معرفی نامزد‌های تونی با حواشی جدید، در راه است!

به گزارش مجله خبری نگار،بازگشت نمایش «رگ‌تایم» در لینکلن سنتر تیتر احتمالاً بیشترین تعداد نامزدی را دریافت خواهد کرد و احتمالاً شش بازیگر از این نمایش نامزد خواهند شد، هم‌راستا با هشت نامزدی پیشتاز این نمایش در جوایز دراما دسک. با این حال، اجرای پرزرق‌وبرق «پسران گمشده» به کارگردانی مایکل آردن نیز ممکن است توجه رأی‌دهندگان را جلب کند.

همچنین نباید نمایش‌های «دو غریبه (کیکی را در سراسر نیویورک حمل می‌کنند)»، «گربه‌ها: باله جلیکل»، «اشمیگادون!» و «تایتانیک» را فراموش کرد که هر کدام در چندین رشته نامزدی دریافت خواهند کرد.

در بخش نمایش‌های غیرموزیکال، هفتمین تولید برادوی از «مرگ فروشنده» اثر آرتور میلر، اولین اجرای طولانی‌مدت «مارجوری پرایم» اثر جردن هریسون، و درام جدید بس وول به نام «آزادی» احتمالاً هر کدام حداقل پنج نامزدی دریافت می‌کنند و نمایش‌های «غول»، «ادیپ» و «اثبات» در رتبه‌های بعدی قرار دارند.

اما داستان مهم‌تر آن چیزی است که برگه رأی درباره رابطه در حال تحول برادوی با هالیوود، تاریخ نهادی خود، و اقدامات پرریسک انتخاب ستاره‌های سینما برای نقش‌های اصلی در بازسازی‌های پرفروش نشان می‌دهد. در اینجا ۱۰ سوالی که بر صدر اخبار بزرگ سه‌شنبه سایه انداخته مطرح شده است.

آیا از اسکات رودین، تهیه‌کننده، با آغوش باز استقبال خواهد شد؟

ناراحت‌کننده‌ترین سؤال روی برگه‌های رأی روز سه‌شنبه ربطی به هیچ بازیگری ندارد. اسکات رودین، تهیه‌کننده ۶۷ ساله و برنده اسکار و تونی در سینما، تلویزیون و تئاتر، بعد از چهار سال دوری، برگشته است. در سال ۲۰۲۱، گزارش تکان‌دهنده‌ای در مجله هالیوود ریپورتر منتشر شد که در آن چند نفر از کارکنان سابق رودین گفتند او رفتار زشت و پرخاشگرانه‌ای داشته؛ مثلاً به سمت آنها اشیایی را پرتاب می‌کرد یا فحش می‌داد. حالا رودین بعد از یک وقفه، دوباره دارد نمایش‌های برادوی را تهیه می‌کند و عجیب این که تقریباً هیچ مقاومت جدی از طرف اهالی تئاتر ندیده است.

پس از گزارش سال ۲۰۲۱، رودین بیانیه‌ای صادر کرد و به خاطر «دردی که رفتار من به طور مستقیم و غیرمستقیم به افراد وارد کرد» عذرخواهی نمود و گفت که از کار فعال روی بسیاری از پروژه‌هایی که هنوز نامش بر آنها بود «کنار می‌کشد». در ماه‌های بعد، نام او از فهرست بلندی از پروژه‌های تئاتری و سینمایی حذف شد.

او در سال ۲۰۲۵ با تهیه‌کنندگی نمایش «خرس کوچک جاده ریج» به برادوی بازگشت و اکنون چندین نمایش در جمع آثار واجد شرایط این فصل دارد، از جمله «مرگ فروشنده». لوری متکالف، که در هر دو نمایش نقش دارد، به دلیل دفاع عمومی از همکاری خود با رودین و ادامه کار با او، مورد انتقاد تند قرار گرفته است. این ماجرای فرعی، چیزی را پیچیده می‌کند که اگر نبود، سالِ رکوردشکنی متکالف خیلی سرراست و بدون دردسر بود. همچنین رأی‌دهندگان تونی را در موقعیتی قرار می‌دهد که باید اجرا‌ها و نمایش‌هایی را ارزیابی کنند که تهیه‌کننده نامدارشان برای خیلی از اعضای جامعه تئاتر، آدمی نه چندان محبوب است.

آیا رز بیرن به جمع اندک بازیگرانی می‌پیوندد که در یک سال نامزد اسکار و تونی می‌شوند؟

نامزدی اسکار بیرن برای درام تاریک مری برونشتاین به نام «اگر پا داشتم لگدت می‌زدم» در اوایل امسال، او را در جمع بهترین‌ها قرار داد. نامزدی بهترین بازیگر زن در یک نمایش غیرموزیکال برای «فرشتگان سقوط کرده» او را به فهرست تنها ۳۳ بازیگر در تاریخ می‌افزاید. آخرین بازیگری که در یک سال تقویمی هم نامزد اسکار و هم تونی شد، آدام درایور در سال ۲۰۱۹ برای فیلم «بلکککلنزمن» و نمایش «این را بسوزان» بود. آخرین زنی که به این موفقیت دست یافت، لوری متکالف در سال ۲۰۱۸ برای فیلم «لیدی برد» و نمایش «سه زن بلندقامت» بود؛ سالی که برای سریال «روزان» نیز نامزد امی شد. شش بازیگر ـ فردریک مارچ، شرلی بوت، آدری هپبورن، الن برستین، مرسدس روئل و جودی دنچ ـ هر دو جایزه را در یک سال برده‌اند. شش بازیگر دیگر نیز یکی از دو جایزه را برده و برای هر دو نامزد شده‌اند: مورین استیپلتون، جیسون روباردز، کاترین هپبورن، لیندا هانت، گلن کلوز و متکالف.

هدف بزرگ‌تر بیرن رسیدن به یک سه‌گانه است او رقیبی جدی برای امی بهترین بازیگر زن کمدی برای سریال «افلاطونی» اپل تی‌وی پلاس است. اگر رأی‌دهندگان تونی و امی به او روی آورند، بیرن تنها دهمین بازیگری خواهد شد که در یک سال نامزد اسکار، امی و تونی می‌شود. مورین استیپلتون اولین نفری بود که در سال ۱۹۵۹ به این موفقیت دست یافت (برای فیلم «قلب‌های تنها»، نمایش «باد سرد و گرم» و نمایش «همه مردان پادشاه»)، اگرچه در هر سه مورد شکست خورد. هشت نفری که بعد از او آمدند عبارتند از: جیسون روباردز (۱۹۷۸)، جاد هیرش (۱۹۸۱)، گلن کلوز (۱۹۸۴)، هلن میرن (۱۹۹۵)، پل نیومن (۲۰۰۳)، لورا لینی (۲۰۰۴)، آلن آلدا (۲۰۰۵) و لوری متکالف (۲۰۱۸). پنج نفر از این ۹ نفر حداقل یکی از سه نامزدی خود را به پیروزی تبدیل کردند. روباردز اسکار برد، هیرش و لینی هر کدام امی را بردند، و کلوز و متکالف هر کدام تونی را بردند ـ که سابقه‌ای قابل توجه برای شانس بیرن در هر سه رقابت است.

در مورد لوری متکالف صحبت شد، آیا او می‌تواند رکود‌ها را بشکند؟

متکالف امسال احتمال نامزدی دو تونی را برای نمایش‌های «خرس کوچک جاده ریج» و «مرگ فروشنده» دارد. به نظر می‌رسد در دومی (به عنوان بازیگر نقش مکمل زن در یک نمایش غیرموزیکال) پس از نظر کمیته، نامزدی او قطعی باشد. اگر او برای هر دو اثر نامزد شود، هفتمین بازیگری خواهد بود که در یک سال دو نامزدی بازیگری در تونی کسب می‌کند، به جمع آماندا پلامر (۱۹۸۲)، دانا آیوی (۱۹۸۴)، کیت برتون (۲۰۰۲)، جان ماکسول (۲۰۱۰)، مارک رایلنس (۲۰۱۴) و جرمی پاپ (۲۰۱۹) می‌پیوندد.

جالب اینجاست که او می‌تواند همین کار را در جوایز امی نیز انجام دهد: با نامزدی بهترین بازیگر نقش مکمل زن در کمدی برای سریال «اشتباهات بزرگ» نتفلیکس و بهترین بازیگر نقش مکمل زن در مینی سریال «هیولا: داستان اد گین». فصل‌های چندنامزدی امی برای او تازگی ندارد. در سال ۲۰۱۶، او سه نامزدی برای سریال‌های «وضعیت رو به بهبود»، «هوراس و پیت» و «تئوری بیگ بنگ» دریافت کرد. اما اینکه در یک سال دو نامزدی تونی و دو نامزدی امی داشته باشد، بی‌سابقه است. اگر هر دو نهاد رأی‌دهنده از او حمایت کنند، متکالف در یک رده‌بندی تک نفره قرار می‌گیرد.

آیا لی میشل سرانجام اولین نامزدی تونی خود را برای نمایش «شطرنج» به دست می‌آورد؟

کمتر خط داستانی در برادوی به این اندازه پر از تنش و حاشیه است. میشل در نوجوانی برای نمایش «بیداری بهاری» نامزد نشد. بعد‌ها وقتی در نمایش «دختر خنده‌دار» جایگزین بازیگر دیگری شد، همه از او تعریف کردند و کارش به یک پدیده فرهنگی تبدیل شد، اما هیچ وقت نامش در لیست نامزد‌های تونی نیامد (متأسفانه شرایطش را نداشت). حالا او در نمایش «شطرنج» بازی می‌کند؛ موزیکالی که سال‌ها با مشکل رو‌به‌رو بوده و آهنگ‌هایش را اعضای گروه آبا ساخته‌اند. این نمایش نزدیک به چهل سال است که دنبال یک بارِ موفق در برادوی می‌گردد. حالا رأی‌دهندگان تونی یک فرصت عالی برای دادن یک فرصت دوباره (بازگشت پیروزمندانه) درست جلوی چشمشان دارند.

آیا جون اسکوئیب، در ۹۶ سالگی، به مسن‌ترین بازیگر نامزد تونی در تاریخ تبدیل می‌شود؟

نقش اسکوئیب در نمایش «مارجوری پرایم» یکی از پر بحث‌ترین اجرا‌های این فصل است. او در ۹۶ سالگی، یک نامزدی رکورد تونی را ثبت می‌کند. رکورد فعلی در اختیار لوئیس اسمیت است که در سال ۲۰۲۰ در ۸۹ سالگی برای نمایش «میراث» نامزد شد (و جالب اینکه او نقش «مارجوری پرایم» را در نسخه سینمایی بازی کرده بود) و از سیسیلی تایسون پیشی گرفت که در سال ۲۰۱۳ در سن ۸۸ سالگی برای نمایش «سفر به بونتیفول» نامزد شده بود. هم اسمیت و هم تایسون برنده جایزه شدند. اسکوئیب مالک این رکورد خواهد شد و براساس گفت‌و‌گو با افرادی که به رأی‌دهندگان نزدیک هستند، به نظر می‌رسد این موضوع تقریباً قطعی باشد.

آیا کارا یانگ رکورد تاریخی خود را تمدید خواهد کرد؟

اگر روز سه‌شنبه کارا یانگ نامزد شود، این پنجمین سال متوالی است که نامزد دریافت جایزه می‌شود و رکورد خودش را برای بازیگران زن سیاه‌پوست در جوایز اسکار، امی و تونی بیشتر می‌کند. در تاریخ مراسم‌های بزرگ «تاج سه‌گانه»، هیچ بازیگر زن سیاه‌پوستی در سه سال پشت سر هم، در یک رشته مشخص، در هیچ مراسم مهمی (از جمله اسکار و امی) برنده نشده است. در حال حاضر در برادوی، یانگ دو سال پیاپی است که تونی برده است؛ اولی برای نمایش «پورلی پیروزمند» و دومی برای نمایش «هدف». شاید خودش بتواند سه‌تایی کند و سومین سال را هم ببرد؟

آیا دنی برستین رکورد بیشترین نامزدی بازیگری مرد در تاریخ تونی را می‌شکند؟

دنی برستین که برای نمایش «مارجوری پرایم» رقابت می‌کند، در حال حاضر با هشت نامزدی، همراه با جیسون روباردز، پرافتخارترین بازیگر مرد تاریخ تونی است. او در رده چهارم همه‌دوره‌ای‌ها قرار دارد و با پنج نفر دیگر مشترکاً هشت نامزدی دارد: روباردز، پتی لوپن، کالین دوهورست، جین الکساندر و کلی اوهارا (که خود اوهارا برای نمایش «فرشتگان سقوط کرده» در رشته بهترین بازیگر زن رقابت می‌کند). اگر برستین نامزد شود (و احتمالاً اوهارا هم)، این نهمین نامزدی حرفه‌ای آنها خواهد بود و با رزماری هریس برای رتبه سوم فهرست همه‌وقت نامزدی‌های بازیگری تونی مشترک می‌شوند.

آیا تغییر رده استفانی سئو از نقش مکمل به نقش اول به شانس او در نمایش «راکی هارور پیکچر شو» کمک می‌کند یا آسیب می‌زند؟

این قماری است که می‌تواند سرنوشت برخی از فصل‌های تونی را تعیین کند. بهترین بازیگر نقش مکمل زن در یک موزیکال یکی از دسته‌بندی‌های قابل‌پیش‌بینی‌تر برگه رأی است، و نقش جانت در این نمایش (که به طور سنتی در این رده طبقه‌بندی می‌شد) برای سئو تقریباً قطعی بود. با این حال، پس از اینکه کمیته آن را نقش اول تشخیص داد، آن دسته، برعکس، میدانی بی‌رحمانه با رقبایی از کایسی لوی در «رگ‌تایم» تا مارلا میندل در «تایتانیک» دارد. آیا این ستاره نامزد اسکار برای فیلم «همه‌چیز، همه‌جا به‌یک‌باره» هنوز می‌تواند راهی به این میدان پیدا کند؟

آیا «دو غریبه (کیکی را در سراسر نیویورک حمل می‌کنند)» و «غول» دو نمایش شکست‌ناپذیر هستند؟

روی کاغذ، نمایش «پسران گمشده» باید پیشتاز باشد. نمایش خون‌آشامی آردن قدرت دارد، بودجه‌اش بالاست و ۱۱ نامزدی از جوایز حلقه منتقدان بیرونی گرفته که بیشتر از همه است. اما نمایش «دو غریبه (کیکی را در سراسر نیویورک حمل می‌کنند)» تبدیل به گزینه ضعیفی شده که همه دوستش دارند؛ یک موزیکال کوچک و بی‌ریا که رأی‌دهندگان تونی همیشه آن را به رقبای پرزرق و برق ترجیح داده‌اند

اولین نمایش مارک روزنبلات با بازی جان لیسگو، بازیگر کهنه‌کار، در نقش رولد دال (که خیلی هم دربارهاش صحبت شده) به برادوی می‌آید. این نمایش قبلاً جایزه اولیویه را برده و بحث‌های زیادی درباره یهودستیزی به راه انداخته که از زمان اجرای لندنش هم بیشتر شده است. اما رقبایی هم دارد، مخصوصاً نمایش «آزادی» که درباره فمینیسم دهه ۷۰ است و با وجود اینکه مربوط به دهه‌ها پیش می‌شود، هنوز هم به‌روز و قابل بحث است.

مسن‌ترین نامزد تونی تاریخ در آستانه ثبت رکورد/ از بازگشت اسکات رودین تا رکوردشکنی لوری متکالفنمایش «بعدازظهر سگی»

آیا جین اسمارت می‌تواند مخفیانه وارد ترکیب بهترین بازیگر زن در یک نمایش غیرموزیکال برای «مرا ایزی صدا کن» شود؟

جین اسمارت چند فصل اخیر جوایز امی را به عنوان پیشتاز غیرقابل‌رقابت سریال «هک‌ها» گذرانده است. نمایشی که او امیدوار است با آن تونی بگیرد، «مرا ایزی صدا کن» نام دارد. این نمایش تک‌نفره است و جیمی واکس آن را نوشته. اوایل همین فصل روی صحنه رفت و نقد‌های خوبی گرفت، ولی رأی‌دهندگان معمولاً به تولیدات جدیدتر توجه بیشتری می‌کنند. سوال این است که آیا تعداد کافی از رأی‌دهندگان تونی فرصت کردند این نمایش را قبل از پایان اجرا ببینند؟

آیا بازیگران سریال «خرس» ـآیو ادبیری، جان برنتال و ایبن ماس-بچراک ـ می‌توانند هم در تونی و هم در امی یک سال نامزد شوند، یا همه آنها «اخراج» خواهند شد؟

آیو ادبیری، برندهٔ امی، اولین بار در برادوی با نمایش بازسازی‌شدهٔ «اثبات» روی صحنه رفت. این نمایش نقد‌های خوبی گرفت، اما شاید آنقدر فرصت نکرد که بتواند یکی از جایگاه‌های پرطرفدار بهترین بازیگر زن در یک نمایش غیرموزیکال را به دست بیاورد، مخصوصاً با این همه رقابت سنگین. اما همبازی‌هایش در سریال «خرس»، جان برنتال و ایبن ماس-بچراک، تقریباً در شرایط مشابهی هستند.

هر دوی آنها در اولین اجرای برادوی نمایش «بعدازظهر سگی» حضور دارند و هر دو هنوز هم برای سریال «خرس» از شبکه اف‌ایکس گزینه‌های ثابت امی هستند. ماس-بچراک قبلاً دو بار برای این سریال برنده شده است. نقد‌های «بعدازظهر سگی» بیشتر مختلط بوده، و رشته بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در یک نمایش غیرموزیکال یکی از رقابتی‌ترین بخش‌های رأی‌گیری است. اگر بخواهم شرط ببندم، می‌گویم برنتال از بین این سه نفر بیشترین شانس را دارد.

آیا پاتریک بال، لباس پزشکی سریال «پیت» را با نامزدی تونی عوض می‌کند؟

اجرای بال در نمایش «بکی شاو» درست در زمانی انجام شد که سریال درام پزشکی او در اچ‌بی‌او به نام «پیت» او را به عنوان یکی از چهره‌های تلویزیونی موفق سال تثبیت کرد. رأی‌دهندگان تونی عادت دارند بازیگران را دقیقاً در این نقطه عطف فرهنگی به رسمیت بشناسند.

جوایز تونی ۲۰۲۶ روز یکشنبه ۷ ژوئن در سالن موسیقی رادیو سیتی برگزار خواهد شد. پیش‌بینی‌های نهایی تونی در زیر آمده است.