باکتری‌های روده ممکن است مسئول هوس‌های غذایی باشند

غلبه بر هوس‌های غذایی دشوار است، و گاهی اوقات حتی درک آنها دشوار است. چرا در یک لحظه خاص از روز هوس کیک شکلاتی، ترشی یا پنیر می‌کنید؟ گاهی اوقات این هوس‌ها منطقی هستند. به عنوان مثال، ارتباط با غذا و حافظه می‌تواند به طور ویژه قوی باشد، بنابراین اگر به سینما می‌روید، ممکن است هوس پاپ کورن کنید. در موارد دیگر، استرس و اضطراب می‌تواند منجر به هوس شود. کورتیزول هورمونی است که در هنگام استرس آزاد می‌شود و ما را به هوس غذا‌های شیرین یا شور سوق می‌دهد.

به گزارش مجله خبری نگار،غلبه بر هوس‌های غذایی دشوار است، و گاهی اوقات حتی درک آنها دشوار است. چرا در یک لحظه خاص از روز هوس کیک شکلاتی، ترشی یا پنیر می‌کنید؟ گاهی اوقات این هوس‌ها منطقی هستند. به عنوان مثال، ارتباط با غذا و حافظه می‌تواند به طور ویژه قوی باشد، بنابراین اگر به سینما می‌روید، ممکن است هوس پاپ کورن کنید. در موارد دیگر، استرس و اضطراب می‌تواند منجر به هوس شود. کورتیزول هورمونی است که در هنگام استرس آزاد می‌شود و ما را به هوس غذا‌های شیرین یا شور سوق می‌دهد.

طبق مطالعه جدیدی که در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شده است، میکروبیوم‌های روده ما نیز ممکن است نقش مهمی در شکل‌دهی به آنچه هوس می‌کنیم داشته باشند، که نشان می‌دهد آنچه می‌خواهیم بخوریم لزوماً انتخاب ما نیست.

نظریه پشت میکروبیوم‌های روده و هوس‌ها کاملاً جدید نیست، اگرچه قبلاً به طور کامل بررسی نشده است، چه برسد به اینکه در حیوانی به اندازه یک موش بررسی شده باشد. برای آزمایش این نظریه‌ها، محققان دانشگاه پیتسبورگ ۳۰ موش مختلف را با باکتری‌های روده از سه گونه جوندگان وحشی کلونیزه کردند. هر سه موش وحشی رژیم‌های غذایی متفاوتی داشتند، بنابراین هدف این بود که ببینند چگونه یا آیا این مخلوط‌های میکروبی مختلف رفتار غذایی موش‌ها را تغییر می‌دهند. به طور کلی، محققان دریافتند که میکروبیوم‌های موش‌هایی که باکتری‌های جدیدی از هر یک از سه جونده وحشی مختلف داشتند، عادات غذایی آنها را تغییر دادند و این امر ارتباط بین روده و انتخاب غذا را برجسته می‌کند.

خب، پشت این نظریه چیست؟ همه چیز به نحوه ارتباط روده و مغز مربوط می‌شود. آنها دائماً آنچه را که نیاز دارند و آنچه را که نیاز ندارند، با هم در میان می‌گذارند. با این حال، میکروب‌های روده می‌توانند برخی از این پیام‌ها را رهگیری کرده و پیام‌های ارسالی بین روده و مغز را تغییر دهند.

به طور خاص، تریپتوفان به انتقال احساس سیری یا رضایت پس از غذا خوردن کمک می‌کند. جالب اینجاست که موش‌هایی با میکروبیوم‌های مختلف، سطح تریپتوفان متفاوتی داشتند، زیرا باکتری‌های موجود در روده‌های آنها می‌توانستند آن را تولید کنند. در حالی که محققان تأکید می‌کنند که این اسید آمینه خاص ممکن است نقش مهمی در نحوه ارسال سیگنال گرسنگی به مغز توسط روده ما داشته باشد، ارتباط روده و مغز پیچیده است و نیاز به مطالعه بیشتر دارد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری