آیا استفاده از طعم‌دهنده‌های غذایی بی‌خطر است؟

درک غذا نه تنها به طعم و ارزش غذایی آن، بلکه به بوی آن نیز بستگی دارد. آیا می‌توان بو‌های طبیعی غذا‌ها را با عطر‌های مصنوعی بدون ترس از آسیب‌های احتمالی تغییر داد؟ مجله پاپیولار مکانیکس مقاله‌ای در این مورد منتشر کرده است.

به گزارش مجله خبری نگار،درک غذا نه تنها به طعم و ارزش غذایی آن، بلکه به بوی آن نیز بستگی دارد. آیا می‌توان بو‌های طبیعی غذا‌ها را با عطر‌های مصنوعی بدون ترس از آسیب‌های احتمالی تغییر داد؟ مجله پاپیولار مکانیکس مقاله‌ای در این مورد منتشر کرده است.

دانشمندان کشف کرده‌اند که مردم باستان نه از روی عطش برای حس‌های جدید، بلکه صرفاً برای نگهداری طولانی‌تر گوشت، شروع به استفاده از ادویه‌ها کردند. به عبارت دیگر، از طعم‌دهنده‌های طبیعی برای نگهداری غذا‌ها استفاده می‌شد، نه برای ایجاد عطر‌های غیرمعمول - بنابراین، این مورد دوم صرفاً یک عارضه جانبی بود. اما بعدها، وقتی ادویه‌ها با فرهنگ غذایی پیوند نزدیکی پیدا کردند، مردم شروع به درک عطر‌ها و طعم‌های غیرطبیعی به عنوان طعم‌های دلپذیر کردند.

در تاریخ اخیر بشر، مشخص شده است که طعم‌دهنده‌های غذایی نه تنها می‌توانند طبیعی باشند، بلکه می‌توانند مصنوعی نیز باشند. یعنی می‌توان ماده‌ای با طعم خاص را سنتز کرد و سپس آن را به غذا اضافه کرد. اما آیا این کار بی‌خطر است؟

افسانه‌های بی‌شماری پیرامون این موضوع وجود دارد که باعث می‌شود بسیاری از مردم باور کنند طعم‌دهنده‌های گلابی مصنوعی به دلیل داشتن مواد شیمیایی خطرناک بسیار خطرناک هستند. در مورد طعم‌دهنده گلابی، این مواد ایزوآمیل الکل و اسید استیک هستند. حقیقت این است که همین مواد در گلابی‌های طبیعی نیز یافت می‌شوند، جایی که این ترکیبات مسئول عطر طبیعی آنها هستند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری