به «امید» فکر کنید! بلاتکلیفی تیم ملی در آستانه یک انتخاب مهم

با اعلام مسئولان فدراسیون فوتبال، حضور تیم امید در بازی‌های آسیایی قطعی شده، هر چند آینده نیمکت تیم و چگونگی آماده‌سازی امید‌ها همچنان نامشخص است و فعلا ایده‌ای برای ناگویا در برنامه‌های مدیران فوتبال دیده نمی‌شود.

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: با اعلام مسئولان فدراسیون فوتبال، حضور تیم امید در بازی‌های آسیایی قطعی شده، هر چند آینده نیمکت تیم و چگونگی آماده‌سازی امید‌ها همچنان نامشخص است و فعلا ایده‌ای برای ناگویا در برنامه‌های مدیران فوتبال دیده نمی‌شود. فدراسیون از ماه‌های گذشته درگیر حضور تیم ملی در جام جهانی شده و قطعا موفقیت در آمریکا هم اولویت مهم‌تری است، اما این نباید توجیهی برای بلاتکلیفی امید‌ها باشد؛ دلیل می‌خواهید؟ در همین ۱۰ سال اخیر، ۸ مربی به نیمکت این تیم آمده و رفته، هنوز هم نه طلسم صعود به المپیک را شکستیم و نه در رقابت‌های آسیایی دستاوردی داشتیم. حالا هم در فاصله ۵ ماه تا آغاز بازی‌های ناگویا، باز آش همان و کاسه همان است.

فدراسیون فوتبال فهم کاملی از اهمیت تیم امید ندارد؛ اینکه بالاخره ما المپیکی شویم یا مثلا پس از ناکامی‌های سه دوره اخیر در بازی‌های آسیایی، قهرمانی ۲۰۰۲ یا حتی سومی ۲۰۰۶ را تکرار کنیم قطعا اتفاق بزرگی است، اما سهم تیم امید از فوتبال ایران فقط این نیست. همین حالا لیست ۳۰ نفره تیم ملی بزرگسالان را ببینید. ۸-۷ بازیکن از امید‌ها برای قرار گرفتن در لیست نهایی در «مینی‌کمپ» تلاش می‌کنند. این عدد باید خیلی بالاتر از اینها باشد. بیش از نصف تیمی که قلعه‌نویی می‌خواهد به آمریکا ببرد در جام جهانی بعدی شاید حتی نتوانند روی نیمکت هم بنشینند و ما برای جایگزینی این نسل برنامه‌ای نداریم.

از سوی دیگر شنیده می‌شود حسین عبدی، سرمربی کنونی تیم جوانان گزینه اصلی هدایت تیم امید برای حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا است. جدا از اینکه عبدی می‌تواند همه غیرممکن‌های سال‌های اخیر را ممکن کند یا نه، مسأله محدودیت‌های برنامه‌ریزی هم مهم است. بازی‌های آسیایی اواخر شهریورماه برگزار می‌شود، بحران اینجاست که سازمان لیگ می‌خواهد در همان حوالی بازی‌های لیگ برتر را فشرده برگزار کند. حالا یا درگیر بازی‌های پایانی لیگ بیست‌وپنجم هستیم و یا لیگ بیست‌وششم را شروع کردیم. این یعنی سرمربی تیم امید باید همین حالا به چالش تعامل با باشگاه‌ها فکر کند. بعد هم در این برهه زمانی، یک فیفادی داریم و تیم ملی بزرگسالان باید کم‌کم بعد از جام جهانی برای جام ملت‌های ۲۰۲۷ آماده شود که موضوع بازیکنان مشترک هم به هماهنگی نیاز دارد.

همه اینها نیاز به برنامه‌ریزی دارد و زمان می‎‌خواهد. اول باید به این فکر کرد که از تیم امید و سرمربی بعدی‌اش در ناگویا چه می‌خواهیم. کاش برای یک‌بار هم که شده در این هدف یک پروژه بلندمدت ترسیم کنیم. شاید این مسیر امید را المپیکی و از این ناامیدی، رها کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری