ذوب شدن خاک منجمد، تهدیدی برای یک اثر دومینووار است

دانشمندان دانشگاه تومسک گزارش دادند که ذوب شدن خاک منجمد می‌تواند منجر به زنجیره‌ای از تغییرات دومینو مانند شود که ذوب یخ‌ها را تسریع کرده و فلزات سمی را در محیط زیست آزاد می‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار، دفتر رسانه‌ای دانشگاه اعلام کرد:

«به گفته دانشمندان، ممکن است در مراحل اولیه یک اثر دومینو رخ دهد، جایی که انتشار گاز‌های گلخانه‌ای اضافی باعث گرم شدن کره زمین می‌شود و منجر به ذوب سریع‌تر خاک منجمد می‌شود که به نوبه خود مقادیر بیشتری کربن آلی محلول را آزاد می‌کند.»

دانشمندان خاک در دانشگاه معتقدند که تغییرات سریع آب و هوایی بر ذوب شدن لایه منجمد دائمی زمین تأثیر منفی خواهد گذاشت و علاوه بر گاز‌های گلخانه‌ای، منجر به آزاد شدن عناصر شیمیایی متعدد به رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و جو خواهد شد. این امر می‌تواند به طور غیرمستقیم بر تعادل دی اکسید کربن زمین تأثیر بگذارد.

محققان پس از تجزیه و تحلیل نمونه‌های گرفته شده از خاک منجمد دائمی در ناحیه تازوفسکی در منطقه یامالو-ننتس به این نتایج رسیدند.

نتایج نشان داد که یخچال طبیعی - یک صفحه یخی بسیار قدیمی - حاوی بیش از ۳۰ برابر منگنز موجود در همان لایه‌های خاک است. این امر در مورد رودخانه‌هایی که به طور فعال منگنز را با آب شدن لایه منجمد دائمی به محیط آزاد می‌کنند، مشهود است. دانشمندان همچنین بالاترین سطح مواد آلی، آهن، آلومینیوم و سایر عناصر کمیاب را در عمق ۴۰ تا ۹۰ سانتی‌متری، لایه‌ای که مستقیماً بالای لایه منجمد دائمی قرار دارد و به عنوان لایه فعال شناخته می‌شود، کشف کردند. شناخته می‌شود - منطقه‌ای که سالانه یخ می‌زند و آب می‌شود - کشف کردند.

محقق آرتم لیم می‌گوید:

«ذوب شدن خاک‌های معدنی در مناطق منجمد دائمی، طبق تمام سناریو‌های گرمایش جهانی مورد انتظار، بر تعادل بین اکوسیستم‌های زمینی و ساحلی تأثیر خواهد گذاشت. ذوب شدن یخ‌های پراکنده به دام افتاده در منافذ خاک، علاوه بر عناصر آلی و معدنی و سایر عناصر، احتمالاً مقادیر زیادی کربن آلی را آزاد می‌کند.»

به گفته محققان، این مکانیسم می‌تواند تغییرات اقلیمی را تشدید کند، زیرا ذوب شدن یخ‌ها مواد آلی و مواد مغذی را به آب‌هایی که به رودخانه‌های اصلی می‌ریزند و به خط ساحلی اقیانوس منجمد شمالی می‌رسند، آزاد می‌کند. علاوه بر این، این یخ‌ها ممکن است حاوی مواد معدنی سمی نیز باشند که پس از ذوب شدن، می‌توانند وارد آب شوند و خطرات زیست‌محیطی ایجاد کنند.

محققان خاطرنشان می‌کنند که آزاد شدن این عناصر بر آب و هوا و محیط زیست تأثیر می‌گذارد، زیرا بیشتر آنها فعالیت بیولوژیکی را افزایش می‌دهند. وقتی ماده آلی در آب افزایش می‌یابد، به طور فعال اکسیژن را جذب و تجزیه می‌شود و مقادیری دی اکسید کربن و متان آزاد می‌کند، که هر دو گاز‌های گلخانه‌ای هستند و گرمایش جهانی را تشدید می‌کنند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری