ژوزه مورینیو پیش از ال کلاسیکو تحت فشار است

به گزارش مجله خبری نگار، این مسابقه‌ای است که تمام اسپانیا و در واقع تمام دنیای فوتبال مشتاقانه منتظر آن هستند. ال کلاسیکو بین بارسلونا و رئال مادرید همیشه لحظه‌ای خاص در لالیگا است. اگرچه این مسابقه لزوماً قهرمان آینده را تعیین نمی‌کند (اگرچه از نظر روانی و پرستیژ مزیت محسوب می‌شود)، اما این رویارویی اوج فوتبال را نشان می‌دهد. همچنین فشار زیادی را بر هر دو مربی، به ویژه مورینیو، که پس از ۱۳ سال آماده بازگشت به نیوکمپ می‌شود، وارد می‌کند.

شغل او حتی در صورت شکست هم در خطر فوری نیست؛ هنوز برای گفتن خیلی زود است. با این حال، شکست در ال کلاسیکو عواقبی برای آینده دارد: هم در رسانه‌ها و هم در بین هواداران واکنش‌هایی خواهد داشت. او بخشی از اعتبار خود را از دست خواهد داد، درست زمانی که تیم در مسابقات اخیر پیشرفت نشان داده است. او کسی است که بیشترین ضرر را در این یکشنبه (ساعت ۹ شب) متحمل خواهد شد، زیرا رئال مادرید شش امتیاز از صدرنشین لیگ کاتالونیا عقب است. یک شکست دیگر شانس آنها را برای کسب عنوان قهرمانی در پایان فصل به طور جدی به خطر می‌اندازد.

ال کلاسیکو آینده مربیان را تعیین می‌کند

در حال حاضر، ژوزه مورینیو از حمایت کامل هیئت مدیره رئال مادرید برخوردار است، اگرچه موندو دپورتیوو با استناد به چندین منبع، پیشنهاد می‌دهد که دیدیه دشان می‌تواند جایگزین احتمالی بلندمدت او باشد. حقیقت این است که تاریخ اخیر ال کلاسیکو، قربانیان زیادی را در بین مدیران رئال مادرید به خود اختصاص داده است. در ابتدای سال، ژابی آلونسو، که تنها از حمایت جزئی رختکن برخوردار بود، پس از شکست در فینال سوپرجام اسپانیا مقابل بارسلونا، شغل خود را از دست داد.

در سال ۲۰۱۸، خولن لوپتگی نیز پس از کسب نتایج ضعیف (یک تساوی مقابل اتلتیکو مادرید و شکست مقابل آلاوز و لوانته) که در نهایت با شکست سنگین ۵-۱ مقابل بارسلونا به پایان رسید، مجبور به ترک سمت خود شد. دو سال قبل، تیم رافا بنیتز شکست تحقیرآمیز ۴-۰ را در سانتیاگو برنابئو متحمل شده بود که سرنوشت او را رقم زد. او هرگز از آن شکست بهبود نیافت و چند هفته بعد اخراج شد. اخیراً، آنچلوتی فینال کوپا دل ری را باخته بود و آن را به عنوان یک نقطه شکست تعبیر می‌کرد. زمان رفتن فرا رسیده بود.

مورینیو از این موضوع آگاه است و در واقع، او این را در کنفرانس مطبوعاتی بیان کرد: «من احساس می‌کنم رئال مادرید هم همینطور است. من به دنبال چیزی بیش از تحسین بازیکنانم وقتی خوب کار می‌کنند و انتقاد از مربی‌شان وقتی خوب کار نمی‌کنیم، نیستم. این داستان همه مربیان است. برخی از مسابقات را بازیکنان می‌برند و برخی دیگر را مربیان می‌بازند؛ این زندگی است. حداقل دو ال‌کلاسیکو در هر فصل وجود دارد. مهمترین چیز بُعد جهانی آن است. ال‌کلاسیکو‌های مهم دیگری هم وجود دارد، اما این یکی بی‌نظیر است. دنیا برای تماشای آن می‌ایستد.»