومی به نظام تولید، نظارت و توزیع مواد غذایی است. پرسش اساسی اینجاست: وقتی مصرف‌کننده محصولی را با بسته‌بندی سالم و تاریخ انقضای معتبر از قفسه فروشگاه خریداری می‌کند، تا چه اندازه می‌تواند از سلامت آن اطمینان داشته باشد؟

آیا منشأ چنین اتفاقاتی شرایط نامناسب نگهداری در فروشگاه‌ها و سوپرمارکت‌هاست؟ آیا زنجیره حمل‌ونقل و انبارداری دچار اشکال است؟ یا باید ریشه مشکل را در کیفیت مواد اولیه، فرآیند تولید، بسته‌بندی و نظام کنترل کیفی کارخانه‌ها جست‌و‌جو کرد؟

اینها پرسش‌هایی تخصصی هستند که پاسخ آنها نباید به حدس و گمان کاربران فضای مجازی واگذار شود. سازمان غذا و دارو، معاونت‌های غذا و داروی دانشگاه‌های علوم پزشکی و دستگاه‌های نظارتی مسئول، باید با بررسی نمونه‌های مورد ادعا، انجام آزمایش‌های تخصصی و ردیابی سری ساخت محصولات، واقعیت را برای افکار عمومی روشن کنند.

نکته تأمل‌برانگیزتر، نحوه مواجهه برخی شرکت‌ها با اعتراض مصرف‌کنندگان و انتشار چنین گزارش‌هایی است. در مورد اخیر، پس از انتشار تصاویر و فیلم مربوط به محصول، تماسی از سوی فردی که خود را منتسب به شرکت معرفی می‌کرد برقرار شد؛ اما به‌جای آنکه نخستین واکنش، پیگیری موضوع، دلجویی از مصرف‌کننده و بررسی احتمال وجود نقص در محصول باشد، صحبت از شکایت و پیگیری حقوقی علیه رسانه به میان آمد!

واقعاً جای تأسف دارد؛ شرکتی که باید در برابر سلامت مشتریان خود احساس مسئولیت کند، چرا باید نخستین واکنشش در برابر یک گزارش انتقادی، تهدید حقوقی باشد؟ مگر رسانه جز انعکاس دغدغه مردم و مطالبه پاسخ از مسئولان و تولیدکنندگان وظیفه دیگری دارد؟

البته روشن است که هر ادعایی درباره فاسد شدگی مواد غذایی باید با بررسی کارشناسی و مستندات معتبر همراه باشد و صرف انتشار یک تصویر، اثبات‌کننده فاسد شدگی یک محصول یا تخلف یک تولیدکننده نیست؛ اما همین موضوع، ضرورت پاسخ‌گویی شفاف و بررسی فوری را دوچندان می‌کند، نه اینکه با تهدید و فشار، اصل مطالبه را به حاشیه ببریم.

از این بحث‌ها که بگذریم، باید به یک واقعیت مهم‌تر توجه کرد؛ روزانه هزاران دانش‌آموز، کودک، کارمند و خانواده از همین محصولات استفاده می‌کنند. بسیاری از مردم هنگام خرید، صرفاً به نام تجاری، سلامت ظاهری بسته‌بندی و تاریخ انقضا اعتماد می‌کنند و بدون کوچک‌ترین تردیدی، خوراکی را مصرف می‌کنند که تصور می‌کنند از تمامی مراحل کنترل سلامت عبور کرده است.

در این میان، کودکان و دانش‌آموزان از جمله گروه‌هایی هستند که بیش از دیگران در معرض مصرف این محصولات قرار دارند. آیا تولیدکنندگان و نهاد‌های ناظر به اندازه کافی به این مسئولیت سنگین توجه دارند؟ آیا سلامت فرزندان این سرزمین باید در حاشیه ملاحظات تجاری، حفظ اعتبار برند و نگرانی از انتشار اخبار منفی قرار بگیرد؟

سلامت مردم نه ابزار تبلیغات است، نه موضوعی قابل معامله و نه مسئله‌ای که بتوان با تهدید رسانه‌ها از پاسخ‌گویی درباره آن فرار کرد.

تولیدکننده‌ای که سال‌ها از اعتماد مردم، خاطرات خانوادگی و اعتبار یک نام تجاری بهره برده است، بیش از هر مجموعه دیگری وظیفه دارد در برابر کوچک‌ترین ابهام درباره کیفیت محصولاتش پاسخ‌گو باشد. اعتبار یک برند با سابقه هفتادساله، صرفاً با قدمت آن حفظ نمی‌شود؛ این اعتبار حاصل کیفیت مستمر، صداقت، نظارت دقیق و احترام به حقوق مصرف‌کننده است.

انتظار از چنین مجموعه‌هایی روشن است: به‌جای موضع‌گیری تدافعی و تهدید به شکایت، موضوع را جدی بگیرند، محصول مورد ادعا را بررسی کنند، در صورت احراز ایراد، مسئولیت بپذیرند، از مصرف‌کننده عذرخواهی کنند و نتیجه بررسی‌ها را شفاف در اختیار افکار عمومی قرار دهند.

همچنین انتظار می‌رود دستگاه‌های مسئول، به‌ویژه سازمان غذا و دارو و بازرسان حوزه بهداشت، به انتشار این گزارش‌ها صرفاً به چشم یک حاشیه رسانه‌ای نگاه نکنند و با بررسی میدانی و آزمایشگاهی، درباره منشأ احتمالی فاسد شدگی و دامنه محصولات درگیر اطلاع‌رسانی کنند.

ما این پرسش‌ها را نه از سر تقابل با صنعت تولید و نه با هدف تخریب یک نام تجاری مطرح می‌کنیم؛ اتفاقاً تولیدکننده سالم و مسئولیت‌پذیر، خود یکی از سرمایه‌های اقتصادی کشور است. اما حمایت از تولید داخلی به معنای نادیده گرفتن حقوق مصرف‌کننده نیست.

حرف روشن است؛ مردم حق دارند بدانند چه چیزی می‌خورند و تولیدکنندگان موظف‌اند از سلامت آنچه به سفره خانواده‌ها می‌فرستند اطمینان حاصل کنند.

اگر قرار است اعتمادی باقی بماند، مسیر آن از شفافیت، مسئولیت‌پذیری و احترام به سلامت مردم می‌گذرد، نه از تهدید خبرنگار و رسانه‌ای که صدای نگرانی مصرف‌کننده شده است.

سلامت مردم خط قرمز است؛ حتی اگر پای قدیمی‌ترین و خوش‌نام‌ترین برند‌های بازار در میان باشد.