درس‌هایی که باید از جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران آموخت

به گزارش مجله خبری نگار، به نقل از روزنامه الشرق، مقابله ایران با تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی بیش از یک درس به ما داد، این رویداد به تمام کشور‌های جنوب امید داد که امکان مبارزه با ظلم و استکبار جهانی و مقاومت و پیروزی نه تنها با شعار و سخنرانی‌های حماسی، بلکه در میدان‌های نبرد وجود دارد؛ نبردی که در تاریخ معاصر بی سابقه است.

تجربه ایران به ما نشان داد که در سایه نظام جهانی مخالف کشور‌های درحال توسعه، چه اندازه زمینه برای کسب دانش و قدرت و تکمیل حاکمیت سیاسی با حاکمیت اقتصادی و تکنولوژی و قدرت تصمیم گیری مستقل و بدون ترس و تبعیت از دیگران، برای تمام کشور‌ها گسترده است.

اولین درس از تجربه ایران این است که با امکانات داخلی می‌توان به بهترین و پیشرفته‌ترین فناوری‌ها دست یافت، زیرا نفوذ به لایه‌های گنبد آهنین و عبور از سامانه‌های پاتریوت، فلاخن داوود، تاد و دیگر سامانه‌های رهگیری موشک‌ها کار آسانی نیست و قبل از هر چیزی به تکنولوژی قوی در مساله پرتاب موشکی، سیستم هدایت موشک و اصلاح مسیر موشک‌ها از طریق ماهواره‌ها و ... نیاز دارد.

ایران ثابت کرد که این امر برای کشور درحال توسعه و همچنین زیر فشار تحریم‌ها امکان پذیر و درس مهم‌تر این است که «تکنولوژی داده نمی‌شود، بلکه گرفته می‌شود» و نباید دنباله رو دیگران و برای دفاع از خود به دیگران متکی بود.

دومین درس از تجربه ایران این است که انرژی می‌تواند به جای اینکه نفت و گاز باشد و همواره نگران از دست دادن آن بود، سلاحی باشد که دیگران از آن بترسند و نگران هدف قرار گرفتن نفت و گاز به وسیله این سلاح باشند.

هدف قرار گرفتن تاسیسات نفتی ایران و یا کشور‌های حوزه خلیج فارس نه تنها بر آنها بلکه بر تمام کشور‌های جهان تاثیر می‌گذارد و ما نتیجه میگیریم که جهان شاید بیشتر از خودمان به منابع انرژی ما نیاز دارد، زیرا کشور‌ها بیشتر از ما نیروگاه‌های تولید برق و زیر ساخت‌های دیگر دارند و نیاز آن‌ها به انرژی صد‌ها بار بیشتر از ما است، پس چرا معادله را تغییر ندهیم و به جای اینکه نگران از دست دادن نفت و گاز باشیم به عنوان نیروی بازدارنده از آن‌ها استفاده نکنیم؟

سومین درس مهم این است که حساب باز کردن بر روی پایگاه‌های نظامی خارجی خطرات زیادی برای حاکمیت و امنیت ملی دارند و کسی که با مرگ رو به رو می‌شود و فداکاری می‌کند، فرزندان وطن هستند نه دیگران، نیرو‌های خارجی که از آن‌ها کمک می‌گیریم، نمی‌توانند حاکمیت کشوری را حفظ کنند و این یک پیام روشن و شفاف برای کسانی است که همچنان اجازه می‌دهند پایگاه‌ها و یا نیرو‌های نظامی خارجی در خاک آن‌ها مستقر شوند، هر چقدر که این نیرو‌ها قدرتمند باشند.

خلاصه مطلب این است که نبود پایگاه‌های نظامی خارجی در کشور‌های درحال توسعه بهترین وسیله برای دفاع از خود است و وجود این پایگاه‌ها در صورت تهدید خارجی بی معنا است.

چهارمین درس این است که هرگونه نیروی اپوزیسیون و معارض که بر حمایت‌های خارجی شرطی ببندد در نهایت به عنوان مزدور چیزی نصیبش نخواهد شد و شکست خواهد خورد؛ رئیس جمهور آمریکا چند بار به مردم ایران وعده داد که به خیابان‌ها بیایند و با دولت خود مخالفت کنند و او به کمکشان خواهد رفت، اما خلف وعده کرد. چقدر طرف‌های خارجی به بهانه مقابله با حکومت، مخالفان نظام را علیه مردم مسلح و در نهایت آنها را رها کردند؟

پنجمین درس این است که هیچ گاه نباید اهمیت موقعیت ژئواستراتژیک دولت را دست کم گرفت و جنگ ایران اهمیت موقعیت و مساحت بزرگ این کشور را نشان داد و اکنون روشن است که بی ثباتی منطقه چقدر می‌تواند به بیشتر کشور‌های جهان از جمله خود آمریکا آسیب بزند.

پنجمین درسی این است که غرب سرمایه دار دیگر همانند دهه‌های گذشته به رهبری آمریکا پایبند نیست و علاوه بر کشور‌های بزرگی مانند روسیه و چین، خود کشور‌های عضو ناتو موضع شان یکی نیست.