دانشمندان برای اولین بار ماهیت واقعی خشم و نفرت را آشکار کردند

به گزارش مجله خبری نگار، خشم و نفرت صرفاً درجات مختلفی از «خشم» نیستند، بلکه دو مکانیسم عاطفی متمایز هستند که عملکرد‌های تکاملی متمایزی را ارائه می‌دهند. این نتیجه‌ای است که یک تیم بین‌المللی از روانشناسان به آن رسیده‌اند. این مطالعه در مجله تکامل و رفتار انسان (EHB) منتشر شده است.

همانطور که نویسندگان اشاره کردند، در ادبیات علمی و گفتار روزمره، نفرت اغلب به عنوان شکلی تقویت‌شده یا پایدارتر از خشم تلقی می‌شود. با این حال، از دیدگاه تکاملی، این موضوع جای سوال دارد. اگر احساسات به عنوان سازگاری با نیاز‌های مختلف بقا تکامل یافته باشند، باید الگو‌های رفتاری متفاوتی را ایجاد کنند.

میچل لندرز، نویسنده‌ی اصلی این مقاله از دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، توضیح داد: «اشتباه گرفتن خشم و نفرت می‌تواند منجر به سوءتفاهم در مورد هدف فرد در یک درگیری و انتخاب استراتژی‌های ناکارآمد برای حل تعارض شود.»

طبق مدل پیشنهادی، خشم کارکردی «مذاکره‌ای» دارد. این حالت زمانی ایجاد می‌شود که شریک، منافع فرد را کم‌ارزش می‌داند و به عنوان نشانه‌ای مبنی بر غیرقابل قبول بودن چنین نگرشی عمل می‌کند. خشم، انگیزه‌ای برای رویارویی، توضیح و درخواست عذرخواهی به منظور از سرگیری همکاری با شرایط مطلوب‌تر ایجاد می‌کند.

از سوی دیگر، نفرت با هدف حل مشکل متفاوتی صورت می‌گیرد: تعامل با فردی «سمی» که وجودش به عنوان یک تهدید یا منبع دائمی آسیب تلقی می‌شود. در این حالت، مذاکره بی‌معنی است و هدف این احساس خنثی کردن تهدید است: فاصله گرفتن از خود، تضعیف جایگاه اجتماعی حریف یا حذف کامل او از زندگی خود.

برای آزمایش این فرضیه، محققان ۷۲۵ نفر از ایالات متحده و بریتانیا را مورد بررسی قرار دادند. از شرکت‌کنندگان خواسته شد شخصی را که نسبت به او خشم شدید بدون نفرت داشتند یا کسی را که از او بیشترین نفرت را داشتند، به یاد بیاورند. سپس پاسخ‌دهندگان اقداماتی را که بیشتر دوست داشتند انجام دهند، از تلاش برای گفت‌و‌گو و آشتی گرفته تا قطع کامل ارتباط و خیال‌پردازی در مورد آسیب رساندن، رتبه‌بندی کردند.

نتایج واضح بود. در حالت خشم، افراد استراتژی‌های ترمیم رابطه - صحبت کردن، توضیح موقعیت خود و انتظار برای عذرخواهی - را ترجیح می‌دادند. در حالت نفرت، خواسته‌های غالب دوری از آن شخص برای همیشه، محروم کردن او از منابع یا آسیب رساندن به او بود. این تفاوت‌ها در هر دو کشور ثابت بود.

تجزیه و تحلیل بیشتر نشان داد که افزایش خشم، تمایل به مذاکره را افزایش می‌دهد، اما اگر این مذاکره به طور مزمن بی‌اثر باشد، خشم می‌تواند به نفرت تبدیل شود. برعکس، افزایش نفرت، تمایل به گفت‌و‌گو را کاملاً سرکوب می‌کند.