کشف ارتباط ژنتیکی بین دیابت و فشار خون بالا

یک مطالعه اخیر، ارتباط ژنتیکی مشترکی را بین دیابت نوع ۲ و فشار خون بالا نشان داده است که توضیح می‌دهد چرا این دو بیماری به طور همزمان در بسیاری از بیماران رخ می‌دهند.

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه که توسط دانشگاه سوری در بریتانیا با همکاری دانشگاه لیل در فرانسه انجام شد، داده‌های ژنتیکی گسترده‌ای را برای درک اساس بیولوژیکی مشترک این دو بیماری که اغلب یک فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهند و خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی و اختلالات متابولیک را دو برابر می‌کنند، تجزیه و تحلیل کرد.

محققان توضیح دادند که بیش از ۱۳۰۰ گونه ژنتیکی مرتبط با دیابت نوع ۲ و تنظیم فشار خون را بررسی کرده و پنج گروه اصلی از گونه‌های ژنتیکی را شناسایی کرده‌اند. این گروه‌ها با سندرم متابولیک، اختلال در عملکرد سلول‌های بتای پانکراس، افزایش چربی بدن و اختلالات عروقی مرتبط هستند، علاوه بر گروهی که الگوی برگشت‌پذیر خطر ابتلا به دیابت و فشار خون بالا را نشان می‌دهند. این طبقه‌بندی امکان توسعه نشانگر‌های ژنتیکی قطعه‌بندی شده را فراهم کرده است که به درک الگو‌های مختلف خطر کمک می‌کنند.

این شاخص‌ها بر روی داده‌های بیش از ۴۵۰،۰۰۰ شرکت‌کننده در بانک زیستی بریتانیا اعمال شد و نتایج نشان داد افرادی که نمرات بالایی در شاخص‌های سندرم متابولیک و اختلال در عملکرد سلول‌های بتا دارند، بیشتر احتمال دارد که به هر دو بیماری مبتلا شوند. تیم تحقیقاتی معتقد است که این رویکرد می‌تواند امکان شناسایی عوامل خطر برای این بیماری‌های همزمان را از تشخیص اولیه دیابت یا فشار خون بالا فراهم کند و راه را برای مراقبت‌های بهداشتی شخصی‌تر هموار کند.

پروفسور اینگا پروکوپنکو، نویسنده اصلی این مطالعه، گفت که اگرچه باور عمومی این است که این دو بیماری بخشی از یک سیستم خطر سلامت واحد هستند، یافته‌ها نشان می‌دهد که آنها ممکن است از طریق مسیر‌های بیولوژیکی مختلف با هم ایجاد شوند و برخی افراد دارای استعداد ژنتیکی هستند که احتمال ابتلای همزمان به هر دو را افزایش می‌دهد. او افزود که درک این خطر ژنتیکی مشترک به شناسایی افراد مستعد و دلایل این آسیب‌پذیری کمک می‌کند.

دکتر وینسنت پاسکات از دانشگاه لیل خاطرنشان کرد که خطرات ژنتیکی، برخلاف عوامل خطر بالینی مرتبط با سبک زندگی یا پیری، در طول زندگی ثابت می‌مانند و ادغام آنها در رویکرد‌های پزشکی دقیق را به ابزاری امیدوارکننده برای پیش‌بینی بیماری‌های همراه و تنظیم زودهنگام پیگیری درمان تبدیل می‌کند.

این مطالعه در مجله Nature Communications منتشر شده است.

منبع: مدیکال اکسپرس

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری