ماجرای دوقلو‌هایی که «انگشت نگاری» را مدیون آنها هستیم!

به گزارش مجله خبری نگار، عصر ایران نوشت: در اوایل دهه ۱۹۰۰، روش انگشت نگاری کم کم به عنوان جایگزینی برای سیستم «برتیوناژ» مطرح شد.

برتیوناژ روشی بود که مجرمان را با اندازه گیری دقیق اعضای بدن شناسایی می‌کرد. یکی از مهم‌ترین اتفاقات در تاریخ این رقابت، سال ۱۹۰۳ در زندان لیون ورث کانزاس رخ داد؛ پرونده‌ای که بعد‌ها با نام «ویل وست و ویلیام وست» شناخته شد.

در آن سال، زندانی جدیدی به نام ویل وست وارد زندان شد. ماموران طبق روال همیشگی، مشخصات ظاهری و اندازه‌های بدنی او را ثبت کردند. اما نتیجه عجیب بود؛ اطلاعات او تقریبا به طور کامل با پرونده زندانی دیگری به نام ویلیام وست مطابقت داشت که از قبل در همان زندان حضور داشت.

طبق روال معمول، ماموران زندان شروع به ثبت مشخصات او کردند: عکاسی، ثبت ویژگی‌های ظاهری و انجام ۱۱ اندازه گیری دقیق بدنی بر اساس سیستم مشهور آن زمان یعنی «برتیوناژ».

شباهت این دو نفر فقط در نامشان نبود. گزارش‌های آن دوره نشان می‌دهند چهره و ابعاد بدنی آن‌ها نیز بسیار شبیه به هم بود. همین موضوع باعث شد ماموران زندان ابتدا تصور کنند با یک نفر رو‌به‌رو هستند که از دو هویت مختلف استفاده کرده است.

در آن زمان، سیستم برتیوناژ یکی از پیشرفته‌ترین روش‌های شناسایی مجرمان در جهان به حساب می‌آمد. با این حال، پرونده وست‌ها نشان داد که حتی دقیق‌ترین اندازه گیری‌های فیزیکی هم همیشه قابل اعتماد نیستند و ممکن است دو فرد متفاوت را یکسان تشخیص دهند.

در همان سال ها، زندان لیون ورث استفاده آزمایشی از انگشت نگاری را آغاز کرده بود. زمانی که اثر انگشت‌های ویل وست و ویلیام وست با هم مقایسه شد، ماجرا خیلی سریع روشن شد؛ اثر انگشت‌های آن‌ها هیچ شباهتی به هم نداشت. با وجود شباهت ظاهری و اندازه‌های تقریبا یکسان، این دو نفر قطعا افراد متفاوتی بودند.

تا آن روز، سیستم «برتیوناژ» (Bertillonage) که بر پایه اندازه گیری استخوان‌ها بود، به عنوان دقیق‌ترین روش علمی جهان شناخته می‌شد. اما پرونده دو «وست» ثابت کرد که سه روش شناسایی (نام، عکس و ابعاد بدن) می‌توانند به سادگی دچار خطا شوند.

سال‌ها بعد، برخی گزارش‌ها مطرح کردند که شاید آن‌ها با یکدیگر نسبت خانوادگی داشته‌اند و حتی ممکن است دوقلوی همسان بوده باشند، هرچند هیچ مدرک قطعی برای اثبات این موضوع پیدا نشد. اما این پرونده یک نکته مهم را ثابت کرد: حتی دوقلو‌های همسان هم اثر انگشت یکسان ندارند.

پرونده وست‌ها بعد‌ها به یکی از شناخته شده‌ترین نمونه‌های تاریخ جرم شناسی تبدیل شد. این اتفاق ضعف‌های سیستم برتیوناژ را آشکار کرد و نشان داد که تکیه بر ویژگی‌های ظاهری می‌تواند به اشتباه‌های جدی منجر شود. در مقابل، انگشت نگاری دقت و اطمینان بسیار بیشتری داشت.

بعد از این ماجرا، زندان‌ها و اداره‌های پلیس در امریکا با سرعت بیشتری استفاده از انگشت نگاری را گسترش دادند. امروزه بسیاری از پژوهشگران این پرونده را یکی از مهم‌ترین دلایل کنار گذاشته شدن سیستم برتیوناژ و تبدیل شدن انگشت نگاری به روش اصلی شناسایی مجرمان می‌دانند.

ماجرای دوقلو‌هایی که «انگشت نگاری» را مدیون آنها هستیم!