فردی وومن چه درخششی درون دروازه لیورپول داشت!

به گزارش مجله خبری نگار، دروازه‌بان سوم بودن یعنی زندگی در حاشیه؛ جایی که نور هیچ‌وقت مستقیم نمی‌تابد و نامت همیشه پشت دو نفر دیگر پنهان می‌ماند. اما فوتبال گاهی در لحظه‌ا‌ی همه چیز را وارونه می‌کند. فردی وودمن در بازی سه بر یک مقابل کریستال پالاس درست در چنین لحظه‌ا‌ی قدم گذاشت وسط صحنه؛ نه به عنوان ذخیره‌ا‌ی اضطراری، بلکه به عنوان کسی که باید وزن یک ورزشگاه را روی شانه‌هایش نگه دارد. او از همان مهار اول نشان داد که این فرصت برایش یک اتفاق نیست و سال‌ها برای این لحظه انتظار کشیده است.

مهارهایش مقابل ماتتا و لاکروا فقط واکنش نبود؛ نوعی اعلام حضور بود. انگار سال‌ها تمرین در سکوت، سال‌ها نیمکت‌نشینی، سال‌ها دیده نشدن، همه در چند ثانیه جمع شده بودند تا او را از سایه بیرون بکشند. حتی وقتی روی زمین افتاد و مصدوم شد، باز هم لحظه‌ا‌ی ساخت که بازی را تغییر داد؛ همان صحنه‌ا‌ی که پالاس از آن گل زد و تنش را به مسابقه برگرداند. اما او دوباره ایستاد، دوباره توپ گرفت، دوباره نفس تیم را نگه داشت.

دروازه‌بان سوم بودن یعنی آماده ماندن برای روزی که شاید هیچ‌وقت نرسد. اما برای فردی، این روز رسید و او آن را بلعید. لیورپول در این مسابقه سه بر یک برد، اما پیروزی فقط بخشی از داستان بود. بخش مهم‌تر این بود که یک نفر از دورترین نقطه فهرست، ناگهان تبدیل شد به قلب تپنده تیم. این بازی برای لیورپول یک قدم در جدول بود، اما برای فردی وودمن آغاز یک فصل تازه؛ فصلی که شاید سال‌ها منتظرش بود و حالا بالاخره شروع شده. درست عین سریال پایتخت و قصه بهتاش فریبا که یک دفعه شانس به او روی آورد و در بازی حیاتی نساجی مقابل پرسپولیس، ضربه پنالتی را مهار کرد و قهرمان شد!

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری