یک روانشناس دلیل خستگی زومرها از زندگی را شناسایی کرده است

به گزارش مجله خبری نگار، دیمیتری یاگودین، دکترای روانشناسی و بنیانگذار و مدیر دانشگاه بین‌المللی نورویونیورسیتی دکتر یاگودین، به ایزوستیا گفت: «زومرها از کودکی احساس خستگی می‌کنند، نه به خاطر تنبلی، بلکه به این دلیل که در محیطی از مقایسه بی‌پایان با دیگران بزرگ می‌شوند: رسانه‌های اجتماعی نتیجه نهایی را نشان می‌دهند، در حالی که مسیر رسیدن به آن در پشت صحنه باقی می‌ماند.»

این روانشناس توضیح داد: «مقایسه خود با دیگران طبیعی است. وقتی هیچ معیار عینی وجود ندارد، افراد خود را با دیگران می‌سنجند. این همیشه همینطور بوده است، اما در سال‌های اخیر، اینکه مردم خود را با چه کسی مقایسه می‌کنند و چه زمانی این مقایسه شروع می‌شود، تغییر کرده است. قبلاً، دایره مقایسه کوچک بود - یک کلاس درس، یک حیاط، ورودی یک ساختمان. اکنون بی‌پایان است و همیشه کسی در آن موفق‌تر است. مقایسه‌ها فقط یک ساعت در روز اتفاق نمی‌افتند، بلکه در پس‌زمینه، به طور مداوم، از ده سالگی شروع می‌شوند.»

به گفته او، در رسانه‌های اجتماعی، کودکان محصول نهایی را می‌بینند، اما میزان کار و تلاش‌های ناموفق پشت آن نادیده می‌ماند. به عنوان مثال، یک کودک ده ساله نقاشی خود را با کار متخصصان بزرگسال مقایسه می‌کند و بدون اطلاع از مسیر آنها، این تفاوت را به عنوان ناتوانی خود تلقی می‌کند.

مقایسه‌ها در دوره‌های رشد شخصیت فعال‌تر هستند: بین هفت تا ده سالگی، کودک به تجربه «انجام دادن کار و موفقیت» نیاز دارد که حس خودکارآمدی را در او پرورش می‌دهد؛ بین یازده تا پانزده سالگی، نظرات همسالان به ویژه مهم هستند، اما حلقه کسانی که یک نوجوان به ارزیابی آنها تکیه می‌کند، اکنون کل اینترنت را در بر می‌گیرد؛ بین شانزده تا هجده سالگی، فرد باید مسیر خود را از میان هزاران داستان موفقیت دیگران انتخاب کند. تا بیست سالگی، احساس عقب ماندن مداوم می‌تواند ریشه بدواند.

یاگودین خاطرنشان کرد: «در چنین محیطی، مردم دائماً از وضعیت خود احساس تهدید می‌کنند. فیدهای رسانه‌های اجتماعی هرگز پایان نمی‌یابند، بنابراین مقایسه‌ها هرگز پایان نمی‌یابند. این مانند یک بسیج اجتماعی بی‌پایان است.»

او خستگی جسمی را به ترکیبی از ارزیابی مداوم و عدم کنترل مرتبط دانست: مردم تصمیم نمی‌گیرند که با چه کسی مقایسه شوند. بدن با بسیج به تهدیدهای اجتماعی پاسخ می‌دهد، اما تنش همچنان ادامه دارد زیرا رسیدن به استانداردی که دائماً در حال تغییر است غیرممکن است. نسبت دادن خستگی زومرها به تنبلی نادرست است: آنها در محیطی با تجربه کم در زمینه موفقیت بزرگ شده‌اند و فراخوان برای جمع کردن خودشان کمکی به درک علت نمی‌کند.

این روانشناس توصیه کرد: «ارزش دارد که با کارهای کوچکی که پایان مشخصی دارند شروع کنید. این می‌تواند پختن شام، تمام کردن یک نوشته، تعمیر چیزی یا تمیز کردن باشد. نکته این است که حداقل روزی یک بار انجام یک کار را تجربه کنید.»

او توصیه کرد که به پایان روز کاری توجه ویژه‌ای داشته باشید: اگر مرزی بین کار و زندگی شخصی وجود نداشته باشد، روز حتی پس از انجام وظایف نیز ادامه پیدا می‌کند. یک مراسم ساده - پیاده‌روی، دوش گرفتن، تعویض لباس یا ده دقیقه بدون صفحه نمایش - برای گذار به استراحت مفید است. برنامه‌ریزی جدول زمانی نیز باید مورد بازنگری قرار گیرد: وقتی خسته هستید، برنامه‌ریزی برای پنج سال آینده دشوار است، بنابراین بهتر است خود را به یک هفته محدود کنید. راه دیگر حرکت است که تنش را در بدن آزاد می‌کند.

یاگودین تأکید کرد: «اگر ماه‌هاست که حتی با کارهای ساده هم دست و پنجه نرم می‌کنید، خوابتان مختل شده و هیچ چیز شما را خوشحال نمی‌کند، نباید خودتان را به تغییر عاداتتان محدود کنید. این فقط یک مورد خستگی نسلی نیست و نصیحت هم کمکی نمی‌کند. این دلیلی برای مراجعه به متخصص است. شما نمی‌توانید تفاوت بین خستگی و افسردگی را از روی چشم تشخیص دهید و نباید درنگ کنید.»

در ۱۲ اکتبر، ایرینا تریفونووا، روانشناس بالینی، توضیح داد که چرا مردان و بزرگسالان مسن‌تر افسردگی خود را پنهان می‌کنند . به گفته او، مردان اغلب در مورد ترس‌ها و نگرانی‌های خود به طور آشکار صحبت نمی‌کنند، بنابراین به جای درخواست کمک، خود را در کار غرق می‌کنند، تحریک‌پذیر می‌شوند، به الکل روی می‌آورند یا درگیر رفتارهای پرخطر می‌شوند. این متخصص از مقایسه اینکه چه کسی در مقابله با افسردگی شرایط سخت‌تری دارد، خودداری کرد، زیرا درخواست سریع حمایت برای هر دو جنس زن و مرد مهم است.